II SA/Gl 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. Jawna w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Naczelnik Urzędu Celnego w B., działając na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) nałożył na firmę "A" Spółka Jawna (dalej: Spółka) karę pieniężną w kwocie 5.000,00 zł. Kara została wymierzona za niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi Jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji, podczas kontroli karty kierowcy nr [...] należącej do A. K., przeprowadzonej w dniu [...] r. w miejscowości W. stwierdzono, że dokument ten nie zawiera wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy , tj. w okresie od [...]r. godz. 13.01 do [...]r. godz. 04.33 czasu UTC. W okresie tym stwierdzono wyjęcie karty z tachografu i nie wprowadzenie za ten okres żadnego ręcznego (manualnego) zapisu na karcie. Kierowca nie okazał również zaświadczenia o działalności informującego o nieprowadzeniu pojazdu w przedmiotowym czasie. W tym okresie czasu, jak oświadczył, wykonywał odpoczynek tygodniowy. Na okres ten Spółka nie wystawiła mu zaświadczenia o działalności z uwagi na to, że o 6.30 - godzinie wyjazdu w trasę, Spółka w której jest zatrudniony jeszcze nie pracowała. Kierujący nie dokonał wpisu manualnego na karcie kierowcy, gdyż nie wiedział o takim obowiązku, w sytuacji gdy nie posiada zaświadczenia o działalności. Podczas przesłuchania w dniu [...] r., w związku z czynnościami podjętymi ze względu na podejrzenie popełnienia wykroczenia, co do tego zdarzenia A. K. złożył zeznania zbieżne z wyjaśnieniami zawartymi w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r. W tym postępowaniu kierowca, po przedstawieniu zarzutów polegających na realizowaniu przewozu drogowego i okazaniu podczas kontroli wykresówki lub karty kierowcy, która nie zawierała wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności, wniósł o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie kary grzywny. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż w myśl przepisów art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Uprawnionymi do kontroli tych dokumentów oraz warunków w nich określonych, są między innymi funkcjonariusze celni (art. 89 ust. 1 pkt. 3 utd). Stosownie do art. 15 ust 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ( Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 r. ze zm.), kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Ponadto, jak stanowi art. 15 ust. 8 w/w rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych. Kwestie dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w sposób szczegółowy reguluje rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej seria L Nr 102 z 2006 r., str. 1 z późn. zm.), zwane dalej rozporządzeniem nr 561/2006. Powyższe rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, transport drogowy rzeczy wykonywany był z naruszeniem przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju poprzez naruszenie Lp. 6.2. załącznika nr 3 u.t.d. czyli nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W związku z w/w naruszeniem, pismem z dnia [...] r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, wzywając w nim m.in. do przedłożenia dowodów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. W trakcie postępowania administracyjnego pismem z dnia 18 maja 2015r. strona przesłała wyjaśnienia mające świadczyć o właściwej organizacji i dyscyplinie pracy w zakresie przewozów drogowych. Spółka, jak twierdzi, nie miała wpływu na zachowanie kontrolowanego kierowcy, polegające na naruszeniu przepisów poprzez nierejestrowanie swojej aktywności. Wynikało to z jego zaniedbań. W szczególności kierowcy przygotowano niezbędną dokumentację, której nie odebrał. Ponadto miał możliwość uzyskania stosownych podpisów na tej dokumentacji. Spółka wniosła o zastosowanie art. 92 c u.t.d. i umorzenie postępowania. Organ I instancji rozważył kwestię ewentualnego wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy w przypadku naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, określone w art. 92 b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 pkt. 1 u.t.d., uznając że w stanie faktycznym sprawy brak ku temu wystarczających podstaw. Przedsiębiorca w trakcie prowadzonego postępowania zapewnił o prawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa przedstawiając jako dowód oświadczenie kierowcy o zapoznaniu przez pracodawcę z przepisami o czasie pracy kierowcy i ich zrozumieniu. Całością winy za powstałe naruszenie przepisów obarczył kierowcę twierdząc, że powstały w wyniku jego niedbałości. Przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków. Chodzi o zorganizowanie takich rozwiązań w funkcjonowaniu danego przedsiębiorstwa, które będą odpowiednio dyscyplinować osoby wykonujące transport na rzecz przewoźnika. Przedsiębiorca odpowiada za swoich pracowników, powinien wdrożyć odpowiednie procedury kontrolne celem wyegzekwowania od kierowców poszanowania przepisów regulujących sferę ich działalność. Regulacje ustawowe zmierzają generalnie do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się przede wszystkim w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych ludzi. Na przedsiębiorcy zajmującym się działalnością gospodarczą, ciąży obowiązek znajomości przepisów regulujących sferę prowadzonej przez niego działalności. Powinnością każdego podmiotu występującego w obrocie prawnym jest znajomość obowiązujących przepisów i stosowanie się do norm z nich wynikających. Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą, zobligowani są do zapoznania się w sposób szczególny z przepisami regulującymi sferę ich działalności. W przypadku, gdy przedsiębiorca nie dopełni tego wymogu musi liczyć się z konsekwencjami, które zależnie od woli ustawodawcy, mogą przybrać między innymi postać kar pieniężnych. W zależności od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej ustawodawca obciąża przedsiębiorcę różnorakimi obowiązkami. Nie stawiają one jednak wymogów nadzwyczajnych, którym przedsiębiorca nie mógłby sprostać, bowiem wynikają ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. W odwołaniu od decyzji Spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, brak zebrania pełnego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonania sprzecznych ustaleń, a także naruszenie art. 92b i art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie. W jej ocenie zostało wykazane, że dochowała właściwej organizacji pracy i dyscypliny. Nie miała wpływu na naruszenie, które było spowodowane wyłącznie przez kierowcę. Ponadto Spółka kwestionuje dokonaną przez organ I instancji kwalifikację stwierdzonego naruszenia. Według organu I instancji, skarżący wyczerpał swoim zachowaniem opis naruszenia ujętego w rubryce nr 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy - "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Rozmija się to z ustalonym stanem faktycznym sprawy. Skarżący prawidłowo rejestrował aktywność kierowcy na wykresówce przy zastosowaniu urządzenia rejestrującego, tym bardziej nie ingerując w żaden sposób w to urządzenie. Sankcja powyższa ma za zadanie piętnować "aktywność" w zakresie ingerencji w sposób rejestracji czasu pracy kierowcy. Naruszenie w niniejszej sprawie polegało z kolei na braku dokumentu (zaświadczenia) od pracodawcy - przewoźnika o nieprowadzeniu pojazdu przez kierowcę, czyli dokumentu, którego powstanie jedynie uzupełnia korzystanie z urządzenia rejestrującego. Nie można tej sytuacji traktować jako wykonywania przewozu z naruszeniem obowiązków rejestracyjnych czasu pracy przy użyciu urządzenia rejestrującego. Stwierdzone naruszenie powinno być zakwalifikowane do punktu 6.3.7. - "Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień". Różnica w wysokości sankcji jest w tym wypadku diametralnie różna i to na niekorzyść Spółki. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, w tym poprzedzające jego wszczęcie czynności kontrolne i ustalenia w zakresie stwierdzonych naruszeń. W ramach postępowania uzupełniającego wezwał "A", Spółkę jawną do przedstawienia: - dowodów potwierdzających rodzaj aktywności kierowcy A. K. za okresy wskazane w protokole kontroli drogowej numer [...] z dnia [...]r. - wszelkiej dokumentacji świadczącej o fakcie zorganizowania i przeprowadzania przez Spółkę, jako przedsiębiorcę, szkoleń zatrudnionych kierowców z zakresu obsługi tachografów oraz przepisów regulujących zasady wykonywania transportu drogowego. - wszelkich materiałów świadczących o fakcie wdrożenia przez Spółkę systemu bieżącej kontroli i nadzoru nad sposobem wykonywania przewozów drogowych przez kierowców, a zwłaszcza ich czasu pracy, - wykazu zastosowanych w Spółce kar porządkowych wobec zatrudnionych kierowców, w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie czasu pracy kierowców, a także informacji o ewentualnej karze udzielonej A. K., który poddany został kontroli; - dokumentacji odnoszącej się do konstrukcji wynagrodzenia kierowców, zwłaszcza ich premiowania lub dodatkowego nagradzania, oraz dokumentacji potwierdzającej sposób wynagrodzenia kierowcy A. K. z podaniem ewentualnych uzasadnień; - do wskazania ewentualnych zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć, a które potwierdzają w ocenie Strony, iż nie miała ona wpływu na powstałe naruszenia. Strona odpowiadając na wezwanie w piśmie z dnia 25 sierpnia 2015r. przedstawiła własne wyjaśnienia oraz: kopię wydruku ewidencji czasu pracy A. K. z załącznikami, wygenerowanego z programu [...] dla karty kierowcy nr [...] dla przewoźnika "B" dla okresów od 2015-03-01 do 2015-03-31 oraz od 2015- 04-01 do 2015-04-30, kopię raportu referencyjnego, wygenerowanego z programu [...] od 15-04-01 do 2015-04-30 do wynagrodzenia A. K., kopię zaświadczenia "B" o ukończeniu przez A. K. szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy w dniu [...] r. oraz kopie 2 upomnień (z dnia [...] oraz z dnia [...]) wygenerowanych z programu [...] dla przewoźnika "B" za przekroczenie przez kierowcę maksymalnego czasu. Po analizie zebranych dowodów, ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa organ II instancji uznał, iż przejazd wykonywany [...]r. na rzecz Spółki w ramach międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy podlegał przepisom u.t.d. oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Natomiast z okoliczności faktycznych sprawy jednoznacznie wynika, że okazana podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. karta kierowcy nie zawiera wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy, tj. w okresie od [...]r. godz. 13.01 do [...]r. godz. 04.33 czasu UTC. W okresie tym stwierdzono wyjęcie karty z tachografu i nie wprowadzenie za ten okres żadnego ręcznego (manualnego) zapisu na karcie. Kierowca nie okazał również zaświadczenia o działalności mówiącego o nieprowadzeniu pojazdu w przedmiotowym czasie. Konsekwencją ujawnionego naruszenia było zastosowanie określonej w l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Ponadto stan faktyczny niniejszej sprawy uniemożliwiał zastosowanie wobec Spółki wyłączenia odpowiedzialności na podstawę zawartą w art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Następnie przywołał przepisy dotyczące obowiązku stosowania wykresówek lub kart drogowych przez kierowców wykonujących przewóz drogowy. W szczególności podkreślił, iż odpowiedzialność administracyjna z tytułu naruszeń przepisów u.t.g. może zostać wyłączona jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Co do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. to, jak uznał, strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Okoliczności takie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie brak było także podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym w określonych przypadkach nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. W skardze z dnia 27 listopada 2015 r. Spółka wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji, podnosząc zarzuty dotyczące: 1/ naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 , 77§1 i 80 oraz 75 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niewłaściwej kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia 2/ rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 6 w związku z lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie na spółkę kary administracyjnej, pomimo, że z materiału dowodowego wynika, iż naruszenie którego dopuścił się kierowca nie odpowiada wykładni literalnej oraz celowościowej naruszenia o nazwie "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" W uzasadnieniu skargi Spółka wskazuje argumenty przemawiające na rzecz błędnej kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego przez organy orzekające w sprawie. Kierowca A. K., w trakcie kontroli, wyraźnie wskazał, że w okresie od [...]r. 13.01 do [...] godz. 04.33 odbierał odpoczynek tygodniowy. Tym samym nie prowadził pojazdu i miał czas wolny. Fakt że nie dokonał zapisu na karcie kierowcy i nie okazał zaświadczenia o działalności potwierdzającej tan fakt w żadnym wypadku nie zezwala organom kontrolnym do formułowania iż doszło do nierejestrowania prędkości pojazdu, przebiegu drogi i aktywności kierowcy. Organ kontrolny nie stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego że kierowca prowadził pojazd w okresie od dnia [...]r. 13.01 do dnia [...] godz. 04.33 i jednocześnie nie rejestrował prędkości, przebiegu drogi i aktywności. Tylko taka sytuacja spowodowała by możliwość stwierdzenia naruszenia o treści - "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Wskazane naruszenie odnosi się do sytuacji, gdy kierowca prowadzi pojazd i nie rejestruje prędkości, aktywności i przebytej drogi. Wszystkie te trzy elementy muszą jednocześnie wystąpić, aby stwierdzić powyższe naruszenie. Wynika to wprost z literalnej wykładni tego naruszenia. Biorąc pod uwagę wykładnię literalną stwierdzonego przez organ kontrolny naruszenia może ona zaistnieć tylko w sytuacji gdy pojazd się porusza a kierowca z przyczyn lezących po jego stronie nie rejestruje swojej aktywności przebiegu drogi i prędkości. Powyższe naruszenie jest zawarte w zał. nr 3 do ustawy w podrozdziale o nazwie "Ingerencja w działanie urządzenia rejestrującego". Tym samym determinuje to postawę organów kontrolnych do stwierdzenia takiego naruszenia w oparciu o dowody mówiące o działaniu kierowcy mającym na celu ingerencję w prawidłowe działalnie tachografu, skutkującą zmianą jego wskazań. Zdaniem Skarżącej opisane zdarzenie wyczerpuje hipotezę przepis określonego w załączniku nr 1 p. 13.12 od u.t.d., polegającą na okazaniu podczas kontroli wykresówki lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odniósł się także do zarzutów podnoszonych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać oddalona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w całości w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nałożenia na firmę "A" Spółka Jawna (dalej: Spółka) karę pieniężną w kwocie 5.000,00 zł. Podstawą wymierzenia kary było naruszenie normy określonej w art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 1414 ze zm.,dalej: u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Stosownie do ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Naruszenie obowiązków polega w szczególności na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (zał. nr 3 poz. 6.2.1.). Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Okazana podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. karta kierowcy nie zawierała wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy, tj. w okresie od [...]r. godz. 13.01 do [...]r. godz. 04.33 czasu UTC. W okresie tym stwierdzono wyjęcie karty z tachografu i nie wprowadzenie za ten okres żadnego ręcznego (manualnego) zapisu na karcie. Kierowca nie okazał również zaświadczenia o działalności mówiącego o nieprowadzeniu pojazdu w przedmiotowym czasie. Natomiast spornym pozostaje kalifikacja stwierdzonego naruszenia przepisów obowiązujących przy wykonywaniu transportu drogowego. Zdaniem organu stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę normy określonej w l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., podczas gdy w ocenie Spółki właściwym jest tu zastosowanie normy zawartej w zał nr 1 pkt. 13.12. Pierwsza z tych norm (zał. nr 3 pkt. 6.2.1. u.t.d.) określa naruszenie przepisów jako; "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi ." Według drugiej (zał nr 1 pkt. 13.12) chodzi o "Okazanie podczas kontroli wykresówki lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy - za każdy dzień." W ocenie Sądu nie budzi większych wątpliwości, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, że stan faktyczny sprawy wyczerpuje stan hipotetyczny, określony w zał. nr 3 pkt. 6.2.1. Kierowca miał obowiązek rejestrowania karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, jego aktywności i przebytej drogi, nawet jeśli "aktywność ta wyrażała się w odbieraniu wypoczynku tygodniowego. Nie dokonał wymaganego w tym przypadku, stosownego zapisu ręcznego o tymże wypoczynku. Nie można wobec tego podzielić zasadniczego zarzutu podnoszonego w skardze co do innej, niż przyjęły organy, kwalifikacji zaistniałego zdarzenia. Ponadto stan faktyczny niniejszej sprawy uniemożliwiał zastosowanie wobec Spółki wyłączenia odpowiedzialności na podstawę zawartą w art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym i powołanym wyżej prawem, a w związku z tym na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku