II SA/Gl 1333/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...]r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej w operacie gruntów jako działki nr 1 i 2 o łącznej po w. 0,1292 ha obręb L., nr KW [...], Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 1 lutego 2021r. "A" sp. z o.o. (dalej: Spółka) złożyła do organu pierwszej instancji 4 egzemplarze projektu podziału nieruchomości, protokół przyjęcia granic, szkic przebiegu granicy oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działki nr 1 i 2 o łącznej powierzeni 0,1292 ha z k.m. [...] obręb L., opisane w księdze wieczystej nr [...] jako własność tej spółki. Pismem z dnia 4 marca 202Ir. Spółka uzupełniła wniosek o stosowne dokumenty. Jako podstawę zatwierdzenia podziału wskazała art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.) w celu wydzielenia z działek nr 3 i 2 sześciu działek zabudowanych budynkami jednorodzonymi w zabudowie szeregowej.  W dniu 30 marca 2021 r. Spółka złożyła ponownie wniosek z nowym projektem podziału, po czym odbyło się spotkanie z przedstawicielami Spółki, na którym została przedstawiona i omówiona procedura postępowania administracyjnego oraz poinformowano zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a. o możliwości wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu podziału oraz wskazano z jakich powodów decyzja może być negatywna. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta L. odmówił zatwierdzenia projektu podziału ww. nieruchomości. W jego ocenie, nie zachodzą przesłanki do dokonania podziału geodezyjnego działek nr 1 i 2 na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. Podział byłby niezgodny z planem miejscowym. Ponadto nieruchomość składająca się z ww. działek budowlanych, zabudowanych budynkami jednorodzonymi w zabudowie szeregowej, których parametry (kształt, wielkość, dostęp do drogi publicznej, wyposażenie w infrastrukturę techniczną) zapewniają konieczną obsługę dla posadowionych na niej budynków mieszkalnych. Stąd wnioskowany sposób wydzielenia działki nie spełnia kryteriów niezbędności, o której mowa w przywołanym przepisie. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła decyzji naruszenie art. 95 ust. 7 w zw. z art. 4 pkt 3 a u.g.n. przez błędną wykładnię, art. 95 pkt 7 u.g.n. poprzez błędną wykładnię oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z decyzji z dnia [...]r. oraz wydruków KRS Spółek "A" i "B" na okoliczność, iż skarżący budując budynki w zabudowie szeregowej na przedmiotowej działce działał w błędnym przekonaniu, że ponownie uzyska pozytywną decyzję dla drugiej spółki i nowej inwestycji oraz o dopuszczenie dowodu z umów przedwstępnych na okoliczność ustalenia roszczeń przyszłych nabywców nieruchomości powstałych w wyniku podziału zgodnie z wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją wymienioną na wstępie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji. Jak wyjaśniło w uzasadnieniu, przepis art. 95 pkt 7 u.g.n. może mieć zastosowanie, gdy istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Chodzi tutaj o wyodrębnienie nieruchomości gruntowej niezbędnej w znaczeniu "koniecznej" do obsługi budynku mieszkalnego, a nie w znaczeniu "wystarczającej", co prowadzić mogłoby do mnożenia podziałów, a tym samym zwiększenia zagęszczenia zabudowy wbrew ustaleniom planów miejscowych. Interpretacja art. 95 u.g.n. nie może prowadzić do obejścia zasady, że podział powinien być zgodny z m.p.z.p. Ponadto, jak wskazuje się w doktrynie prawa, art. 95 pkt 7 u.g.n. interpretować trzeba zgodnie z ustawową definicją działki budowlanej zawartą w art. 4 pkt 3a u.g.n. Umożliwia on jedynie dokonanie, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, podziału nieruchomości w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Nie wprowadza jednak obowiązku wydzielania działek budowlanych wokół każdego budynku mieszkalnego stojącego na działce niebędącej w świetle art. 4 pkt 3 a u.g.n. działką budowlaną (zob. Bończak-Kucharczyk Ewa, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany Opublikowano: LEX/el. 2020). W ocenie Kolegium, w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy oraz mając na uwadze definicję działki budowlanej zawartej w art. 4 pkt 3a u.g.n. nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 95 pkt 7 u.g.n., bowiem obecny kształt i wielkość przedmiotowych działek przeznaczonych do podziału, a także dostęp do drogi publicznej, jak i wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych na tych działkach. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdziło, że załączone do odwołania decyzje zatwierdzające podziały innych działek w oparciu o art. 95 pkt 7 u.g.n. w 2019r. i 2020r. nie mogą podlegać ocenie organu. Decyzje te nie były rozpatrywane przez organ odwoławszy i obecnie na tym etapie postępowania, organ nie może stwierdzić ich prawidłowości. Ponadto wskazano, iż w analogicznej do rozpatrywanej obecnie sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021r. II SA/Gl 381/21 oddalił skargę na decyzję tut. Kolegium w sprawie odmowy zatwierdzenia podziału w oparciu o art. 95 pkt 7 u.g.n. W skardze z dnia pełnomocnik Spółki (dalej: skarżąca) zarzuca naruszenie przepisów: 1/ art. 95 pkt 7, w związku z art. 4 pkt 3 a ustawy o gospodarce nieruchomościami przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przepis ten w ogóle nie dopuszcza możliwości podziału działki w przypadku, gdy obecny kształt i wielkość działki przeznaczonej do podziału, a także dostęp do drogi publicznej i wyposażenie w infrastrukturę techniczną umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego na tej działce, podczas gdy przedstawiony do zatwierdzenia projekt podziału nieruchomości w świetle wszystkich okoliczności sprawy został wykonany zgodnie z przepisami prawa, co winno skutkować zatwierdzeniem projektu podziału; 2/ naruszenie art 95 pkt 7 w zw. z art. 93 ust. 3b u.g.n., poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przepisy te nie dopuszczają możliwości podziału działki zabudowanej budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w przypadku, gdy działka na której jest posadowiony budynek spełnia już wymogi niezbędności, podczas gdy budynki znajdujący się na działce zostały wykonane i zaprojektowany zgodnie z przepisami prawa, a więc spełniały warunki, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowani po podziale - a jednocześnie z uwagi na okoliczności sprawy przedmiotowy podział należy uznać za niezbędny; 3/ naruszenie art. 95 pkt 4u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie jego niezastosowanie podczas gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy roszczenia osób które zawarły ze skarżącą umowy przedwstępne na zakup nieruchomości mających stanowiących odrębną własność, a pokrywających się ze spornym podziałem dawało alternatywną podstawę do przeprowadzenia podziału zgodnie z wnioskiem. 4/ naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, ze względu na nie odniesienie się w decyzji w sposób wyczerpujący i przekonywujący do wszelkich argumentów strony podnoszonych w toku postępowania - a w szczególności co do ewentualnych roszczeń nabywców nieruchomości Wskazując na powyższe pełnomocnik wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jak wywodzi w uzasadnieniu skargi, organ administracji publicznej miał obowiązek przyjąć domniemanie, iż podział nieruchomości jest dopuszczalny ponieważ skarżąca jest jej właścicielem. Prawo dokonania podziału nieruchomości to emanacja prawa własności. Obalenie takiego domniemania mogło by zostać dokonane dopiero po stwierdzeniu istnienia wyraźnej i nie budzącej wątpliwości sprzeczności projektu podziału z taką normą. Organ stanowiska takiego nie przedstawił. Niezasadne są też argumenty organu jakoby podział nie mógł zostać zatwierdzony zgodnie z wnioskiem skarżącej. W przypadku, gdy przedmiotem podziału ma być dotychczasowa, zabudowana już nieruchomość, podział taki jest możliwy jedynie wówczas, jeśli zmierza do wydzielenia tej części dzielonej nieruchomości, która - tworząc działkę budowlaną - zapewni zgodne z celem i przeznaczeniem korzystanie z posadowionych na niej budynków i znajdujących się na niej urządzeń. Przy takim podziale nieruchomości zabudowanej chodzi o zapewnienie prawidłowego (zgodnego z celem) i racjonalnego (zgodnego z przeznaczeniem) korzystania z budynków i urządzeń położonych na wydzielanej działce, przez co należy rozumieć podział w oparciu o kryteria faktyczne (dotychczasowa legalna zabudowa), który nie będzie sprzeczny ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem prawa własności (por. II SA/Gd 959/11- WSA Gdańsk z 15.02.2012). Prawo do dzielenia rzeczy własnej, jak podkreśla pełnomocnik, jest prawem przysługującym właścicielowi, a wynikającym z samej istoty prawa własności. Zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego, właściciel rzeczy ma bowiem prawo korzystać z rzeczy zgodnie ze społecznym przeznaczeniem swego prawa i rzeczą rozporządzać, choć oczywiście w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. W rozumieniu organu art. 95 pkt.7 u.g.n byłby zawsze przepisem "martwym", gdyż nigdy nie mógłby być zastosowany z tego powodu, iż wybudowany budynek posadowiony jest na działce zapewniającej możliwość korzystania z budynku. Interpretacja taka pozbawia właściciela konstytucyjnego prawa do dzielenia własnej nieruchomości (por. wyrok NSA I OSK1027/12). Przecież istotą podziału jest stworzenie dwóch lub więcej działek z jednej. Nie można się zgodzić z oceną organu, iż żądany podział nie jest dopuszczalny gdyż nie należy utożsamiać podziału działki niezbędnej do obsługi budynku z wydzieleniem działek do obsługi lokali w tym budynku. Nawet, jeśli zdaniem organu, niemożliwe było zatwierdzenie podziału zgodnie z wnioskiem, to powinien on zbadać inne podstawy. Wnioskodawcy mają jedynie obowiązek wskazać cele podziału nieruchomości, a rolą organów jest zastosowanie takiej podstawy prawnej, która umożliwia uwzględnienie wniosku. Ponadto, organ nie jest związany podstawą prawną wniosku podaną przez wnioskodawców, a więc winien rozpoznać sprawę i uwzględnić wszelkie okoliczności, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Oznacza to, iż okoliczności sprawy powinny skłonić organ w pierwszej kolejności do ustalenia, czy wniosek o podział nieruchomości nie może, a nawet czy nie powinien zostać załatwiony w oparciu o inne przepisy. Zważyć bowiem należy, iż jeżeli dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość gruntowa podlegająca podziałowi obowiązuje miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego, to organ w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia, czy możliwe jest dokonanie wnioskowanego podziału zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Dopiero bowiem negatywny wynik tych ustaleń pozwoli na ocenę, czy wystąpiła jedna z przesłanek w art. 95 ust. 1 pkt 1 -8 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pełnomocnik podaje, że skarżąca zawarła przedwstępne umowy sprzedaży przedmiotowych nieruchomości, w której zobowiązują się do sprzedaży nieruchomości zgodnie z koncepcją architektoniczną i w stanie wolnym od wszelkich wad, obciążeń i roszczeń jako odrębne nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej. Brak zatwierdzenia podziału zgodnie z wnioskiem spowoduje po stronie skarżącej daleko idące skutki prawne, w tym odszkodowawcze. Zdaje się, że organy w swoich decyzjach w ogóle pomijają niniejszy niewątpliwy fakt dający możliwość ewentualnego zastosowania innej podstawy prawnej podziału. Jak zauważa, podmiot powiązany osobowo ze skarżącą, wcześniejszymi decyzjami otrzymał zatwierdzenie żądanego podziału w analogicznych sytuacjach, co utwierdziło ją w przekonaniu poprawności złożonego wniosku, jego akceptacji i w dalszej kolejności uzyskania pozytywnej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór idzie o to, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do zastosowania art. 95 pkt. 7 ustawy o gospodarcze nieruchomościami , jak twierdzi skarżąca, czy też podstaw takich brak, jak z kolei przyjmują organy orzekające w sprawie. Stosownie do tego przepisu, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. W pierwszym rzędzie przyjdzie zauważyć, że co do zasady podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 1 zd. 1 u.g.n.). Natomiast wyjątkowo, niezależnie od ustaleń planu miejscowego można dokonywać podziału na cele określone w art. 95 ust. 1-8 u.g.n. Jeżeli dla obszaru, na którym jest położona nieruchomość gruntowa podlegająca podziałowi, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to organ w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia, czy możliwe jest dokonanie wnioskowanego podziału zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Dopiero negatywny wynik tych ustaleń pozwoli na ocenę, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 95 pkt 1–8 u.g.n., umożliwiająca dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Priorytetem winien być bowiem zawsze podział nieruchomości zgodny z ustaleniami obowiązującego na danym terenie planu miejscowego, a organ nie jest związany kwalifikacją prawną wniosku strony. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt postępowania, dla obszaru, na którym położone są działki nr 1 i 2, które skarżąca zamierza podzielić, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś teren ten oznaczony jest symbolem 27MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Podział na podstawie planu nie jest jednak możliwy ze względu na postanowienia § 5 ust. 3 planu, zgodnie z którym wskaźnik powierzchni zabudowy na działce – do 40%, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej – 40%. Jak wynika z akt sprawy, ze względu na przekroczenie wskaźnika powierzchni zabudowy warunku określonego w planie nie spełnia pięć spośród sześciu projektowanych działek. Odpowiada im jedynie działka nr 4. Wobec tego zachodzi pytanie, czy w świetle postanowień art. 95 ust. 7 u.g.n. jest możliwy podział w wyniku którego powstaną działki budowlane nie spełniające wymogów planu, a ściślej rzec ujmując z planem są sprzeczne. W orzecznictwie sądowym pojawił się pogląd, zgodnie z którym sformułowanie art. 95 u.g.n. "niezależnie od ustaleń planu miejscowego" należy rozumieć jako: "mimo braku takiego planu lub mimo zawartych w nim postanowień, a nawet wbrew tym postanowieniom" (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., I OSK 1872/07, CBOSA). Pogląd ten, w części dotyczącej możliwości wydzielenia działki wbrew postanowieniom planu, tak wyraźnie sformułowany, nie pojawił się jednak później (tj. po roku 2009) ani w orzecznictwie, ani też w doktrynie. Nie można zatem traktować tego poglądu jako utrwalonego, ale raczej jako odosobniony. W ocenie Sądu, dopuszczalność wydzielenia działek budowlanych niezależnie od ustaleń planu miejscowego w trybie art. 95 pkt. 7 u.g.n., nie oznacza możliwości wydzielenia działek nie odpowiadających wymogom planu. Wydzielenie nie może bowiem prowadzić to do obejścia obowiązującego prawa. Takie stanowisko prezentuje organ I instancji, natomiast organ odwoławczy upatruje przeszkód dokonania podziału w niespełnieniu przesłanki określonej w art. 95 ust. 7 u.g.n. Nawet przyjęcie stanowiska organu odwoławczego nie otwiera możliwości dokonania projektowanego podziału, bowiem nie wykazano, aby wydzielenie działek budowlanych było niezbędne do korzystania z istniejących legalnie budynków mieszkalnych. Wydzielenie działki budowlanej w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n. musi być niezbędne do korzystania z budynku mieszkalnego. Niezbędność taka, w ocenie Sądu, zachodzi wówczas, gdy do korzystania z budynku mieszkalnego wydzielenie działki budowlanej jest konieczne. Działka budowlana, co trzeba przypomnieć, została zdefiniowana w art. 4 pkt 3a u.g.n., zgodnie z którym jest to zabudowana działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Zatem chodziłoby o wydzielenie projektowanych działek jako budowlanych z tej racji, że jest to "niezbędne" dla prawidłowego i racjonalnego korzystanie z budynków i urządzeń położonych na poszczególnych działkach. Nie wnikając w szczegóły i nie podejmując próby ustalenia jakie to okoliczności determinują prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków zlokalizowanych na tych działkach, nie budzi wątpliwości, że powinien takie wykazać wnioskodawca. To nie jest tak, jak pisze w skardze pełnomocnik, że prawo do podziału działek to emanacja prawa własności i organ miał obowiązek przyjąć a priori dopuszczalność podziału. Uprawnienia właścicielskie wynikające z przepisów prawa cywilnego, w tym i uprawnienie do dzielenia nieruchomości, są poddane reglamentacji administracyjnej, czego wyrazem są m. in. przepisy art. 92 – 100 zawarte w Rozdziale 1 u.g.n. "Podziały nieruchomości". W konsekwencji tego uprawnienie do dokonania podziału nieruchomości jest kreowane w trybie administracyjnym, w tym przypadku w formie decyzji konstytutywnej, po spełnieniu przesłanek określonych w ustawie. Wobec tego uzyskanie decyzji podziałowej w oparciu o art. 95 pkt. 7 u.g.n. wymagało wykazania przesłanki tam określonej. W istocie jedyna okoliczność na którą wskazuje skarżąca, to fakt zawarcia przedwstępnych umów sprzedaży przedmiotowych nieruchomości, na których zlokalizowane są budynki, jako działki budowlane. Trudno uznać, aby ta okoliczność warunkowała (umożliwiała) prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Nie ma przy tym znaczenia, dla jej oceny to, że podmiot powiązany osobowo ze skarżącym w analogicznych sytuacjach uzyskał pozytywne decyzje podziałowe. Przesłanka z art. 95 pkt. 7 u.g.n. powinna być wykazana w tym postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono stanowisko, że "niezbędność" wydzielenia działki budowlanej dla korzystania z budynku mieszkalnego to coś więcej niż opłacalność, czy wygoda. Wydzielenie takiej działki musi być konieczne dla prawidłowego korzystania z posadowionego na niej budynku mieszkalnego, a nie jedynie korzystne (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. II SA/Lu 639/19). Zastosowanie trybu z art. 95 pkt 7 u.g.n. może mieć miejsce, o ile istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 października 2019 r. sygn. akt II SA/Po 615/19). Trzeba przy tej okazji zauważyć, że w kontekście poczynionych wyżej ustaleń nietrafny jest argument zmierzający do wykazania, iż to organ prowadzący postępowanie, nie będąc związany podstawą prawną wniosku, powinien poszukiwać możliwości zastosowania innej podstawy podziału. W przypadku decyzji uprawniających to wnioskodawca określa przedmiot postępowania, a w tym przypadku we wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej podział, jako jego podstawę, wskazano na art. 95 pkt. 7 u.g.n. (karta 6 akt sprawy admin.). Z taką myślą były sporządzone dokumenty do podziału, w tym mapa z projektem podziału nieruchomości (załącznik do pisma znajdującego się na karcie nr 9 akt admin.). W trakcie postępowania przedmiot ten nie uległ zmianie. Stanowisko organów, że pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej o dokonanie podziału w oparciu o art. 95 pkt 7 u.g.n. nie jest możliwe, jest zatem słuszne. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.