II SA/Gl 1294/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, T. K., na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając swój wniosek wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz ze swoim małżonkiem, zamieszkując w budynku o pow. 100 m2. Jedynym źródłem jej utrzymania się jest świadczenie emerytalne otrzymywane w wysokości 1340 zł netto miesięcznie, a mąż skarżącej jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku. Skarżąca dołączyła do druku szereg dokumentów obrazujących jej sytuację materialną, w tym kopię decyzji o waloryzacji świadczenia emerytalnego, kopię zaświadczenia potwierdzającego, że jej małżonek jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku oraz kopie rachunków za media, ubezpieczenie i leki. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając z tej perspektywy wniosek T.K. i uwzględniając jej sytuację materialną uznano, że zasługuje ona na zwolnienie od kosztów sądowych. Uzyskiwany przez wnioskodawczynię dochód musi pokrywać zaspokojenie potrzeby życiowych dwóch osób. Udokumentowane stałe wydatki nie budzą wątpliwości ani co do wysokości ani też co do celowości ich ponoszenia (poza zaciągniętą pożyczką, co do której brak jest informacji na temat celu, na który została spożytkowana). Mając na uwadze, że wpis od skargi wynosi 500 zł, konieczność jego uiszczenia mogłaby stanowić dla strony zbyt duże obciążenie zwłaszcza, że pochłonął by ponad 37 % jej dochodu. Uwzględniając wniosek w całości pod uwagę wzięto również inne, potencjalne koszty, do poniesienia których strona może być zobowiązana, a szczególności opłatę kancelaryjną za sporządzenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem (w razie ewentualnego oddalenia skargi) oraz wpis od skargi kasacyjnej. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.