II SA/Gl 1356/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz uchyla decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...], nr rej. [...], prowadzonego przez Z. D., funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w R. stwierdzili naruszenie przez właściciela tego pojazdu, przedsiębiorcę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. szeregu przepisów regulujących obowiązki i warunki wykonywania przewozu drogowego. W szczególności kierujący pojazdem nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie tego pojazdu do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne. Kierowca nie został także wyposażony w komplet wykresówek dokumentujących jego czas pracy w 28 dniach poprzedzających tę kontrolę. Ponadto na podstawie okazanej wykresówki z dnia [...] r. policjanci stwierdzili przekroczenie w tym dniu norm określających maksymalny czas prowadzenia bez przerwy pojazdu. Wreszcie w trakcie kontroli ustalono, że tachograf zainstalowany w samochodzie nie został poddany wymaganej kontroli okresowej. W wyniku tych ustaleń decyzją z dnia [...] r., nr [...] Komendant Miejski Policji w R. wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł. Orzeczenie to zostało jednak uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. , nr [...]. Powodem uchylenia tej decyzji było nieprawidłowe określenie w toku postępowania jego strony, bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania organ I instancji skierował do udziałowca Spółki zamiast do Spółki będącej osobą prawną. Ponownie rozpatrując sprawę Komendant Miejski Policji w R., po zawiadomieniu prawidłowo oznaczonej strony o toczącym się postępowaniu, decyzją z dnia [...] r. wydaną w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, o jakim jest mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z Lp.1.4 załącznika do tej ustawy, skutkuje wymierzeniem kary administracyjnej w wysokości 2000 zł. W świetle ustaleń organu nie ulegało wątpliwości, że kontrolowanym pojazdem był wykonywany przewóz drogowy na potrzeby własne, a kierowca nie posiadał stosownego zaświadczenia. Zaświadczenie uzyskane przez przedsiębiorcę utraciło bowiem swoją ważność, a kolejne zaświadczenie Spółka uzyskała dopiero w dniu [...] r. Kierujący pojazdem nie okazał także kontrolującym go funkcjonariuszom Policji wymaganych dokumentów dotyczących jego czasu pracy w dniu kontroli i okresie poprzedzającym kontrolę organ stwierdził, że obowiązek okazania takich dokumentów nakłada art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) oraz art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U.UE L. 1985, Nr 370 s. 8 ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 3821/85 ). Zgodnie ze wskazanymi przepisami podczas kontroli drogowej kierowca musi być w stanie okazać kontrolującym kartę kierowcy do tachografu cyfrowego, jeśli ją posiada, wykresówki z bieżącego dnia oraz z 28 dni poprzedzających dzień kontroli, a także wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa krajowego, jak i przepisach UE. W konsekwencji tego naruszenia wymierzono przedsiębiorcy na podstawie Lp. 1.8 załącznika do ustawy o transporcie drogowym karę administracyjną w wysokości 500 zł. Uzasadniając wymierzenie na podstawie Lp. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym kary administracyjnej w wysokości [...] zł Komendant Miejski Policji w R. wskazał na naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) Nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. U. UE L z 2006r. Nr 102, s.1 – dalej zwanego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 561/2006) regulującego czas pracy kierowców. Naruszenia te organ stwierdził w oparciu o okazaną przez kierowcę wykresówkę z dnia [...]r. dowodzącą, że w tym dniu prowadził on pojazd przez 9 godz. 15 min. z dwoma tylko przerwami 10 i 20 minutową, które miały miejsce odpowiednio po 1 godzinie prowadzenia pojazdu oraz po 3 godzinach 20 min. prowadzenia pojazdu. Za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w pierwszych 4,5 godzinach jazdy organ i wymierzył karę [...] zł, a za każde następne rozpoczęte 30 minut karę po [...] zł ([...]x[...] zł = [...] zł). Wreszcie wobec ustalenia, że znajdujące się w pojeździe urządzenie rejestrujące czas pracy kierowcy (tachograf) nie zostało poddane wymaganej kontroli po okresie dwóch lat jego używania organ stwierdził naruszenie przepisów rozdziału VI pkt 4 załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i w oparciu o lp. 11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wymierzył przedsiębiorcy karę w wysokości 1000 zł. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zakwestionowała wymierzenie jej kar administracyjnych w oparciu o przepisy Lp. 10.3 i 11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w oparciu. Zarzuciła brak podstaw do wymierzenia jej jednocześnie kary w wysokości [...] zł w związku ustaleniami dotyczącymi przekroczenia przez kierowcę J. D. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz kary 1000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany wymaganej kontroli okresowej. W ocenie przedsiębiorcy wykluczone było bowiem równoczesne wymierzenie obu tych kar, skoro kontrola drogowa wykazała, że mogą istnieć wątpliwości co do sprawności tachografu. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w K. powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.pa. oraz art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ zreferował dotychczasowy przebieg postępowania oraz poczynione w jego toku ustalenia faktyczne. Komendant Wojewódzki Policji w K. zanalizował także przepisy, które znalazły zastosowanie w sprawie nałożenia kwestionowanych przez stronę kar, a to w przypadku kary za naruszenie obowiązku przeprowadzenia okresowej kontroli tachografu: art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 oraz przepisy części VI ust. 3 lit. a) załącznika nr 1 do tego rozporządzenia i wreszcie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych ( Dz. U. Nr 33, poz. 295). Uzasadniając nałożoną w związku z naruszeniem tych przepisów karę administracyjną organ wyjaśnił, że nie została ona wymierzona z uwagi na zły stan techniczny urządzenia rejestrującego lecz za niedopełnienie przez przedsiębiorcę poddania tego urządzenia okresowej kontroli. W związku z karą w wysokości [...] zł nałożoną za stwierdzone prowadzenie pojazdu bez wymaganych przerw organ zanalizował unormowanie zamieszczone w art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 561/2006. Mając na uwadze te regulacje oraz przepisy zawarte pod Lp. 10. 3a i 10.3b załącznika do ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że Komendant Miejski Policji w R. prawidłowo obliczył wysokość nałożonej z tego tytułu kary. Odnosząc się do zarzutu odwołania stwierdził, że analiza zapisów urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe nie wskazuje na wadliwe jego działanie. Brak jest zatem podstaw aby z faktu nie poddania się przez stronę wymaganej po upływie 24 miesięcy kontroli tachografu wyprowadzić przesłankę o braku podstaw do wymierzenia kary administracyjnej z tytułu stwierdzonego przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ostatnio opisaną decyzję "A" Sp. z o.o., zastępowany przez adwokata P. S., domagał się stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w R., bądź uchylenia obu tych decyzji i umorzenia postępowania w sprawie czy ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego jej rozpatrzenia organowi. Ponadto skarżąca Spółka wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Opisane żądania skarżąca oparła na zarzutach naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz oparcie się na wadliwie zebranym materiale dowodowym. Skarżąca wskazała także na naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego a to art. 87 ust. 1 art. 92 ust. 1 art. 93 ust. 1 art. 92 a ust. 1 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 93 ust. 9a i 9b tej ustawy w wyniku czego doszło do wydania zaskarżonej decyzji przez niewłaściwy organ. Rozwijając ten ostatni zarzut pełnomocnik skarżącej Spółki powołał przepisy art. 93 ust. 9a i 9b ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 225, poz. 1466 ze zm.). Stwierdził, że zgodnie z tymi unormowaniami funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które ustawa o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną winien przekazać dokumenty z kontroli właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego, który to organ przeprowadza postępowanie i wydaje decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej. W konsekwencji naruszenia opisanych regulacji zdaniem pełnomocnika spełniona została przesłanka nieważności decyzji wskazana w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Rozwijając zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł, że zgromadzone w sprawie przez organy dowody sprowadzały się głównie do protokołu sporządzonego w trakcie kontroli. Wymierzając zaś karę z tytułu naruszenia przepisów regulujących maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy organy nie wzięły pod uwagę braku wpływu przedsiębiorcy na to naruszenie, bowiem pojazd był prowadzony przez pracownika strony skarżącej. Przedsiębiorca natomiast spełnił obowiązek poinformowania wszystkich zatrudnionych kierowców o dopuszczalnych przepisami normach prowadzenia pojazdu bez przerwy. Stwierdzone naruszenia powinny zatem obciążać kierowcę, bowiem były wynikiem jego nieodpowiedzialności, a przedsiębiorca dochował należytej staranności w przygotowaniu kierowcy do przestrzegania norm czasu pracy i dokumentów, jakie winien posiadać przy sobie w trakcie wykonywania transportu drogowego. W tej kwestii w innym miejscu uzasadnienia skargi strona powołała się na przepisy art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzonej kontroli). Skarżąca Spółka podtrzymała także zarzut podniesiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że wobec stwierdzenia nieprzeprowadzenia wymaganej okresowej kontroli tachografu brak było podstaw do wymierzenie jej kary administracyjnej z tytułu przekroczenia przez kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów art. 93 ust. 9a i 9b ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 8 ustawy z dnia 29 października 2010 r. postępowania w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenia ujawnione przez funkcjonariuszy Policji przed dniem 1 stycznia 2012 r. prowadzone będą na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ujawnienia naruszenia. Organ zauważył następnie, że ustawa późniejsza z dnia 15 listopada 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 244, poz. 1454) wprowadziła z dniem 1 stycznia 2012 r. nowe brzmienie art. 93 ustawy o transporcie drogowym i mocą art. 7 uchyliła przepis ustawy z dnia 29 października 2010 r. wprowadzający m.in. do art. 93 ustawy o transporcie drogowym ust. 9a i 9b. Jednocześnie w art. 10 ustawy zmieniającej z dnia 15 listopada 2011 r. nakazano stosowanie wprowadzonych tą ustawą przepisów w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Wskazany przepis przejściowy – jak uznał organ - pozostaje w sprzeczności z art. 8 ustawy z dnia 29 października 2010 r., co spowodowało, że na gruncie obu tych regulacji pojawiły się różne poglądy dotyczące właściwości organów oraz przepisów, jakie należy wziąć pod uwagę w toku orzekania w sprawach o nałożenie kary za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego. Jeden z tych poglądów wskazuje na właściwość organów Policji do orzekania w sprawach nałożenia kar administracyjnych w związku z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem 1 stycznia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił także uwagę, że za przyjęciem tego rodzaju stanowiska przemawia także m.in. okoliczność, iż aktualnie obowiązujące przepisy przewidują wyższą niż dotychczas karę za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2012 r. , sygn. akt II SA/Gl 411/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 19 października 2012 r. , II SA/Gl 411/12, zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego przekazanego przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim, które dotyczyło zgodności z Konstytucją RP art. 10 ustawy z dnia 16 września 2012 r. w zakresie przewidującym w sprawach wszczętych a niezakończonych ostateczną decyzją wymierzenie na podstawie tego przepisu kary pieniężnej w wysokości wyższej niż przewidziana w chwili wystąpienia zdarzenia. Wobec zaś wydania przez TK wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. , P 36/12, postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r. WSA w Gliwicach podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola legalności zaskarżonej decyzji nakazała Sądowi stwierdzenie jej nieważności. Wyrokując w przedmiotowej sprawie Sąd nie podzielił części argumentacji i żądań skargi. Jednakowoż kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), nie był związany zarzutami i wnioskami skargi, a dostrzeżone naruszenia prawa uwzględnił z urzędu. Sąd zgodził się ze stroną skarżącą, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. została wydana z naruszeniem art. 93 ustawy o transporcie drogowym, aczkolwiek nie jak wskazano w skardze ust. 9a i 9b tego artykułu lecz jego ust. 4 i ust. 5. Wskazane w skardze przepisy nie weszły bowiem w życie z uwagi na treść art. 7 pkt 1 ustawy zmieniającej z dnia 16 września 2011 r., którym uchylone zostały przepisy art. 5 pkt 12 lit a-c, a w ich miejsce mocą art. 1 pkt 18 wprowadzono nowe brzmienie art. 93 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r. - karę pieniężną , o której mowa w art. 92a ust. 1 nakłada w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego z zastrzeżeniem ust. 4-6. Stosownie do art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego. W świetle zaś aktualnego brzmienia art. 93 ust. 5 omawianej ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 4 postępowanie administracyjne prowadzi i decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu drogowego. Wskazać należy, że przepisy ustawy o transporcie drogowym obowiązujące w dacie kontroli drogowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w R. mającej miejsce w dniu [...] r., a także w dacie orzekania przez Komendanta Miejskiego Policji w R. nie przewidywały tego rodzaju właściwości organów uprawnionych do kontroli dokumentów oraz warunków w nich określonych . Dodać też trzeba, że w dacie wydawania przez ten organ obu decyzji obowiązywał już przepis art. 8 ustawy z dnia 29 października 2010 r., który wszedł życie w dniu 1 lica 2011 r. nakazujący aby postępowania w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenia, za które ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną, ujawnione przez funkcjonariuszy Policji przed dniem 1 stycznia 2012 r. prowadzone były na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ujawnienia naruszenia. W ustawie z dnia 16 września 2011 r. zmieniającej ustawę o transporcie drogowym został zamieszczony jednak inny przepis przejściowy w postaci art. 10. Przepis ten ma odmienną treść niż omówiony wyżej art. 8 ustawy z dnia 29 października 2010 r., gdyż zgodnie z nim przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym tą ustawą zmieniającą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. ten akt prawny wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Rozważając moc obowiązującą obu przepisów przejściowych należało zastosować regułę kolizyjną porządku czasowego i stwierdzić, że omawiany przepis przejściowy przepis jako późniejszy zgodnie z zasadą lex posteriori derogat legi priori uchylił wcześniejszą normę wynikająca z art. 8 ustawy z dnia 29 października 2010 r. Za wyrokiem TK z dnia 23 lipca 2013 r , P 36/12, stwierdzić trzeba, że art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. jako przepis intertemporalny, wyznacza czasowy zakres zastosowania przepisów prawa administracyjnego, związanych z wymierzaniem kar finansowych, a zatem powinien być odczytywany ściśle (wyrok dostępny na stronie http://trybunal.gov.pl). We wspomnianym wyroku TK stwierdził, że art. 10 ustawy nowelizującej zawiera zarówno normy proceduralne jak i materialne. Obie te treści ustawodawca zawarł także w art. 8 wcześniejszej ustawy z dnia 29 października 2010 r., Wobec tego brak jest podstaw na powoływanie się w toku wykładni obu omawianych przepisów przejściowych na regułę kolizyjną porządku treściowego, zgodnie z którą norma szczególna uchyla normę ogólną (lex specialis derogat legi generali). Nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 2 Konstytucji R.P. zasadą państwa prawnego byłaby też wykładnia obu przepisów, w której wyniku w przypadku decyzji wydawanej przez organy Policji wymierzane byłyby za naruszenie przepisów o transporcie drogowym kary administracyjne w innej wysokości i w oparciu o odmienne unormowania niż to ma miejsce w przypadku decyzji wydawanych przez inne organy w związku z tego samego rodzaju naruszeniami przepisów. W konsekwencji przeprowadzonych rozważań należało stwierdzić, że Komendant Wojewódzki Policji w K. nie był uprawniony do rozpatrzenia po dniu 1 stycznia 2012 r. odwołania wniesionego od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w R., którą nałożona została na skarżąca Spółkę kara administracyjna za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie normy kompetencyjnej wynikającej z obowiązującego już wówczas art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 10 ustawy zmieniającej z dnia 16 września 2011 r. nakazuje stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co w myśl art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkować musiało stwierdzeniem jej nieważności. Sąd kierując się przepisem art. 135 p.p.s.a. uznał także za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy uchylenie decyzji organu I instancji aczkolwiek w przypadku tego orzeczenia nie doszło, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, do naruszenia przepisów kompetencyjnych. W ocenie składu orzekającego za częściowo zasadne należało jednakowoż uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego zamieszczonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a to poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy. W szczególności organ ten nie rozważył w sposób dostateczny czy uzasadnione było nałożenie na skarżącego przedsiębiorcę kary za stwierdzone naruszenie art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 regulującego maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. W szczególności organ ten nie dokonał wystarczających ustaleń pozwalających na wykluczenie zastosowania w sprawie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez ten organ. Organ I instancji nie wykazał także w sposób przynajmniej dostateczny, że stwierdzone w toku kontroli jednorazowe naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wymienionego w art. 92a ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu obwiązującym w dacie stwierdzonego naruszenia) miało charakter rażący, a w szczególności czy zagrażało to bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zdarzenie to miało tymczasem miejsce kilkanaście dni przed przeprowadzoną kontrolą drogową, a funkcjonariusze Policji nie stwierdzili aby w dniu kontroli kierowca także naruszył unormowania dotyczące maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Ponownie rozpatrując sprawę Komendant Miejski Policji w R. przekaże akta sprawy Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego w K. Organ, któremu zostanie przekazana sprawa zastosuje się do unormowania zawartego w art. 10 ustawy zmieniającej z dnia 16 września 2011 r. i zastosuje w sprawie przepisy wprowadzone tą ustawą. W kwestii wysokości kar nakładanych na przedsiębiorcę organ ten zastosuje się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt P 36/12 ( Dz. U. z 2013 r. poz. 928), w którym stwierdzono, że przepis art. 10 ustawy zmieniającej z dnia 16 września 2011 r, w zakresie w jakim – w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wszczętych a niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem jej wejścia w życie - nakazuje stosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym powołaną ustawą przewidujących wyższe kary pieniężne niż kary przewidziane w przepisach obowiązujących w chwili wystąpienia zdarzenia powodującego odpowiedzialność administracyjną jest niezgodny z art. 2 Konstytucji R.P. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia od organu na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania Sąd oparł na przepisach art. 201, art. 205 § 2 oraz 209 p.p.s.a oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).