II SA/Gl 133/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Edyta Kędzierska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 29 listopada 2021 r., nr NWXIV.7581.4.43.2021 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. M.K. (dalej: skarżąca), złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 29 listopada 2021 r. W piśmie z dnia 6 czerwca 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności, które uzasadniałyby dalsze prowadzenie postępowania sądowego. Tym samym cofnięcie skargi przez pełnomocnika skarżącej, uznać należało za skuteczne i dopuszczalne. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na marginesie wskazać należało, że nie mógł zostać uwzględniony wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a., który przewiduje zwrot kosztów postępowania od organu na rzecz strony skarżącej jedynie w przypadku uwzględnienia skargi.