II SA/Gl 1333/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. J., U. J. Spółka Jawna z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 października 2023 r. nr IFXIV.7840.3.30.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta [...] (organ I instancji) decyzją z dnia 14 czerwca 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. w B., (inwestor), obejmujący przebudowę, zmianę sposobu użytkowania istniejących lokali usługowych na lokale mieszkalne oraz adaptację nieużytkowego poddasza na cele mieszkalne w istniejącym budynku handlowo-usługowym w Z. przy ul. [...] na dz. nr ewid. [...], z zachowaniem warunków opisanych w tej decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że teren, na którym zlokalizowana jest inwestycja stanowi ścisłą zabudowę zlokalizowaną bezpośrednio przy chodniku drogi gminnej - ul. [...] oraz przy zatoce autobusowej regularnie kursującej komunikacji miejskiej. Wzdłuż jezdni nie wyznaczono miejsc postojowych oraz brak jest zlokalizowanych w najbliższej okolicy parkingów ogólnodostępnych mogących realizować tak dużą ilość miejsc postojowych przewidzianych dla budynku wielorodzinnego. Organ Iinstancji przypomniał również, że uprzednie postępowanie, które toczyło się z wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę o powyżej wskazanej treści, zakończyło się wydaniem decyzji odmownej w dniu 10 sierpnia 2022 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków w dokumentacji, tj. analizy miejsc postojowych dla projektowanej inwestycji. W świetle wówczas przedstawionej dokumentacji inwestycja miała korzystać z parkingu na sąsiedniej nieruchomości, która stanowi własność pozostałych stron postępowania. Organ I instancji wskazał, że nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, m.in. o dostosowanie przedmiotowej inwestycji w zakresie projektowanych miejsc postojowych do wymogów § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zwanego dalej rozporządzeniem. W świetle tej regulacji wyjaśnił, że zgodnie z § 34 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. (m.p.z.p)., dla przedmiotowej inwestycji (1MW1 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy śródmiejskiej) ustala się minimalną liczbę miejsc postojowych w ilości 1 miejsce na mieszkanie. Zaznaczył, iż przedmiotowa inwestycja wymaga zaprojektowania 20 miejsc postojowych do obsługi powstających 20 mieszkań. Z kolei inwestor przedkładając dokumentację projektową wskazał, iż projektuje 20 miejsc postojowych, w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych, na terenie własnej nieruchomości nr [...], a pozostałe 17 miejsc postojowych bilansuje na terenie parkingów ogólnodostępnych miasta Z. wchodzących w skład strefy płatnego parkowania. Organ I instancji podał również, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji, znajdującej się w jednostce urbanistycznej C5.2, można zastosować § 34 ust. 4 m.p.z.p., który dopuszcza "bilansowanie miejsc postojowych w granicach terenów położonych w liniach rozgraniczających dróg oraz parkingów ogólnodostępnych w jednostkach urbanistycznych "S", oraz jednostkach urbanistycznych C5.1, C5.2 i C5.3". Zdaniem organu I instancji inwestor uzupełnił braki wniosku i zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych projektując 23 stanowiska parkingowe. Przedstawiony bilans określił 3 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych zlokalizowane na terenie własnej działki inwestora oraz 20 miejsc postojowych na terenie innej nieruchomości, tj. działki nr [...] W tym celu przedstawiono umowę dzierżawy tej nieruchomości zawartą w dniu 18 kwietnia 2023 r., a inwestor wykazał przy tym, iż nie będzie korzystał z parkingu sąsiadującego z budynkiem objętym przedmiotowym opracowaniem stanowiącego własność stron postępowania. W ocenie organu I instancji urządzenie miejsc postojowych poza terenem inwestycji w obowiązującym stanie faktycznym i prawnym jest możliwe, gdyż aktualnie obowiązującego m.p.z.p. nie ogranicza bilansowania miejsc postojowych poza terenem inwestycji, a wręcz je wprost dopuszcza. Starosta zauważył, że budynek posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a dojazd do 3 miejsc postojowych zlokalizowanych na działce inwestycyjnej odbywa się na podstawie służebności przejazdu po działce po dz. nr ewid. [...] Służebność ta uwarunkowana jest przedłożonym postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. według, którego przejazd przez nieruchomość sąsiednią [...] ograniczona jest każdorazowym zgłoszeniem przejazdu właścicielom nieruchomości władnącej. Odnosząc się do dalszych zarzutów stron postępowania organ I instancji podał, iż warunki zagrożenia pożarowego określane są w projekcie architektoniczno -budowlanym oraz w projekcie zagospodarowania terenu przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. W zakresie zarzutu dotyczącego utrudnień i wzmożonego ruchu na placu manewrowym przylegającym do miejsca inwestycji, który służy obsłudze sąsiednich działalności gospodarczych wyjaśnił, że nie będzie on wykorzystywany przez inwestora. Mieszkańcy projektowanego budynku wielorodzinnego będą korzystać wyłącznie z prawa przejazdu jakie przysługuje właścicielowi działki na której zlokalizowany jest budynek. Na działce inwestora zaprojektowane są tylko 3 miejsca parkingowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Zatem przejazdu przez sąsiadujący plac dodatkowych 3 pojazdów nie można rozpatrywać jako znaczącego wzmożenia ruchu. Podkreślił, że inwestor nie posiada prawa parkowania pojazdów bądź ich zatrzymywania na terenie sąsiedniej nieruchomości. Zaznaczył, że korzystanie przez mieszkańców z nieruchomości sąsiedniej na etapie użytkowania budynku stanowić może naruszenie prawa własności na podstawie kodeksu cywilnego, jednakże Starosta przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie posiada kompetencji do weryfikacji przyszłych, możliwych, naruszeń prawa i nie może uzależnić wydania decyzji od domysłów. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka M. Sp.j. z siedzibą w Z. (skarżąca) wnosząco jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego. Wojewoda Śląski ((organ odwoławczy) zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że aby ustalić, czy dana inwestycja spełnia wymogi dotyczące miejsc postojowych, należy uwzględnić nie tylko przepisy rozporządzenia, ale również normy zawarte w m.p.z.p. Podał, że w przedmiotowym budynku projektuje się 20 lokali mieszkalnych, w tym 2 dla osób niepełnosprawnych, a z dokumentacji projektowej wynika, że inwestor zapewnił 2 miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne na terenie działki inwestycyjnej oraz 20 miejsc na terenie działki nr [...], która została w tym celu objęta umową dzierżawy. Wojewoda wyjaśnił również, że inwestor na etapie postępowania odwoławczego dokonał korekty projektu budowlanego i zmienił ilość miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, rezygnując z jednego miejsca. Ponadto Wojewoda wskazał, że dopuszczalne jest zapewnienie przez inwestora miejsc postojowych w jednostce urbanistycznej C5.2 dla obsługi komunikacyjnej budynku położonego w jednostce urbanistycznej C5.1., gdyż obie te jednostki są objęte możliwością bilansowania miejsc postojowych. Podkreślił, że inwestor nie przewiduje realizacji jakiejkolwiek inwestycji na obszarze 1PP. W rozpatrywanym przypadku organ administracji architektoniczno-budowlanej nie powinien zatem badać przepisów m.p.z.p. odnoszących się do jednostki planistycznej 1PP, gdyż zamierzenie budowlane ogranicza się jedynie do działki, położonej w całości na obszarze oznaczonym symbolem 1MW1 i wyłącznie na tej płaszczyźnie przestrzennej sprawa powinna być przedmiotem analizy. Zapewnienie wymaganej prawem liczb miejsc postojowych stanowi co prawda warunek, od spełnienia którego uzależnione jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ale ich lokalizacja i warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać wykraczają poza przedmiot analizy organów administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro zatem miejsca postojowe nie są objęte zakresem rozpatrywanego zamierzenia budowlanego, zbadanie ich parametrów powinno być (o ile już nie było) przedmiotem odrębnego postępowania. Zaznaczył, że na chwilę udzielania pozwolenia na budowę miejsca postojowe stanowiące obsługę komunikacyjną zamierzenia budowlanego nie muszą fizycznie istnieć, konieczne jest jednak, aby inwestor w dokumentacji projektowej zapewnił niezbędną ich liczbę przed oddaniem obiektu do użytkowania. Wojewoda Śląski nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącej, że miejsca postojowe dla obiektu położonego w jednostce planistycznej o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową mogą być bilansowane wyłącznie wówczas, gdy zostały zaprojektowane na terenie o tym samym przeznaczeniu. Zauważył, że stanowisko to nie znajduje poparcia w żadnym z przepisów m.p.z.p., a przyjęta przez skarżącą wykładnia narusza, wywodzoną z regulacji art. 4 p.b. zasadę wolności zabudowy, wprowadzającą obowiązek zawężającej interpretacji przepisów, jeżeli mogłyby one wprowadzić ograniczenia w realizacji inwestycji. Jednocześnie wskazał, że organy administracji architektoniczno- budowlanej nie są uprawnione do sprawdzania zgodności umów cywilnoprawnych z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, gdyż zakres kompetencji tych organów został określony w p.b., a żaden z przepisów tej ustawy nie upoważnia ich do orzekania o istnieniu bądź nieistnieniu uprawnienia albo stosunku prawnego w sprawach z zakresu prawa cywilnego. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestie dotyczące dojazdu do działki inwestycyjnej odbywającego się za pośrednictwem nieruchomości o nr [...] są objęte służebnością przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] Wojewoda podał, że słusznie zaznaczyła skarżąca, że prawo do przejazdu nią będzie przysługiwało nie tylko potencjalnym niepełnosprawnym mieszkańcom budynku będącego przedmiotem inwestycji, dla których miejsca postojowe zostały zaprojektowane na działce o inwestycyjnej, ale wszystkim jej właścicielom (współwłaścicielom). Wojewoda Śląski nie zakwestionował, że może to spowodować większe niż dotychczas natężenie ruchu na gruncie obciążonym tą służebnością, niemniej jednak kwestia ta nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody Śląskiego sam fakt, że organ nie zamieścił pewnych ustaleń w uzasadnieniu decyzji, nie oznacza, że ich nie zbadał. Nie ma bowiem potrzeby przytaczać w decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkich przepisów mających zastosowanie w danej sprawie i odnosić ich z osobna do każdego z przewidywanych rozwiązań projektowych. W żadnym razie nie oznacza to, że organ I instancji zaniechał analizy zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi normami. Zdaniem Wojewody wymiary miejsc postojowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne, które mogą być zlokalizowane w bezpośrednim zbliżeniu budynku, odpowiadają wymogom określonym w przepisach techniczno-budowlanych. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię § 18 - 21 rozporządzenia, § 54 ust. 4 m.p.z.p. oraz art. 3 pkt 11 p.b., a także naruszenie art. 5 ust. 1 i 9 p.b., poprzez ich niezastosowanie. Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak i o zasądzenie kosztów postepowania. W obszernym uzasadnieniu przedstawiła argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 305/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił ww. decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 października 2023 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał m.in., że jeżeli na etapie postepowania odwoławczego doszło do zmian w projekcie zagospodarowania terenu i w projekcie architektoniczno-budowlanym, to tym samym decyzja organu I instancji, a w szczególności zatwierdzony tą decyzją projekt, stały się nieaktualne. Taka sytuacja nie tylko narusza przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ale prowadzi też do możliwości wprowadzenia w błąd wszystkich uczestników obrotu prawnego, w tym strony postępowania i organy. Na skutek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, inwestor legitymuje się ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany bez uwzględnienia zmian poczynionych na etapie postępowania odwoławczego. Sąd wskazał, że ewentualne zmiany w projekcie dokonane na etapie postępowania odwoławczego powodują zmianę decyzji organu I instancji i, o ile są prawnie dopuszczalne, winny skutkować wydaniem decyzji z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Śląski. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi "zwykłej"; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 136 § 1 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że organ nieprawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., podczas gdy w przedmiotowym przypadku nie zaszły przesłanki do wydania "decyzji reformatoryjnej" (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), a nawet, gdyby uznać, że do naruszenia takiego ze strony organu odwoławczego doszło – nie mogło ono mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, z uwagi na fakt, że w obu przypadkach inwestor legitymowałby się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę; a w konsekwencji powyższe naruszenie Sądu I instancji doprowadziło do błędnego uznania, iż decyzja organu administracji została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.- dalej "p.b."), w związku z art. 136 § 1 k.p.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że dokonanie na etapie postępowania odwoławczego od decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę w projekcie zagospodarowania działki lub terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym, w wykonaniu wezwania organu II instancji, wydanego na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., korekt niewprowadzających zmian w zakresie charakterystyki i parametrów inwestycji, skutkuje koniecznością wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekającej o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę, podczas gdy nieistotne zmiany wprowadzone na etapie postępowania odwoławczego uprawniają organ II instancji do utrzymania w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji, a uzupełnienie projektu o te nieistotne zmiany w postępowaniu odwoławczym, nie może uprawniać do stwierdzenia, że projekt ten nie jest tożsamy z projektem zatwierdzonym przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie; wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2561/24 II Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne były sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego i materialnego. Podzielił stanowisko Wojewody Śląskiego, że wydanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji decyzji, o której mowa w regulacji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mogłoby mieć miejsce wyłącznie w przypadku wprowadzenia przez inwestora zmian istotnych w wyniku uzupełnienia w trybie art. 136 § 1 k.p.a. dokumentacji projektowej, tzn. takich, których skutkiem jest zmiana zakresu i kształtu danej inwestycji, a nie li tylko doprecyzowanie informacji i danych umożliwiających ustalenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi normami prawnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena Sądu I instancji w ww. zakresie jest błędna, a Sąd I instancji nie ocenił dokonanego przez inwestora uzupełnienia projektu budowlanego właśnie z punktu widzenia istotności zmian, a mianowicie, czy te zmiany prowadzą do skorygowania rozwiązań projektowych i w istocie są nowym rozwiązaniem projektowym w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 4 p.b., co wymagałoby niejako dodatkowego zatwierdzenia przez organ odwoławczy. Z samego zaś pisma inwestora z dnia 17 sierpnia 2023 r., przy którym uzupełniono projekt budowlany na wezwanie Wojewody, brak jest podstaw do twierdzenia, że zawarte w tym piśmie informacje dotyczą istotnych zmian projektu budowlanego, lecz raczej stanowią o doprecyzowaniu danych zawartych w projekcie budowlanym, tym bardziej, że jego przedmiotem jest tylko przebudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku na mieszkalny, a na terenie inwestycji przewiduje się realizację dodatkowo trzech miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz śmietnika. Zdaniem NSA Sąd I instancji powinien mieć na względzie, że jeżeli w art. 133 § 1 p.p.s.a. mowa jest o tym, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych aktów na podstawie akt sprawy, to oczywiście chodzi o dokonanie takiej kontroli w oparciu kompletne akta sprawy. Niemniej z przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnego przez Sąd I instancji akt administracyjnych sprawy nie wynika aby inwestor przy piśmie z 17 sierpnia 2023 r. dokonał jakichkolwiek korekt projektu budowlanego; zaś znajdujący się w aktach administracyjnych projekt budowlany to opatrzony pieczęciami Starosty egzemplarz stanowiący załącznik do decyzji Starosty [...]. z 14 czerwca 2023 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę. Stwierdził dalej, że na aktualnym etapie postępowania sądowadministracyjnego nie można tej kwestii jednoznacznie przesądzić, ponieważ wpierw Sąd I instancji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy powinien ustalić, czy Wojewoda nadesłał kompletne akta sprawy, a jeśli tak to dokonać oceny przedmiotowego "uzupełnienia" projektu z punktu widzenia istotności zmian, a w przypadku braku istotnych zmian, dokonać merytorycznej oceny legalności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na rozprawie dnia 15 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia, o jakim mowa w powołanym art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Wpływ na takie rozstrzygnięcie badanej sprawy miał zapadły uprzednio wyrok NSA, którym orzekający obecnie skład jest związany. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza zatem kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA. Mimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania określone kwestie sporne uważać zatem trzeba za ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną. Uwzględniając powyższe, Sąd w składzie orzekającym ocenił, że Wojewoda Śląski nadesłał kompletne akta sprawy. W aktach sprawy znajduje się zarówno projekt przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku handlowo-usługowego na budynek mieszkalny wielorodzinny w Z. przy ul. [...] na działce nr [...], obręb [...], [...], jak i pismo inwestora z dnia 17 sierpnia 2023 r., w którym ten, na wezwanie Wojewody Śląskiego z dnia 20 lipca 2023 r., poprawił braki i nieprawidłowości dotyczące przedmiotowej inwestycji, co nie jest sporne. Stąd słusznie Wojewoda Śląski w zaskarżonej decyzji przyjął brak naruszeń w tym zakresie. Dokonując oceny dokonanego przez inwestora uzupełnienia projektu budowlanego z punktu widzenia istotności zmian, Sąd w składzie orzekającym uznał, że zmiany dokonane przez inwestora nie prowadzą do skorygowania rozwiązań projektowych i nie są nowym rozwiązaniem projektowym w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 4 p.b., a zatem nie są to zmiany istotne. Wobec powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należy za niezasadne. Zauważyć jednocześnie należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że wydanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji decyzji, o której mowa w regulacji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mogłoby mieć miejsce wyłącznie w przypadku wprowadzenia przez inwestora zmian istotnych w wyniku uzupełnienia w trybie art. 136 § 1 k.p.a. dokumentacji projektowej, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Powyższe prowadzi do wniosku, że również zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. nie mogły zostać uznane za zasadne. Powyższe rozważania – w świetle art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 190 p.p.s.a. – prowadzą do stwierdzenia, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie powinna zostać oddalona w całości jako nieuzasadniona.