II SA/Gl 1350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] odmówił wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany użytku gruntowego "B" o pow. 0,0512 ha dla działki nr 1 o pow. 0,1392 ha położonej w W., obręb R., km. 4. W wyniku odwołania się Z. G. od powyższego rozstrzygnięcia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 17 września 2014 r. zatytułowanym "zażalenie", wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Z. G. zakwestionował powołaną na wstępie decyzję Starosty [...]. W wyniku niedochowania przez skarżącego trybu przewidzianego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 września 2014 r. (sygn. akt II KO/Gl 87/14), skarga wraz z załącznikami i kopertą nadawczą została przekazana stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. Staroście [...]. Po zwrocie skargi przez organ, Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 13 października 2014 r. wezwał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni jednoznacznego oświadczenia, czy wnosi on skargę na decyzję organu pierwszej czy drugiej instancji, pod rygorem przyjęcia, że skarży rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 23 października 2014 r. Jednakże do dnia dzisiejszego skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył , co następuje: W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Stosownie zaś do art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym do rozpatrzenia tego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2 tego przepisu). Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. I tak w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (w rozpoznawanej sprawie odwołania) od rozstrzygnięcia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa postępowania prowadzonego przez organ I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia organu odwoławczego, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest także to ostatnie rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie skarżący choć wystąpił z odwołaniem do organu drugiej instancji, w skardze odniósł się jedynie do decyzji organu I instancji. Reasumując skarga do sądu przysługiwałaby jedynie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r., nr [...], jako akt wydany w odpowiedzi na odwołanie – w terminie 30 dni od daty doręczenia jej skarżącemu. Zatem skarga, której przedmiotem jest wyłącznie rozstrzygnięcie organu I instancji, pomimo uprzedniego wyczerpania przez skarżącego przysługującego mu środka zaskarżenia, nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Na marginesie dodać należy, że rozstrzygnięcie objęte skargą, jak i decyzja organu odwoławczego zawierały prawidłowe pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia stosownych środków zaskarżenia.