II SA/Gl 1330/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Uwzględniając odwołanie J. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzieleniu J. P. pozwolenia na budowę w zakresie wykonania zadaszeń nad wejściem do budynku mieszkalnego i nad garażem, rozbiórki ganku oraz adaptacji budynku gospodarczego na altanę na terenie działki nr 1, położonej w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w dokumentacji nie pokazano rzutu dachu nad garażem i ściany budynku sąsiedniego (w zakresie rozwiązania odprowadzania wody z tego dachu), zaś inny rysunek elewacji południowej przedstawia spadek dachu nad garażem z wyraźnym okapem i rynną skierowaną na działkę odwołującego się, co jest niezgodne z § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Wojewody, w takiej sytuacji przy okazji przebudowy, tenże stan rzeczy należy zmienić, skoro od strony sąsiada mur ogniowy ma spadek skierowany na własną działkę. Następnie J. D. pismem z dnia 29 maja 2008 r., nawiązując do faktu wydania powyższej decyzji, zwrócił się do Wojewody [...] o interwencję w sprawie robót wykonanych przez inwestora jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Pismo to Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r., przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. Z kolei organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji pismem z dnia 26 czerwca 2008 r. zwrócił się do J. D. o uzupełnienie jego podania poprzez określenie robót budowlanych, wykonanych przez J. P. W odpowiedzi J. D. powołał się na uzasadnienie decyzji Wojewody [...] wydanej w sprawie pozwolenia na budowę, wymieniającej kilkanaście naruszeń prawa, dodając, że jeszcze w 2004 r. PINB w Z. otrzymał pismo Starostwa w sprawie samowolnie wykonanego obiektu zwanego garażem, z którego woda spływa na jego posesję, na które organ nie zareagował. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. pismem z dnia 3 lipca 2008 r. powiadomił o wszczęciu na wniosek J. D. postępowania w sprawie realizacji przez J. P. robót budowlanych na działce nr 1 w Z. Po przeprowadzeniu oględzin posesji, postanowieniem z dnia [...] r., organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), wstrzymał roboty budowlane, prowadzone przez J. P., nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni oceny stanu technicznego budynku mieszkalnego, wpływu wykonanych robót na bezpieczeństwo konstrukcji obiektu, oceny zgodności wykonanych robót z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ podał, że J. P. w maju 2008 r. rozpoczął realizację bez wymaganego pozwolenia robót polegających na: wymianie okien w budynku mieszkalnym zmieniając ich wymiary, wykonaniu dodatkowego otworu drzwiowego od strony ul. [...] wraz ze schodami zewnętrznymi betonowymi o wymiarach 1,35 x 2,80 m, zlokalizowanymi w odległości 2,10 m od krawędzi jezdni, wyremontowaniu schodów do budynku od strony południowej wraz z likwidacją starego ganku nad schodami i podestem. Następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, nakazał J. P. wykonanie w terminie do dnia 30 października 2008 r. balustrad o wysokości minimum 0.9 m od strony przestrzeni otwartej schodów zewnętrznych do budynku mieszkalnego, posiadających konstrukcję przenoszącą siły poziome oraz wysokość i wypełnienie płaszczyzn pionowych, zapewniających skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób. W motywach rozstrzygnięcia organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji, po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, wyjaśnił że inwestor wywiązał się z obowiązku, nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. składając wymaganą ocenę, z której wynika, że przedmiotowe roboty budowlane są zgodne z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną oraz nie zagrażają bezpieczeństwu konstrukcji budynku. Jedynie schody zewnętrzne nie spełniają wymogu w postaci zaopatrzenia w balustrady, wynikającego z § 296 ust. 1 i § 298 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Stąd też należało wydać nakaz doprowadzenia robót do stanu zgodnego z przepisami. W odwołaniu od decyzji J. D. zarzucił, że nie rozstrzygnięto sprawy zgodnie ze stanowiskiem Wojewody, zawartym w decyzji z dnia [...] r., pomijając głównie kwestię odprowadzania wody z samowolnie wybudowanego obiektu, zwanego garażem. Nadto, jego zdaniem w sytuacji, gdy budowy schodów zewnętrznych jeszcze nie zakończono, nakaz wykonania balustrad jest przedwczesny. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił bowiem pogląd prawny organu I instancji co do zasadności wydania nakazu w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co do robót budowlanych, wykonanych przez J. P., podkreślając że zarzuty odwołującego się dotyczące odprowadzania wody z "samowoli budowlanej zwanej garażem", nie były wykonywane przez inwestora w 2008 r. i nie dotyczą niniejszej sprawy. Zatem kwestia legalności wybudowanego w granicy budynku gospodarczego – garażu i odprowadzania wód deszczowych z tego obiektu, powinna być rozpoznana w oddzielnym postępowaniu przez PINB w Z.. Nadto organ odwoławczy wskazał, że okno w ścianie szczytowej budynku istniało od 1955 r. i przy remoncie zostało zmniejszone. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] r. skarżący J. D. domagał się jej uchylenia i wydania nakazu zlikwidowania samowolnie wybudowanego "garażu" albo nakazania wykonania dobrego odprowadzania wody z jego zadaszenia, aby nie spływała na jego posesję, zarzucając błędne przekazanie tej sprawy do odrębnego postępowania i "zafałszowanie stanu sprawy". Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonej decyzji, a następnie pismem z dnia 17 marca 2009 r. przesłał organowi pierwszej instancji odpis skargi na decyzję ostateczną – celem załatwienia sprawy legalności budowy i sposobu odprowadzania wód opadowych z garażu na posesji należącej do J. P.. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. pismem z dnia 2 kwietnia 2009 r. wezwał J. D. do uzupełnienia podania poprzez sprecyzowanie, z jakiego powodu uważa za nieprawidłowe odprowadzenie wody opadowej z zadaszenia budynku garażu na posesji J. P. – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia (art. 64 § 2 kpa). Z kolei J. D. pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. wniósł skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, zarzucając bezpodstawne żądanie od niego wyjaśnień w sprawie sposobu odprowadzania wód z "garażu" dobudowanego do muru granicznego, skoro kwestia ta była przedmiotem rozważań decyzji Wojewody z dnia 6 maja 2008 r. Odpowiadając na skargę organ wyjaśnił, że kwestia legalności robót budowlanych, wykonanych przez J. P. była przedmiotem postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] r., utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy na podstawie decyzji z dnia [...] r. Wyrokiem z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Gl 22/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał organ pierwszej instancji do wydania w terminie dwóch miesięcy aktu rozstrzygającego wniosek skarżącego z dnia 29 maja 2008 r. w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych z budynku garażu. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd wskazał w uzasadnieniu m.in., że w pierwszym rzędzie niezbędne będzie ustalenie legalności budowy spornego obiektu, a następnie ocena zgodności budowy z przepisami prawa budowlanego. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie sposobu odprowadzenia wody opadowej budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanego w Z. na działce nr 1, organ pierwszej instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] r., nakazał J. P. wykonanie obróbki blacharskiej dachu tego budynku poprzez pokrycie krawędzi dachu od strony granicy z posesją skarżącego "należy zakończyć obróbką blacharską wystającą min. 10 cm ponad pokrycie dachu." W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej w latach 70-tych. W tym stanie rzeczy zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Odwołując się do zapisów obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ stwierdził, że budowa nie narusza postanowień tego planu, a zatem brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym stanie rzeczy zaszła podstawa do wydania decyzji w trybie art. 40 tej ustawy. Organ powołał się przy tym na obowiązujące w dacie budowy zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r., a w szczególności na § 54 ust. 4 tego zarządzenia, który w jego ocenie uzasadniał nałożenie określonego obowiązku. Rozpoznając odwołanie J. D. od tej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zmieniając termin wykonania nałożonego obowiązku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji tak co do zastosowania właściwych przepisów prawa, jak i co do ustaleń faktycznych. Dodatkowo organ obszernie przeprowadził analizę wystąpienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. dochodząc do wniosku, że przesłanki te nie występują w niniejszej sprawie. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych. Jednakże wskutek skargi J. D. wyrokiem z dnia 28 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 611/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję PINB w Z. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że na aktualnym etapie postępowania administracyjnego bezspornym jest, że stanowiący przedmiot postępowania budynek został wybudowany samowolnie pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i do likwidacji tej samowoli budowlanej zastosowanie znajdują przepisy art.37-40 tej ustawy. Nie budzi wątpliwości również kwestia zgodności przedmiotowego obiektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast kwestia wykluczenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie była w ogóle przedmiotem rozważań przed organem pierwszej instancji. Organy w tym zakresie powinny sprawdzić legalność obiektu pod kątem spełnienia wszelkich warunków technicznych, jakie winien spełniać. Nadto zwrócił uwagę na nieprecyzyjność nałożonego na stronę obowiązku, który mógł być niezrozumiały dla strony. W toku kolejnego postępowania organ został zobowiązany do rozważenia kwestii naruszenia samowolnie zrealizowanym obiektem przepisów techniczno-budowlanych, nadto uzupełnienia postępowania poprzez ponowne przeprowadzone oględzin i sporządzenia opisu budynku, dokonania naniesień na podkładach mapowych oraz wykonania dokładnej dokumentacji fotograficznej. Następnie pismem z dnia 23 lutego 2011 r. J. D. zawiadomił [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o dokonanej przez J. P. kolejnej samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu na dachu garażu muru z cegły i przebudowie zadaszenia oraz wejścia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] w Z. na podstawie art. 81c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na J. P. obowiązek przedłożenia w terminie do 15 listopada 2012 r. protokołów z obowiązkowych przeglądów okresowych stanu technicznego budynku wykonanych przez osoby posiadające uprawnienia budowlane oraz będące aktywnymi członkami izby samorządu zawodowego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że sporny obiekt został wybudowany w latach 70-tych i właściciel nie posiada pozwolenia na jego budowę. Jednak z uwagi na to, że budowa budynku garażowo-gospodarczego nie naruszała wówczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zachodziły podstawy prawne określone w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. do wydania nakazu jego rozbiórki. Natomiast w 2011 r. doszło do przebudowy dachu przedmiotowego budynku, wymieniono również bramę w budynku, które to prace zostały wykonane bez pozwolenia na budowę. Dlatego organ na podstawie art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego zażądał od właściciela obiektu udostępnienia dokumentów wymienionych w postanowieniu. W dniu 15 listopada 2012 r. J. P. dostarczył do PINB w Z. żądane dokumenty. W tym stanie rzeczy decyzją nr [...], znak [...]z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art.104 i art.105 § 1 kpa oraz art. 57 ust. 7 i ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz.1623 z późn. zm.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych i sposobu odprowadzania wody opadowej z budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1 w Z. przy ul [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedłożone przez J. P. protokoły odbiorów technicznych potwierdziły, że przedmiotowy budynek wraz z instalacjami i otoczeniem jest w dobrym stanie technicznym i nie wymaga wykonania dodatkowych robót budowlanych. Budynek nie posiada przyłącza do kanalizacji deszczowej, a wody opadowe z dachu odprowadzane są rurą spustową która nie jest skierowana na posesję J. D., lecz do osadnika rynnowego z czyszczakiem i dalej za pomocą rur PCV do zbiornika retencyjnego, co nie narusza § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do kwestii podniesienia wysokości budynku stwierdzono, że odległość narożnika budynku od krawędzi najbliższego okna w budynku J. D. wynosi 3,25 m i jest mniejsza niż wysokość kwestionowanego budynku, co nie narusza przepisu § 13 cytowanego rozporządzenia. Organ nie stwierdził również, aby zrealizowane przez J. P. roboty budowlane jak i sam budynek garażowo- gospodarczy mógł stanowić niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co wyklucza konieczność zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Zdaniem organu w stosunku do samowolnej nadbudowy budynku należało zastosować przepis art. 51 ust. 7 w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2, jednakże brak jest podstaw do formułowania nakazów wykonania dalszych czynności, czy robót budowlanych. Nadto, budowa przedmiotowego budynku nie narusza zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. D., kwestionując ustalenia organu dokonane w toku oględzin i sposób odprowadzania wody z dachu spornego budynku garażowo-gospodarczego, który zdaniem odwołującego się jest zmieniany dowolnie przez właściciela budynku na potrzeby przeprowadzanych kontroli. Wskazał jednocześnie, że woda deszczowa z budynku J. P. odprowadzana jest do szamba. Nadto, zarzucił niewykonanie wytycznych sądu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji WINB wskazał, że organ I instancji był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w orzeczeniu WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/GL 611/10. Organ nie zastosował przepisów art.37-40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Nie zbadał również kwestii legalności obiektu pod kątem spełnienia wszystkich warunków technicznych, jakie winien spełniać. Nadto wskazał błędną podstawę prawną podjętej decyzji. Gdyby organ przyjął, że sporny budynek spełnia wszystkie wymagania techniczne, to podstawą jego legalizacji powinien być przepis art. 42 cyt. wyżej ustawy, czyli pozwolenie na jego użytkowanie. Z decyzją tą nie zgodził się J. D. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając organowi II instancji niezakończenie sprawy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pomimo stwierdzonej samowoli budowlanej. Skarżący domagał się zlikwidowania samowoli budowlanej i zobowiązania inwestora do uzyskania jego zgody na zmiany w projekcie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 594/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, podzielając pogląd organu odwoławczego, że jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części (obecnie: "a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"), powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zgodnie z art. 138 § 2 kpa. Nadto, Sąd wskazał, że zgodnie z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późń. zm., dalej "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Niewątpliwie organ I instancji nie wykonał zaleceń sądu i nie zastosował przyjętej przez niego oceny prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 lutego 2011 r. sygn. akt SA/Gl 611/10 przesądził, że przedmiotowy obiekt został wybudowany samowolnie pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r., a zatem do likwidacji tej samowoli budowlanej zastosowanie powinny mieć przepisy art. 37-40 tejże ustawy, w zw. z dyspozycją art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Zatem nie przeprowadzenie postępowania w oparciu o te przepisy stanowiło wystarczającą podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ I instancji nie wyjaśnił również wątpliwości dotyczących legalności spornego obiektu pod kątem warunków technicznych jakie winien spełniać przedmiotowy budynek, co również znalazło się wśród zaleceń w cyt. wyroku WSA w Gliwicach. Sąd zgodził się również ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że późniejsze zmiany dokonane w budynku mogą być przedmiotem odrębnego postępowania, tym bardziej jeżeli również stanowią samowolę budowlaną, ale w tym zakresie zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w chwili dokonania samowoli budowlanej. Następnie w dniu [...] r. PINB w Z. wydał dwa rozstrzygnięcia: 1) nr [...], którym na podstawie art. 105 kpa i art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w zw. z art. 42 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy budynku garażowo- gospodarczego zrealizowanego w latach 70-tych ubiegłego wieku na dz. nr 1 w Z., w uzasadnieniu wskazując, iż na podstawie przeprowadzonej kontroli obiektu oraz zgromadzonych i opisanych powyżej dokumentów nie znalazł przesłanek świadczących o tym, że zrealizowane przez J. P. roboty budowlane i sam budynek garażowo-gospodarczy może stanowić niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co wykluczało konieczność zastosowania przepisów art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. 2) nr [...] , którym na podstawie art. 105 kpa w zw. z art. 83 ust. 1, art. 51 ust. 7 i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, umorzył postępowanie w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie budynku garażowo- gospodarczego, zlokalizowanego na dz. nr 2 w Z., wyjaśniając, że zakres robót budowlanych, wykonanych samowolnie w 2011 r. obejmuje przebudowę dachu spornego obiektu ("na pierwotnym płaskim stropie żelbetowym budynku po likwidacji starych świetlików wykonano nowy, dwuspadowy, symetryczny dach. Połacie dachowe kryte blachą trapezową nachylone zostały w kierunku południowym i północnym w stronę działki będącej własnością J.. P. Ścianę szczytową budynku garażowo-gospodarczego od strony posesji J. D. nadmurowano na wysokość 30 cm ponad obecną połać dachową"; "w budynku wymieniono również starą rozwieraną bramę na bramę uchylną"). Zdaniem organu powiatowego tak wykonany zakres robót wykracza poza katalog robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., stąd zgodnie z art. 28 tejże ustawy inwestor winien był uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. W takim przypadku zachodzą przesłanki do zastosowania przepisów art. 51 ust. 7 powiązanego z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego", a z uwagi na brak podstaw do nakładania na inwestora obowiązku wykonania określonych robót budowlanych naprawczych, organ zdecydował umorzyć przedmiotowe postępowanie. Wskutek odwołań J. D., powyższe decyzje zostały uchylone, a sprawy przekazano do ponownego rozpoznania przez organ I instancji na mocy decyzji WINB z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...]r. nr [...] celem zbadania ewentualnego zacienienia nieruchomości sąsiedniej oraz zgodności z przepisami przeciwpożarowymi, obowiązującymi w dacie budowy obiektu (poprzez zażądanie oceny technicznej bądź ekspertyzy). Po kolejnym rozpoznaniu sprawy legalności budowy budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 1 w Z., stanowiącej własność J. P., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...], powtórnie umorzył postępowanie (art. 105 § 1 kpa oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, w tym omówieniu wyniku kontroli z dnia 20 października 2011 r. i przedłożonych przez J. P. dokumentów, organ I instancji stwierdził, że analiza przedłożonych protokołów dotyczących: odbioru instalacji elektrycznej wewnętrznej, przeglądu przewodów kominowych i stanu technicznego konstrukcji budynku wraz z jego otoczeniem wykazała, że budynek wraz z instalacjami i otoczeniem jest w dobrym stanie technicznym i nie wymaga wykonania dodatkowych robót budowlanych. Zgodnie z uzasadnieniem wyroku WSA w Gliwicach z dnia z dnia 28 lutego 2011 r. o sygn. II SA/Gl 611/10 poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie kwestia zgodności przedmiotowego obiektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast istnieje konieczność odniesienia się do kwestii wykluczenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym: "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:[...] 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Organ na podstawie przeprowadzonej kontroli obiektu oraz zgromadzonych i opisanych powyżej dokumentów nie znalazł przesłanek świadczących o tym, że zrealizowane przez J. P. roboty budowlane i sam budynek garażowo- gospodarczy, może stanowić: niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co wykluczało konieczność zastosowania powyżej cytowanych przepisów art. 37 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ podał, że zgodnie z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] r. przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy zlokalizowany jest w obszarze 9MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Wg § 8 pkt. 2 m.p.z.p.: Niezależnie od przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego, w granicach każdej z nieruchomości, może występować dodatkowo (bez jego jednoznacznego definiowania w planie): [...] 4) budynki pomocnicze (garaże, pomieszczenia gospodarcze itp.). Zgodnie z cytowanym powyżej zapisem m.p.z.p. przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy może występować dodatkowo (bez jego jednoznacznego definiowania w planie) co wykluczyło również przesłanki do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 w oparciu o pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ wyjaśnił też, że skoro roboty budowlane zrealizowane przez J. P. w roku 2011 bez podstawy prawnej podlegają jurysdykcji aktualnie obowiązującego prawa budowlanego, to ta kwestia z uwzględnieniem poprawności odprowadzenia wody opadowej z budynku zgodnie z dyspozycją zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/GI 594/13, zostanie rozpatrzona przez organ w odrębnej decyzji. Stosując się do wytycznych zawartych w wyrokach WSA w Gliwicach, organ dokonał analizy przepisów obowiązujących w czasie budowy przedmiotowego budynku i zawartych w zarządzeniu Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego z dnia 29 czerwca 1966 r. (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44). Oględziny budynku dokonane w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2009 r. i 20 października 2011 r. nie wykazały żadnych pęknięć, czy zarysowań ścian budynku świadczących o ewentualnych wadach w posadowieniu budynku. Przedłożony przez J. P. protokół z przeglądu technicznego budynku przeprowadzonego w dniu 3 listopada 2012 r. przez uprawnionego J. C., również nie wykazał żadnych uwag w tym zakresie. Stan techniczny fundamentów określono jako dobry bez żadnych dodatkowych wytycznych. Organ I instancji podał też, że ściany budynku wykonano jako murowane z cegły ceramicznej i otynkowane tynkiem mineralnym. Oględziny budynku nie wykazały pęknięć i odkształceń lub zawilgoceń. Strop nad przedmiotowym budynkiem wykonano w formie płyty żelbetowej gr. 10 cm. Oględziny nie wykazały odkształceń lub pęknięć stropu świadczących o jego wadliwej konstrukcji. Zgodnie z § 20 ust. 3 rozporządzenia, odległość wolnostojącego budynku, zwróconego do sąsiedniego budynku ścianą przeciwpożarową, nie może być mniejsza niż 3 m. Przedmiotowy budynek od strony posesji J. D. posiada murowaną z cegły i pustaków ceramicznych pełną ścianę otynkowaną i wyprowadzoną 30 cm ponad niepalne pokrycie budynku wykonane z blachy trapezowej. Taka konstrukcja ściany odpowiada wymogom ściany przeciwpożarowej określonym w § 78 rozporządzenia. Przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy zlokalizowany jest w granicy między posesjami i jest przesunięty względem budynku J. D. zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr ew. 3. Odległość między najbliższymi narożnikami budynków wynosi ponad 3 m, co nie narusza cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia w zakresie lokalizacji przedmiotowego budynku. Zatem zdaniem organu, z przeprowadzonej analizy wynika, że przedmiotowy budynek nie narusza warunków technicznych określonych w zarządzeniu z dnia 29 czerwca 1966 r. Budynek ten wykorzystywany jako garażowo-gospodarczy jest w dobrym stanie technicznym i nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz nie jest źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko i nie powoduje również niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zatem nie zachodzą przesłanki art. 37 Prawa budowlanego z roku 1974 do wydania nakazu przymusowej rozbiórki przedmiotowego budynku. Zebrany w toku postępowania i opisany powyżej materiał dowodowy nie dawał również podstawy do konieczności formułowania w oparciu o przepisy art. 40 ustawy nakazu dokonania zmian lub przeróbek w przedmiotowym budynku. Wobec powyższego nie miał również zastosowania art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowiący o obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie. W tym względzie organ odwołał się do uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, zgodnie z którym: "Jeżeli obiekt wybudowano bez pozwolenia na budowę, ale zgodnie z przepisami zarówno z zakresu planowania przestrzennego, jak i innymi, to organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., ani na podstawie art. 40 i art. 42 ust. 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis przewidywał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie – jako decyzji kończącej postępowanie w sprawie likwidacji samowoli budowlanej – tylko w odniesieniu do obiektów, co do których wydano nakaz przewidziany w art. 40 tej ustawy". Wreszcie, dodatkowo organ odniósł się do wymogów § 78 zarządzenia, który to przepis zacytował. Minimalne grubości jednowarstwowych ścian nośnych oddzielających z uwagi na wymagania odporności ogniowej według normy PN-EN 1996-1-2 dla murów z elementów ceramicznych na zaprawach zwykłych określają, że dla zapewnienia odporności ogniowej REI 240 wymagana jest minimalna grubość ściany 190 mm. W rozpatrywanym przypadku grubość ściany wynosi 250 mm a więc spełnia wymogi przeciwpożarowe w tym zakresie. Zatem stan ściany szczytowej budynku od strony posesji J. D. nie narusza przepisów przeciwpożarowych mających zastosowanie w rozpatrywanym przypadku. Do kwestii ewentualnego zacieniania posesji J. D. ścianą szczytową przedmiotowego budynku organ odniósł się zaś w uzasadnieniu odrębnej decyzji nr [...] z dnia [...] r. znak [...], dotyczącej sprawy legalności robót budowlanych polegających na przebudowie budynku garażowo-gospodarczego w roku 2011 r. W ramach przebudowy budynku J. P. w roku 2011 dokonał nadmurowania ściany szczytowej przedmiotowego budynku. Obecna wysokość ściany szczytowej w miejscu najwyższym tj. w okolicy kalenicy budynku wynosi 2,85 m, natomiast w miejscu narożnika budynku najbardziej zbliżonego do budynku J. D. wynosi 2,40 m. Odległość tego narożnika budynku od krawędzi najbliższego okna w budynku J. D. wynosi 3,25 m zatem wysokość przesłaniania (H) jest mniejsza od odległości między budynkami (L). Z powyższego wynika, że budynek garażowo-gospodarczy J. P. spełnia wymagania w zakresie wysokości przesłaniania dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stąd też zgromadzony w toku postępowania i opisany powyżej materiał dowodowy nie daje podstawy do wydania w oparciu o art. 37 ust. 1 nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku lub formułowania w oparciu o art. 40 nakazu dokonania zmian lub przeróbek budynku, co zdaniem organu nadzoru budowlanego uzasadnia umorzenie postępowania. W odwołaniu od decyzji J. D. zarzucił, że rozdzielenie postępowań, dotyczących samowoli budowlanych, fałszuje stan faktyczny. Wskazał też na błędne oznaczenie obiektu jako garażowo-gospodarczego, podczas gdy jego zdaniem, są to dwa odrębne obiekty, zaś murowany garaż usytuowano w dobudowie do budynku gospodarczego i mieszkalnego, lecz tenże garaż nie ma własnych ścian i fundamentów, zaś budynek gospodarczy nie stoi w granicy i ma inną konstrukcję, bo posiada dach z kominem i rynnami, który sąsiad chciał pierwotnie przerobić na altanę. Odwołujący się podniósł też, że nielegalny "garaż" posiada wspólną ściankę, która spoczywa nie na fundamentach, lecz na betonowej podbudowie do płotu. Fakty te nie zostały jednak sprawdzone w toku oględzin. Jego zdaniem, nowy samowolny dach na stropie garażu, powoduje zbyt duże obciążenie słabego posadowienia. Nadto, ostatnio sąsiad dokonał skomplikowanej przebudowy podłogi garażu i ciągle coś zmienia. Odwołujący się zanegował też stanowisko organu co do dobrego stanu ścian garażu oraz prawidłowego odprowadzania wody, gdyż rynna skierowana jest na jego posesję. Wreszcie, odwołujący się zarzucił, że wbrew ustaleniom PINB, odległość pomiędzy jego domem (gankiem) a garażem wynosi tylko 210 cm, a zabudowa na działce sąsiedniej pogarsza jego warunki użytkowe i zdrowotne. Stąd też sprzeciwił się ponownemu umorzeniu postępowania. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił pogląd tego organu, że bezprzedmiotowość niniejszego postępowania wynika z braku podstaw do wydania nakazu dokonania zmian lub przeróbek w rozumieniu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., a także braku przesłanek uzasadnionych względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska albo innymi względami interesu społecznego. Zdaniem organu odwoławczego, z akt sprawy wynika bowiem, że obiekt znajduje się w dobrym stanie technicznym, a ponadto organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny co do spełnienia wymogów przeciwpożarowych ściany szczytowej oraz braku przesłaniania budynku sąsiedniego. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego J. D. zarzucając przewlekłość postępowania i powołując się na zapadłe w tej sprawie decyzje i wyroki WSA w Gliwicach, domagał się ponownego rozpoznania sprawy odprowadzania wody i legalności budowy oraz orzeczenia rozbiórki podwójnie samowolnego obiektu, usytuowanego w granicy z uwagi na uciążliwość, powodowaną ruchem samochodowym oraz jego zły stan techniczny i wadliwy sposób posadowienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W kolejnym piśmie z dnia 12 lutego 2015 r. skarżący opisał dalszy przebieg konfliktu sąsiedzkiego, zaś w piśmie z dnia 16 marca 2015 r. domagał się powołania biegłego celem ustalenia stanu technicznego budynku, zaś dołączając mapy, zarzucił że w istocie jest on usytuowany w odległości 30 cm od granicy. Zaakcentował też, że sprawę popełnionych samowoli budowlanych należało rozpatrywać łącznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zasadnie bowiem skarżący zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie wytycznych co do dalszego toku postępowania zawartych w przywołanych wyżej wyrokach tut. Sądu w sprawach II SA/Gl 611/10 i II SA/Gl 594/13. Aczkolwiek organ I instancji przeprowadził ponowne oględziny w dniu 20 października 2011 r. i z czynności tej sporządził protokół, którego załącznikami jest szkic i opis oraz dołączył materiał fotograficzny (k. 34-35 akt adm. organu I instancji), to jednak w decyzjach organów obydwu instancji brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do wymiarów obiektu (obiektów), a mianowicie jego długości i szerokości, rozkładu pomieszczeń, zaś stwierdzenie, że obiekt garażowo-gospodarczy usytuowany jest w granicy, należy uznać za dowolne, skoro organy nie wyjaśniły, w jaki sposób ustalono przebieg granicy z nieruchomością skarżącego i nie dysponowały dokumentacją geodezyjną. Co więcej, sporządzony szkic zdaje się potwierdzać zarzuty skarżącego, że obiekt, bądź jego część, o ile nie chodzi o odrębny obiekt, usytuowany jest w pewnym oddaleniu (odległości) od tej granicy. Z powodu nieustalenia parametrów obiektu, będącego przedmiotem rozstrzygnięcia, nie sposób też w istocie stwierdzić, co było przedmiotem tego postępowania i czy w istocie chodzi o jeden obiekt o różnym przeznaczeniu, czy też dwa oddzielne, lecz zbliźniaczone obiekty, z którym jeden pełni funkcję garażu, a drugi – gospodarczą. Pomimo jasnych zarzutów skarżącego, zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, ani też nie wyjaśnił, czy w istocie garaż pozbawiony jest fundamentów, zabezpieczających obiekt przed skutkami wykonania nowego dachu w 2011 r., co było przedmiotem odrębnego postępowania. Aczkolwiek w świetle stanowiska tut. Sądu zawartego w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Gl 594/13, brak podstaw do kwestionowania faktu, że późniejsze zmiany, dokonane w budynku zrealizowanym pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. mogły być rozpatrywane w odrębnym postępowaniu z uwagi na zastosowanie innych przepisów, obowiązujących w dacie popełnienia samowoli budowlanej, to jednak organy winny rozważyć celowość połączenia obydwu spraw, a to w sytuacji, gdy doszło do uchylenia obydwu decyzji organu I instancji wydanych już po wyroku tut. Sądu z dnia 14 sierpnia 2013 r. Zdaniem składu orzekającego, skoro sam obiekt, bądź też obiekty, czego jednoznacznie nie ustalono w dotychczasowym postępowaniu, zrealizowano bez wymaganego pozwolenia na budowę i przed zalegalizowaniem tych robót, dokonano zmiany jego wysokości i konstrukcji dachu, przedmiotem postępowania należało uczynić obiekt (obiekty) w aktualnym kształcie, nawet jeżeli roboty wykonano pod rządami innych przepisów prawa budowlanego. Zasadnie zarzucił skarżący, że rozdzielenie obydwu spraw może fałszować stan obiektu, który wszak podlega ocenie w takim stanie, jakim znajduje się obecnie, a nie – w dacie budowy. Zresztą, już z motywów decyzji organów wynika, że musiało dojść do pomieszania i zastosowania różnych przepisów techniczno-budowlanych, bowiem kwestię zacienienia badano na gruncie rozporządzenia z 2002 r. z uwagi na zmianę wysokości obiektu w 2011 r. Co więcej, zdaniem sądu administracyjnego zbadanie legalności obiektu pod kątem spełnienia wymogów techniczno-budowlanych, nie może nastąpić bez oderwania od jego funkcji (przeznaczenia). O ile sam obiekt (obiekty) zrealizowano pod rządami ustawy z 1974 r., to zastosowanie przepisów techniczno-budowlanych z 1966 r. jest uzasadnione jedynie w przypadku, gdy jego przeznaczenie nie uległo zmianie od daty budowy. Tymczasem w świetle twierdzeń skarżącego, pierwotnie obiekt służył jako pomieszczenie gospodarcze, bądź nawet inwentarskie. Obecnie zaś niewątpliwie jest to garaż i pomieszczenie gospodarcze, o ile nie są to oddzielne obiekty. Stąd też istotne jest ustalenie, od kiedy obiekt lub jego część pełni funkcję garażu. Inne są bowiem wymogi techniczno-budowlane dla garażu, a inne dla pomieszczeń gospodarczych. O ile zaś doszło do zmiany przeznaczenia samowolnie zrealizowanego obiektu lub jego części po dniu 1 stycznia 1995 r., brak podstaw do zastosowania z mocy normy intertemporalnej, zawartej w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., przepisów zarządzenia z 1966 r. Ocena zgodności usytuowania obiektu garażowego względem granic działki sąsiedniej, jak i innych wymogów co do ścian, stropów, posadzek i dojazdu (drogi manewrowej) winna wówczas nastąpić pod kątem wymogów, wynikających z rozp. z 2002 r., a w szczególności § 12 oraz § 102 i nast. – w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego, a to zgodnie z treścią § 330 tego rozp. Tymczasem w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego kwestię usytuowania budynku, określonego jako garażowo-gospodarczy, oceniły na gruncie wymogów techniczno-budowlanych z 1966 r. bez ustalenia pierwotnej funkcji i zbadania, od kiedy obiekt (obiekty), pełni obecną funkcję. Wyjaśnienie tej okoliczności ma zaś istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem warunkuje zastosowanie odpowiednich przepisów techniczno-budowlanych. Nadto, pominięto badanie wymogów z § 146 i nast. zarządzenia z 1966 r., określającego dodatkowe wymogi dla garaży. Ocenę zgodności budowy z przepisami techniczno-budowlanymi ograniczono do wymogów z §§ 7.1, 9.1, 13.1, 20 i 78 tego zarządzenia, co oznacza, że w dotychczasowym postępowaniu nie wykluczono przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., bądź też wymogu wydania nakazów z art. 40 tej ustawy. Z tych względów umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa, nastąpiło przedwcześnie, bowiem z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, nie wyjaśniono istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych sprawy. Zasadnie też wskazał skarżący za niedostateczne wyjaśnienie stanu technicznego obiektu, zwłaszcza jego fundamentów. W tym względzie organy obydwu instancji oparły się na wynikach oględzin i protokole z przeglądu technicznego, przeprowadzonego w dniu 3 listopada 2012 r. przez J. C.. Nie negując fachowości i wiedzy pracowników PINB oraz wykonawcy przeglądu technicznego, stwierdzić przyjdzie, że z uwagi na zawiłość sprawy i niejasność co do konstrukcji oraz położenia obiektu względem granic nieruchomości, niezbędne było skorzystanie z trybu, określonego w art. 81c ust. 2-4 Prawa budowlanego z 1994 r., na co wskazał organ odwoławczy w poprzednich decyzjach kasatoryjnych. Dopiero ocena techniczna, bądź ekspertyza pozwoli na jednoznaczne określenie stanu technicznego zrealizowanego samowolnie obiektu (obiektów). W tym stanie rzeczy skarga musiała odnieść skutek poprzez uchylenie decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z naruszeniem art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz bez należytego wyjaśnienia i rozważenia okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 tej ustawy). Wobec uwzględnienia skargi należało nadto orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji po myśli art. 152 cyt. ustawy. O kosztach postępowania nie rozstrzygnięto, bowiem skarżący został zwolniony od kosztów sądowych i nie wniósł o zasądzenie zwrotu innych wydatków. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru budowlanego I instancji winien zatem uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej kierunku celem ustalenia, czy w niniejszym postępowaniu chodzi o jeden, czy też dwa zbliźniaczone budynki o różnym przeznaczeniu oraz wyjaśnienia, od kiedy obiekt lub jego część pełni funkcję garażu dla samochodu. Niezbędne jest też ustalenie parametrów obiektu (obiektów) samowolnie zrealizowanych, a więc długości, szerokości i wysokości oraz usytuowania względem granic nieruchomości skarżącego i jego budynku. O ile przeznaczenie spornego budynku (jego części) na garaż nastąpiło pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r., ocena spełnienia wymogów techniczno-budowlanych winna nastąpić na gruncie przepisów rozp. z 2002 r. w aktualnym brzmieniu. Przedmiotem postępowania winien też być obiekt (obiekty) w obecnym stanie, a więc po wykonaniu dalszych robót budowlanych, związanych ze zmianą konstrukcji dachu i ewentualnie innymi robotami budowlanymi, zrealizowanymi samowolnie. Ocena stanu technicznego obiektu wymagać będzie oceny technicznej, bądź ekspertyzy, do przedłożenia której – należy zobowiązać inwestora J. P. w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Dopiero na tej podstawie możliwe będzie rozstrzygnięcie sprawy legalności budowy i orzeczenie o bycie prawnym samowolnie wykonanych robót budowlanych.