II SA/Gl 1347/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2019 r. sprzeciwu Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 23 października 2018 r., zmodyfikowanym w dniu 17 grudnia 2018 r. oraz w dniu 8 stycznia 2019 r. pełnomocnik inwestora Miasta K. A.G. wystąpił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Budowa zespołu maszyn do automatycznego parkowania samochodów, przebudowa układu drogowego ulicy [...] , przebudowa sieci kanalizacyjnej i sanitarnej, sieci elektroenergetycznych, sieci wodociągowej, sieci gazowej oraz sieci technicznej w ciągu ulicy [...] w K. na wskazanych działach". Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta M., na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wymienionej powyżej inwestycji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że powyższym wnioskiem do Prezydent Miasta K. wpłynął wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla wymienionego powyżej zamierzenia inwestycyjnego. W dniu [...]r. zaistniało w obrocie prawnym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach obligujące Prezydenta Miasta M. do przeprowadzenia przedmiotowego postępowania w trybie ustalenia warunków zabudowy. Pismem z dnia [...] r. organ wystosował do Kolegium wniosek w celu zmiany organ wyznaczonego do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, uzasadniając to reorganizacją urzędu oraz opierając się na orzecznictwie, według którego nie ma w przepisach prawa generalnej podstawy do wyłączenia Prezydenta Miasta od wydania decyzji w sprawie, w której jest stroną to samo miasto (gmina). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...]r. podtrzymało jednak swoje dotychczasowe stanowisko. Stąd rozpatrując sprawę organ stwierdził, że analiza zamierzenia inwestycyjnego w kontekście art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadzi do konstatacji, że składa się ono nie tylko z publicznie dostępnego parkingu wielopoziomowego lokowanego w granicach pasa drogowego ulicy [...], ale ma zdecydowanie szerszy charakter, gdyż obejmuje konieczną do przebudowy część infrastruktury technicznej - sieciowej (kanalizacja, wodociągi, gaz, teletechnika oraz przebudowa i zmiana organizacji pasa drogowego). Nadto podkreślił, że na charakter inwestycji i jej kompleksowość wskazują, że inwestycja ta stanowić będzie działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które mogą stanowić realizację celów publicznych. Mieścić się zatem będzie w definicji inwestycji celu publicznego wynikającej z art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności, gdy chodzi o przebudowę drogi. Jak wynika ze złożonego wniosku ulica [...] z ulicy jednokierunkowej miałaby stać się ulicą dwukierunkową po dokonanej przebudowie jej pasa drogowego. Działanie takie nosiłoby znamiona co najmniej o znaczeniu lokalnym, a nawet ponadlokalnym. Dalej organ podniósł, że na charakter ponadlokalny inwestycji wskazuje zamiar "zamknięcia" ulicy [...], jako konsekwencji inwestycji na ulicy [...], co wpłynie na dostępność centrum miasta dla szerszego ogółu społeczeństwa (poza mieszkańcami K.). Podkreślił, że większość społeczeństwa rozpoznaje ulicę [...] i celowo udaje się w te rejony miasta. Umiejscowienie urządzeń stanowiące de facto zautomatyzowane parkingi będzie miało charakter co najmniej lokalny, a to z uwagi na fakt, iż parkingi te będą umożliwiać przyjezdnym dostęp do miejsc użyteczności publicznej znajdujących się w bezpośredniej bliskości rzeczonych parkingów (obecnie utrudniony z racji niewystarczającej liczby miejsc parkingowych). W ocenie organu w przedmiotowej sprawie mowa o inwestycji celu publicznego zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie za inwestycję celu publicznego należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitarnym (obejmującym obszar metropolii) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, a stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ stwierdził, że nawet w przypadku gdy inwestycja nie została wymieniona w przywołanym powyżej art. 6 ustawy, to jej kompleksowość pozwala na uznanie jej jako celu publicznego. Stąd też, zgodnie z tym przepisem budowa parkingu ogólnodostępnego w pasie wydzielonej drogi publicznej - ulicy [...] jest bezsprzecznie celem publicznym. Dlatego nie sposób uznać, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy - do czego obliguje Samorządowe Kolegium Odwoławcze - jest prawidłowe. Działanie takie narażałoby całe postępowanie na nieważność z uwagi na zastosowanie wadliwego trybu. Wobec braku wyjaśnienia powstałych w toku postępowania podnoszonych wątpliwości i w konsekwencji uznania, że tryb postępowania jest niewłaściwy, organ umorzył postępowanie w sprawie, uznając, iż brak jest przesłanek do wydania wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie od powyższej decyzji, pismem z dnia 4 lipca 2019 r., złożył pełnomocnik A.G. Prezes firmy "A". Zakwestionował ustalenia organu i odnosząc się do uzasadnienia kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, iż w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma wprost odniesienia do parkingów (w tym przypadku konkretnie: maszyn do automatycznego parkowania) lub przebudowy drogi. Podkreślił, iż przedmiotem złożonego wniosku są maszyny do parkowania samochodów i we wstępnej wersji wniosku granica terenu objętego wnioskiem miała jedynie powierzchnię przeznaczoną pod wnioskowane obiekty. Ze względu na pierwotny brak zgody spółki "B" SA na zbliżenie do granicy z terenami kolejowymi (do istniejącego muru oporowego) na odległość mniejszą niż 2 m - inwestycja zlokalizowana została w tej odległości, co spowodowało umiejscowienie obiektów na istniejącej drodze. Jednocześnie jednak prowadzone były dalsze rozmowy ze Spółką dla uzyskania zgody na jak największe zbliżenie do muru oporowego, w celu odsunięcia jej od istniejącej drogi i zabudowy na ulicy [...]. Dlatego też granica terenu objętego wnioskiem została rozszerzona o całość działek zajmowanych przez pas drogowy tej ulicy. Nie zmienia to jednak faktu, że przebudowa dróg nie wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie zgodnie z art. 50 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy ani decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W niniejszym przypadku zamiar przebudowy układu drogowego jest niejako elementem dodatkowym, wtórnym, ujętym we wniosku wyłącznie ze względu na realizację głównego zamierzenia, tj. budowy zespołu maszyn do parkowania. Uwzględniając powyższe, w szczególności mają na uwadze, iż wniosek dotyczy realizacji maszyn do parkowania samochodów jako zasadniczego elementu planowanej inwestycji, trudno zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w zakresie umorzenia postępowania z uwagi na zakwalifikowanie wymienionego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami a następnie przywołało zakres rzeczowy przedmiotowej inwestycji zgodnie ze złożonym w sprawie wnioskiem. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że przedmiot zamierzenia inwestycyjnego nie mieści się w zakresie celów publicznych. Nadto podkreśliło, że dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji lokalizacyjnej należy udowodnić, iż inwestycja ta spełnia przesłanki, tzn. jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skład orzekający Kolegium podzielił stanowisko zaprezentowane w odwołaniu, iż dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego właściwym jest ustalenie warunków zabudowy, a to wobec stwierdzenia, że planowane zamierzenie nie może być zakwalifikowane jako inwestycja celu publicznego, gdyż nie spełnienia wymagań określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sprzeciw (nazwany skargą) na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - tj. art. 2 ust. 5 i art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie i niezasadne uznanie przez organ odwoławczy, iż inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania toczącego się z wniosku Miasta K. nie wymaga decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy jest to inwestycja podlegającą dyspozycji art. 6 w zakresie budowy i utrzymywania przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów, gazów i energii elektrycznej, budowy i utrzymywania publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków, wydzielania gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzenia, w tym budowa lub przebudowa, oraz naruszenie przepisów postępowania: - tj. art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz lakoniczne uzasadnienie nie spełniające wymogów uzasadnienia faktycznego i prawnego - art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ pierwszej instancji. Uwzględniając powyższe Wspólnota wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że w kontekście art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami na planowane zamierzenie inwestycyjne Miasta K. składa się nie tylko budowa publicznie dostępnego parkingu wielopoziomowego zlokalizowanego w granicach pasa drogowego ulicy [...]w K., ale zakres tej inwestycji, jak wynika ze złożonego wniosku, jest szerszy. Dotyczy bowiem zmian nie tylko samej ulicy [...] ale także ulicy [...]j, przekształcając ją w deptak z wyłączonym lub ograniczonym ruchem kołowym. Obejmuje także konieczną do przebudowy część infrastruktury technicznej - sieciowej (kanalizacja, wodociągi, instalacje gazowe i teletechniczne). Nadto charakter inwestycji i jej kompleksowość wskazują, że inwestycja ta stanowić będzie działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, a zatem mieści się w definicji inwestycji celu publicznego zawartej w art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sprzeciwie podkreślono, że w ramach inwestycji planowana jest przebudowa drogi - ulicy [...], która z jednokierunkowej miałaby stać się ulicą dwukierunkową,po dokonanej przebudowie jej pasa w oparciu o kwestionowaną decyzję. Na ponadlokalny charakter działań w ramach tej inwestycji wskazuje zamiar "zamknięcia" ulicy [...] jako konsekwencji inwestycji na ulicy [...]. Wpłynie to na dostępność centrum miasta dla szerszego ogółu obywateli. Także umiejscowienie urządzeń, stanowiących de facto zautomatyzowane parkingi będzie miało charakter co najmniej lokalny. Parkingi te bowiem będą umożliwiać przyjezdnym dostęp do miejsc użyteczności publicznej. Odwołano się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych. Wyjaśniono, że postępowanie w sprawie ustalenia inwestycji celu publicznego jest trybem właściwym i prawidłowym dla przedmiotowych zamierzeń inwestycyjnych. Budowa parkingów wielostanowiskowych winna być rozpatrywana z uwzględnieniem art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W przeciwnym razie prowadzi to do swoistego obejścia konieczności badania sprawy m.in. pod względem inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko - czyli pozyskania decyzji środowiskowej. W kontekście podniesionych zarzutów strona skarżąca dodała, że zdawkowe i lakoniczne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie tłumaczy zasadności zajęcia takiego stanowiska w sprawie, a tym samym, wobec braku wskazania także podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia, uchyla się od kontroli jej zasadności. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie określonym w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2325) nakazującym ocenę jedynie przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wykazało, że rozstrzygnięcie to jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym przedmiotowy sprzeciw, zdaniem tut. Sądu, musiał zostać uwzględniony. W myśl art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy w wyniku rozpoznania skutecznie wniesionego odwołania wydaje albo decyzję kończącą postępowanie w sprawie - utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, albo decyzję uchylającą zaskarżoną doń decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji albo też decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze. Zasadą jest zatem, że organ drugoinstancyjny w sposób ostateczny załatwia sprawę administracyjną, która została mu przedłożona w wyniku wniesionego odwołania. Jako wyjątek traktować należy przewidziane w § 2 przywołanego artykułu prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji nie orzekania w sposób kończący sprawę i wydania jedynie decyzji kasacyjnej uchylającej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Podjęcie takiego orzeczenia przez organ drugiej instancji ma zastosowanie jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. A contrario w sytuacji gdy materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, bądź możliwy do uzupełnienia w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylenie zaskarżonej w wyniku odwołania decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi temu do ponownego rozpoznania nie jest dopuszczalne. Należy podkreślić, że stosownie do przywołanego przepisu, organ drugiej instancji przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekroczyło w przedmiotowej sprawie zakres kompetencji wynikających z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia ustawowych wymogów. Nadto podniesiona w uzasadnieniu argumentacja i jej uwzględnienie przez organ pierwszej instancji może spowodować wadliwość ponownego postępowania przez tym organem. Wskazać przyjdzie, że organ odwoławczy stwierdził, iż rozpatrywany w sprawie wniosek inwestora dotyczący inwestycji pn. "Budowa zespołu maszyn do automatycznego parkowania samochodów, przebudowa układu drogowego ulicy [...], przebudowa sieci kanalizacyjnej i sanitarnej, sieci elektroenergetycznych, sieci wodociągowej, sieci gazowej oraz sieci technicznej w ciągu ulicy [...] w K. na wskazanych działkach" winien rozpatrywany być jako wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia. Tym samym organ odwoławczy związał organ pierwszej instancji obligując go do przeprowadzenia ponownego postępowania w trybie określonym w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu takiego stanowiska zaprezentowanego przez organ odwoławczy nie można zaakceptować w niniejszej sprawie. Planowane zamierzenie inwestycyjne Miasta K. w złożonym w sprawie wniosku określone zostało bardzo szeroko. Zgodnie z nim to nie tyko budowa zespołu maszyn do automatycznego parkowania samochodów, ale także przebudowa układu drogowego ulicy [...], która z ulicy jednokierunkowej stanie się ulicą dwukierunkową, a nadto to przebudowa sieci kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, sieci teletechnicznej, sieci elektroenergetycznych, sieci wodociągowej czy sieci gazowej pozostających w kolizji z planowaną inwestycją. W świetle powyższego trudno zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, że planowane zamierzenie nie jest inwestycją celu publicznego. Pojęcie inwestycji celu publicznego definiuje art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.). Stanowi on, iż ilekroć w ustawie mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowy, wojewódzkim i krajowym) a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitarnym (obejmującym obszar metropolitarny ar metropolitarny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204). Przytoczona powyżej definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, a jego drugą cechę jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów określonych w wymienionym powyżej art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według tego przepisu celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowanych dróg publicznych (pkt 1), budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2), budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (pkt 3) czy wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzenie, w tym budowa i przebudowa (pkt 9c). Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je było zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50- art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak zauważa Z. Niewiadomski - inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to więc wspólnoty na poziomie gminy, powiatu czy województwa. Zawsze przy tym inwestycja celu publicznego nakierowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji o lokalizacji celu publicznego należy więc udowodnić, że zamierzona inwestycja spełnia wskazane wyżej przesłanki. tj. że jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (urzeczywistnienie celu istotnego dla danej zbiorowości) oraz że stanowi realizację celów z art 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że nie budzi wątpliwości fakt, że inwestycja o której mowa w sprawie stanowi realizację celów określonych w art. 6 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niewątpliwie przebudowa układu drogowego ulicy [...], jak również przebudowa funkcjonującej na tym terenie infrastruktury technicznej – sieci kanalizacji deszczowej, sanitarnej, wodociągowej, gazowej, elektroenergetycznej czy teletechnicznej to cele publiczne. Można też się zastanawiać, czy sam parking w postaci zespołu maszyn do automatycznego parkowania nie stanowi celu publiczny, a to z uwagi, iż planowana inwestycja ma na celu poprawę warunków obsługi komunikacyjnej miasta K., a w szczególności zapewnienie właściwej obsługi i dostępności komunikacyjnej do realizowanych w sąsiedztwie usług publicznych, w tym budynku Urzędu Miasta, Urzędu Wojewódzkiego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1427/13 – nawet jeśli sam parking nie musi stanowić inwestycji celu publicznego, to będzie taką inwestycję stanowił, jeśli będzie służył dostępowi do budynków użyteczności publicznej stanowiąc element dostępnej infrastruktury towarzyszącej. Także w doktrynie podziela się stanowisko, że budowę takich obiektów jak parkingi należy uznać za inwestycję celu publicznego należącą do spraw związanych z transportem i łącznością (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski, Warszawa 20111, s. 387). Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego planowana inwestycja stanowi też inwestycję o znaczeniu co najmniej lokalnym. Zamierzona inwestycja ma publiczny charakter, czyli taki, który związany jest z powszechnym korzystaniem z tego przedmiotu i urządzenia przy czym powszechność oznacza dużą liczbę osób przebywających lub zamieszkujących na danym terenie (przynajmniej większość). Charakter publiczny to taki, który oznacza dostępność dla dużej liczby (wszystkich lub większości) osób – zob. E. Bończak – Kucharczyk ustawy o gospodarce nieruchomościami, Komentarz. Lex 2011). Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, z realizacją przedsięwzięcia zmierzającego do zaspokojenia zbiorowej potrzeby danej społeczności. W tym kontekście odnosząc się do przedmiotowej inwestycji nie można mieć wątpliwości, iż stanowi ona inwestycję o znaczeniu co najmniej lokalnym zabezpieczając mieszkańcom K. niezbędnych miejsc parkingowych. Uwzględniając zaś liczbę przyjezdnych do miasta K., można zaryzykować, że inwestycja ma także znaczenie ponadlokalne. Pomijając fakt zamknięcia ulicy [...] (stanowiącej odrębną inwestycję) należy podzielić jednak twierdzenie strony skarżącej, że spowoduje to ograniczenie dostępności do centrum miasta. Stąd też funkcjonowanie planowej inwestycji ułatwi ową dostępność do miejsc użyteczności publicznej znajdujących się w sąsiedztwie, poprzez możliwość pozostawienia samochodu na ogólnodostępnym parkingu. Wprawdzie w definicji inwestycji celu publicznego zawartej w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym podkreślono, że należy przez to rozumieć określone w niej działania bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich inwestowania, ale w niniejszym przypadku warte podkreślenia jest jednak to, że inwestorem przedmiotowego zamierzenia jest Miasto K., realizujące to zamierzenie ze środków samorządowych. Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji . Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 lit.a i li.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekła jak w sentencji. O kosztach obejmujących wpis od sprzeciwu (100 zł) oraz kosztach zastępstwa procesowego – 480 zł na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów i uiszczonej opłacie skarbowej - 17 zł, Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia.