II SA/Gl 1357/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi R. sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr SKO.UL/41.7/253/2024/11524/RS w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "spółka") dnia 19 stycznia 2023 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta D. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu kontenerowych magazynów energii "[...]" o mocy do 60 MW wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, abonencką stacją elektroenergetyczną oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji na części działek oznaczonych nr, ewid. gr.: [...]; [...]; [...] położonych w D. obręb [...].. Wniosek ten został doprecyzowany pismem z dnia 28 lutego 2023 r. Pierwotnie organ I instancji (decyzją z dnia 5 maja 2023 r.) umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 lipca 2023 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Istotą sporu był tu charakter planowanych obiektów. SKO wskazało, że nie mogą zostać one uznane za instalację odnawialnego źródła energii. Na skutek sprzeciwu spółki sprawę rozpatrywał tutejszy Sąd, który wyrokiem z 18 września 2023 r, sygn. akt II SA/Gl 1376/23 oddalił sprzeciw. W wyroku tym sąd wskazał, że okolicznością bezsporną jest zaistnienie przesłanek do wydania przez Kolegium decyzji przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie sąd pokreślił, iż na obecnym etapie nie może odnieść się do stanowiska strony wnoszącej sprzeciw, dotyczącego tego, czy planowane do realizacji magazyny energii mogą zostać zakwalifikowane jako urządzenia infrastruktury technicznej. Zagadnienie to będzie musiał najpierw rozstrzygnąć organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i ustaleniu, na czym dokładnie polegać ma posadowienie magazynów energii oraz tego w jaki sposób zostaną one połączone z siecią energetyczną i jaką będą pełnić rolę w funkcjonowaniu tej sieci. Po podjęciu postępowania organ przeprowadził analizę urbanistyczną. Wyznaczono obszar analizowano i dokonano oceny funkcji znajdujących się tam nieruchomości. Następnie poinformował wnioskodawcę, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z istniejącym zagospodarowaniem terenu. Decyzją z 22 maja 2024 r. nr [...] organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu przedstawił powody swojego rozstrzygnięcia oraz jego podstawy prawne. Odwołanie od tej decyzji złożyła spółka zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego poprzez nieuznanie planowanego przedsięwzięcia za instalację odnawialnego źródła energii lub obiekt infrastruktury technicznej. Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało przede wszystkim, że ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) znowelizowane zostały m.in. przepisy regulujące wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Ustawa ta weszła w życie dnia 24 września 2023 r. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. do spraw dotyczących (...) wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślono, że jak wynika z treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 3 ustawy (w brzmieniu na dzień 23 września 2023 r.) przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610) poprzez instalację odnawialnego źródła energii rozumieć należy instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Jednocześnie w ustawie o odnawialnych źródłach energii odrębnie zdefiniowano pojęcie magazyn energii elektrycznej. Zgodnie z art. 2 pkt 17 tejże ustawy przez magazyn energii elektrycznej rozumie się magazyn energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 10k ustawy - Prawo energetyczne. Ten przepis nie został jednak wskazany w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W ocenie Kolegium ma to kluczowe znaczenie dla sprawy. Analizując treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii należy stwierdzić, że w wyłączenie od stosowania art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. będzie miało miejsce w stosunku do: - urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, - obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego, - urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, - a także połączonego z tym zespołem magazynu energii elektrycznej, - obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączonego z tym zespołem magazyn biogazu rolniczego. W ocenie organu odwoławczego analizowane przepisy nie pozwalają na uznanie, że sam magazyn energii elektrycznej jest instalacją odnawialnego źródła energii. Przemawia za tym użycie przez prawodawcę słowa "połączonego" oraz zdefiniowanie pojęcia magazyn energii elektrycznej w odrębnym przepisie ustawy o odnawialnych źródłach energii, do którego nie ma odesłania w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym inwestycja polegająca na budowie magazynu energii elektrycznej nie mieści się w katalogu inwestycji z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Planowane przedsięwzięcie nie może również zostać uznane za element infrastruktury technicznej. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak stosownej definicji. Odwołano się jednak do definicji pojęcia "działki budowlanej". Jest nią nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Taka definicja wskazuje na służebną rolę infrastruktury technicznej wobec obiektu budowlanego realizowanego na działce budowlanej. Wskazano także na art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344), gdzie prawodawca wskazał, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Definicja ta jest zatem zbieżna z przedstawioną wyżej koncepcją rozumienia tegoż pojęcia na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono, że wspólną cechą urządzeń infrastruktury technicznej jest liniowość i w miarę nieduże oddziaływania na przestrzeń z uwagi na częste umieszczanie ich pod ziemią. W konsekwencji uznano, że planowane przedsięwzięcie nie może zostać uznane za element infrastruktury technicznej, gdyż nie są do obiekty służące obsłudze przewodów. Jest to odrębna inwestycja, która ma być zlokalizowana na terenie o pow. do 9999 m2. Kolegium wreszcie wskazało, że przedsięwzięcie nie spełnia warunku "dobrego sąsiedztwa" ze względu na brak kontynuacji funkcji na obszarze analizowanym. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła jej adresatka. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, zasadzenia kosztów postępowania oraz przeprowadzenia szeregu dowodów z dokumentów mających uzasadnić zarzuty skargi zarzuciła SKO w Katowicach naruszenie: 1) art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p.") poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy w przypadku, gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające wydaniem decyzji pozytywnej; 2) art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r., poz. 1436, dalej jako: "ustawa OZE") poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż powyższy przepis nie pozwala na uznanie, że sam magazyn energii elektrycznej jest instalacją odnawialnego źródła energii, podczas gdy planowaną inwestycję zalicza się do instalacji odnawialnych źródeł energii, co oznacza, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wyłączenie stosowania przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a więc zasady dobrego sąsiedztwa oraz kwestii związanych z dostępem do drogi publicznej; 3) art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowana przez skarżącą inwestycja polegająca na budowie magazynu energii elektrycznej nie mieści się w katalogu inwestycji z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., podczas gdy z treści przedmiotowej normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii oraz urządzeń infrastruktury technicznej nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 112; 4) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.; 5) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa, w szczególności, jeżeli weźmie się pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi; 6) art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez pominięcie okoliczności, iż organ 1 instancji wydaje odmienne decyzje administracyjne przy istnieniu bardzo zbliżonych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie decyzję nr [...] z dnia 27 stycznia 2021 r. na rzecz spółki E. Sp. z o.o. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej farmy fotowoltaicznej o mocy do 25 MW (odnawialnego źródła energii) wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, w tym dla magazynów energii w ilości sztuk 20 i mocy 50 MW; decyzję z dnia 6 czerwca 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie magazynów energii o mocy do 600 MW na terenie działki o nr ewid. [...] w obrębie [...]. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na początku Sąd wskazuje, iż przeprowadzanie jakichkolwiek dowodów na okoliczność, iż planowane przedsięwzięcie stanowi instalację odnawialnego źródła energii jest zbędne. Stan prawny jest tu oczywisty i możliwe jest wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o zebrany przez organy materiał dowodowy. Tym samym zarzuty dotyczące niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy są nieuzasadnione. Postępowanie dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu kontenerowych magazynów energii "[...]" o mocy do 60 MW wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, abonencką stacją elektroenergetyczną oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną" przewidzianej do realizacji na części działek oznaczonych nr, ewid. gr.: [...]; [...]; [...] położonych w D. obręb [...]. Wniosek ten został doprecyzowany pismem z dnia 28 lutego 2023 r. Podstawą wydania rozstrzygnięcia były tu przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 – dalej "u.p.z.p.") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Artykuł 61 ust. 1 stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy ma również art. 61 ust. 3 ustawy. Wyłącza on bowiem konieczność istnienia tzw. "dobrego sąsiedztwa" w przypadku linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną. Wyznaczono obszar analizowany w odległości 180 m wokół działek, które mają podlegać zainwestowaniu. Ustalono, że teren ten nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki zabudowanej o tożsamej lub zbliżonej do wnioskowanej funkcji w sposób umożliwiający określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, dostępnej z tej samej drogi publicznej. W obszarze analizowanym w bezpośrednim sąsiedztwie, nie stwierdzono zabudowy o jednoznacznej funkcji magazynowej. Obszar objęty analizą (czyli przedmiotowe 180 m w granicach wyznaczonego sąsiedztwa przedstawiony w analizie), stanowi przede wszystkim kompleks terenów zielonych oraz punktowo zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej działki (około 95% obszaru analizy) stanowią tereny niezabudowane i niezagospodarowane żadną funkcją, które wg szeroko rozumianego orzecznictwa sądowego i literatury przedmiotu, nie dają podstaw do wyznaczenia kontynuacji czy uzupełnienia funkcji dominującej na danym terenie poddanym analizie. Sąd podziela stanowisko organów administracji, że istniejąca punktowo funkcja mieszkaniowa pozostaje w sprzeczności z wnioskowaną funkcją magazynową rozumianą jako przetworzenie energii elektrycznej pobranej z sieci elektroenergetycznej lub wytworzonej przez jednostkę wytwórczą przyłączoną do sieci elektroenergetycznej i współpracującą z tą siecią do innej postaci energii, przechowanie tej energii, a następnie ponowne jej przetworzenie na energię elektryczną i wprowadzenie do sieci elektroenergetycznej. W ocenie Sądu analiza urbanistyczna w sprawie została przeprowadzona w sprawie prawidłowo i wynika z niej jednoznacznie, że nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co zresztą przez skarżącą nie jest kwestionowane. Planowane przedsięwzięcie nie może zostać uznane za instalację odnawialnego źródła energii. Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610 – w brzmieniu na dzień wydawania zaskarżonej decyzji) poprzez instalację odnawialnego źródła energii rozumieć należy instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Przedmiotem wniosku jest zaś przedsięwzięcie polegające na budowie zespołu kontenerowych magazynów energii "[...]" o mocy do 60 MW wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, abonencką stacją elektroenergetyczną oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną. Oczywistym jest, że zamiarem inwestora jest budowa wyłącznie magazynu energii, wraz z niezbędną infrastrukturą i przyłączami. Magazyn ten będzie zasilany z sieci energetycznej. Nie sposób zatem mówić, że można go zaliczyć do odnawialnego źródła energii. Mogło by to mieć miejsce tylko w sytuacji, gdyby stanowił on element instalacji OZE i był z nią funkcjonalnie związany ("a także połączony z tym zespołem magazyn energii"). Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca. Nie sposób również planowanego przedsięwzięcia uznać za element infrastruktury technicznej. Tu można nawet odwołać się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, gdzie inwestor wskazuje, że przedmiotem jego zamierzenia jest magazyn energii wraz z "instalacjami i urządzeniami technicznymi, abonencką stacją elektroenergetyczną oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną". Jeśli przedsięwzięcie miałoby być infrastrukturą techniczną to na cóż byłaby mu niezbędna "infrastruktura techniczna". Organ II instancji przeprowadził bardzo udatną analizę pojęcia "infrastruktura techniczna". Wynika z jej jednoznacznie, iż chodzi tu o infrastrukturę niezbędną do korzystania z nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Obejmuje więc konieczną komunikację, zaopatrzenie w energię, wodę, czy tez odprowadzanie ścieków. Planowane przedsięwzięcie polegające na realizacji odrębnego obiektu, służącemu wyłącznie magazynowaniu energii nie pełni jakiejkolwiek funkcji służebnej wobec działek, na których ma być zrealizowane (czy szerzej – na obszarze planowanej inwestycji) nie może zostać uznany za infrastrukturę techniczną znajdujących się tam nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca wielokrotnie powołuje się na rozstrzygnięcia (sądów i organów administracji), które mają wskazywać na to, że magazyn energii może być uznany za instalację OZE. Sąd w niniejszej sprawie rozpatruje prawidłowość rozstrzygnięcia skonkretyzowanego przedmiotowo i podmiotowo, zapadłego w określonych warunkach. Zatem "przenoszenie" wykładni poszczególnych przepisów w innym, dodatkowo nieznanym składowi orzekającemu stanie faktycznym, nie jest uzasadnione. Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.