II SA/Gl 135/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie WSA Rafał Wolnik Włodzimierz Kubik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę Pismem z dnia [...] r. Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta G. przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. do załatwienia sprawę z wniosku P. F. pełnomocnika K. K. Dyrektora Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" z siedzibą w G. Wnioskiem tym inwestor wystąpił do Prezydenta Miasta G. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wiaty przeznaczonej na składowanie materiałów budowlanych. Przedmiotowa wiata została samowolnie wybudowana w [...] r. na działkach [...],[...] obręb T. położonych przy ul. P. [...] w G. W piśmie przekazującym sprawę wskazano, że z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. nr 80, poz. 718 ) zmianie uległa właściwość organów orzekających w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, stąd stosownie do art. 65 k.p.a. należało sprawę przekazać zgodnie z właściwością. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 17 listopada 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. podjął z urzędu wcześniej zawieszone przez niego, w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niego postępowanie w sprawie. Zażalenie na to postanowienie wniósł K. K. domagając się rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie opisanego obiektu budowlanego w trybie przepisów Prawa budowlanego, które obowiązywały przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. zmieniającej Prawo budowlane. W uzasadnieniu zażalenia podniósł on, że mimo podjętych działań nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanej wiaty z powodu opieszałości Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta w G. W szczególności zaś nie poinformowano go o konieczności zawarcia umowy dzierżawy części nieruchomości na której jest posadowiona wiata. W konsekwencji będzie zmuszony w najbliższym czasie dokonać rozbiórki wiaty, bo nie stać go na uiszczenie bardzo wysokiej opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wniósł także P. B. właściciel działek nr [...] li [...] sąsiadujących z nieruchomością, zabudowaną przedmiotową wiatą. Wskazał on, że z uwagi na przedłużające się postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wybudowanej samowolnie wiaty ma podstawy, aby wątpić w rzetelność postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. i oczekuje podjęcia zdecydowanych działań w tej sprawie. Zaskarżonym postanowieniem Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wydane przez organ pierwszej instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 97 § 2 k.p.a., a w uzasadnieniu powtórzył w zasadzie argumentacje PINB. Organ odwoławczy wskazał także, że należało postanowienie o podjęciu postępowania oprzeć na przepisie art. 97 § 2 k.p.a. i skorygował w tym zakresie rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. W skardze do sądu administracyjnego K. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa poprzez przyjęcie, że organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy stał się PINB, a nie organ architektoniczno – budowlany. Skarżący zarzucił także wydanie zaskarżonego postanowienie z naruszeniem art. 97 § 2 k.p.a. Ponadto błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i wreszcie przyznanie przymiotu strony postępowania P. B. chociaż nie wykazał on swojego interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy zauważył, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie rozstrzyga merytorycznie sprawy oraz nie przesądza ostatecznej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem materialnym oraz nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Kontrola ta polega w szczególności na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa stosownie do przepisów zawartych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej poppsa, Sąd winien dokonać oceny wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy. Jednocześnie należy podkreślić , że oceny powyższej Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w chwili wydania zaskarżonego aktu ( art. 133 § 1 in initio poppsa). Na wstępie przyjdzie stwierdzić, że kontrolowane postanowienia zostały wydane już po zmianie przepisów ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (art. 1 pkt 62 ). Mocą tej ustawy znowelizowany został z dniem 11 lipca 2003 r. m.in. art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stosownie zaś do tego przepisu zadania i obowiązki o jakich mowa m.in. w art. 59 ( regulującym tryb udzielania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego ) należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi przyjdzie stwierdzić, że co prawda w świetle art. 7 ust. 1 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tego aktu prawnego, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, jednak z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie zaś z tym ustępem do postępowań – dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ – wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37 – 39 oraz – w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 – art. 1 pkt 41. Art. 7 ust. 4 cytowanej ustawy nowelizującej nakazuje wreszcie określać właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1 i 2 na podstawie jej przepisów. Tym samym skoro powiatowy inspektor nadzoru budowlanego stał się właściwym do rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, to ustała przesłanka uzasadniająca zawieszenie przez ten organ w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Wskazany przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w analizowanym przypadku ma natomiast miejsce tożsamość organów. Nie jest zasadny także zarzut dopuszczenia do udziału w kontrolowanym postępowaniu właściciela nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z samowolnie zabudowaną przez skarżącego działką [...], Nieruchomość będąca własnością P. B. znajduje się bowiem w obszarze oddziaływania wybudowanej wiaty, a to m.in. z uwagi na jej zalewanie wodami opadowymi. Wreszcie Sąd nie mógł uwzględnić zarzutu skargi, że podjęcie postępowania w przedmiotowej sprawie w trybie znowelizowanych przepisów ustawy Prawo budowlane pociągnie za sobą "dotkliwą szkodę" dla skarżącego, bowiem zarzutu tego nie można w żadnym stopniu odnieść do kontrolowanego postanowienia, które jak celnie zauważył ŚWINB nie rozstrzyga merytorycznie sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 poppsa skargę oddalił.