II SA/Gl 1302/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, za wyjątkiem wpisu od skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2010 r. Z.P. został wezwany do uiszczenia należnego wpisu sądowego w kwocie [...] złotych w związku ze złożoną przez niego skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Po dokonaniu opłaty w wyznaczonym terminie strony postępowania zawiadomiono o wyznaczeniu rozprawy na dzień [...] r. W tym dniu, przed rozpoczęciem posiedzenia Sądu, skarżący osobiście złożył w Biurze Podawczym Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Podczas rozprawy dodatkowo oświadczył, że jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należy rozumieć jako zwolnienie od kosztów przyszłych. Opisując w formularzu PPF oraz dodatkowych, złożonych na wezwanie Sądu dokumentach sytuacją finansową skarżący wskazał, że uzyskuje dochody wyłącznie z tytułu emerytury, której wysokość kształtuje się na poziomie około [...] złotych, natomiast stałe, miesięczne wydatki w całości pochłaniają wspomniany dochód, co skarżący poparł stosownym wyliczeniem. Skarżący nie mogąc mieszkać w lokalu, którego jest współwłaścicielem wraz z byłą żoną, wynajmuje mieszkanie, a dodatkowo czasowo przebywa w budynku, w którym zamieszkuje jego matka. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, jak również przedmiotów, których wartość przekraczałaby trzy tysiące euro, a stan jego zdrowia uzasadnia przyznanie statusu [...]. Rozpatrując złożony wniosek Sąd wezwaniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. zobowiązał stronę między innymi do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez udokumentowanie wysokości uzyskiwanego dochodu, jak również wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, a nadto do wskazania, czy skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, o której mowa w skardze oraz nadesłania kserokopii dowodu rejestracyjnego samochodu. W odpowiedzi Z.P. przesłał wymagane dokumenty oraz dodatkowo wyjaśnił, że działalność gospodarcza jest zawieszona z uwagi na fakt, że skarżący nie ma dostępu do budynków, w której ją prowadził. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja ta stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania. Na podstawie art. 245 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. - zwana dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Strona winna więc uprawdopodobnić, że samodzielnie nie może zdobyć lub wygospodarować środków, które umożliwiłyby jej poniesienie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Zaznaczyć również trzeba, że ocena wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dokonywana zarówno pod względem wysokości i struktury uzyskiwanych dochodów i stałych wydatków, jak i stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Mając na względzie wspomniane wyżej kryteria uznano, że wniosek Z.P. zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uzyskuje co prawda dochód w stałej wysokości, jednakże jest on przeznaczany na zaspokajanie potrzeb bytowych. Zawarte w druku formularza, potwierdzone następnie dokumentami, zestawienie stałych, miesięcznych wydatków nie budzi wątpliwości pod względem ich wysokości oraz zasadności. W oparciu o te dane Sąd stwierdził, że wnioskodawca wykazał w sposób wystarczający, że konieczność uiszczenia dalszych kosztów postępowania byłaby dla niego nadmiernym obciążeniem, wiążącym się z uszczerbkiem dla jego utrzymania. W tej sytuacji uznać należy, że zachodzą podstawy do zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych, za wyjątkiem uiszczonego wcześniej wpisu od skargi, o co wyraźnie wnosi skarżący. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.