II SA/Gl 1314/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Skarżący P.F. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Po otrzymaniu wezwania w tym zakresie P. F., na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W treści formularza wskazał, że jest inwalidą trwale niezdolnym do pracy, którego jedynym dochodem jest renta inwalidzka uzyskiwana w wysokości 1034 zł brutto miesięcznie. Skarżący jest właścicielem budynku mieszkalnego, nieużytkowanego, w bardzo złym stanie technicznym oraz lokalu mieszkalnego o pow. 36 m2 położonego w G. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Jest osobą samotną, która nie może liczyć na wsparcie rodziny. Do druku formularza dołączono zaświadczenie o wysokości uzyskiwanego świadczenia rentowego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Poddając ocenie zgromadzone informacje z uwzględnieniem treści przywołanych wyżej przepisów ustalono, że wniosek P.F. zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący jest osobą samotną, utrzymującą się ze świadczenia rentowego. Okoliczności te prowadzą do wniosku, że po pierwsze nie może liczyć na wsparcie rodziny, po wtóre jego możliwości znalezienia zatrudnienia, a przez to uzyskania dodatkowego dochodu są mocno ograniczone, czy wręcz niemożliwe. Fakt, że skarżący uzyskuje świadczenie rentowe w wysokości 702 zł netto miesięcznie, z czego musi zaspokoić elementarne potrzeby bytowe przemawia za uwzględnieniem wniosku, albowiem oczekiwanie, że będzie w stanie ze wspomnianej kwoty wygospodarować środki na pokrycie kosztów sądowych oznaczałoby w istocie postawienie go przed koniecznością wyboru pomiędzy zaspokojeniem swoich potrzeb egzystencjalnych lub opłaceniem wspomnianych kosztów. W istocie wiec zamknięto by mu drogę do sądu. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.