II SA/Gl 1359/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] r. E. P., zam. ul. [...] L. złożyła do Burmistrza Miasta L. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji "[...]", wraz z wymaganą dokumentacją. Burmistrz Miasta L. pismem z dnia [...] r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Wystąpił również do innych organów o dokonanie odpowiednich aktów współdziałania. Dnia [...] r. do organu I instancji wpłynęło pismo stron postępowania A. S. i W. S., zam. w L., przy ul. [...]. Zarzucili w nim, że planowane przedsięwzięcie naruszy spójność architektoniczną obszaru, W okolicy znajdują się bowiem niewysokie budynki mieszkalne. Zlokalizowanie tam wysokiego budynku, w formie prostopadłościanu może stanowić naruszenie reguły przewidzianej w art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie wskazali, iż planowane przedsięwzięcie ograniczy dostęp światła słonecznego do pomieszczeń w ich domu. Dnia [...] r. z pismem wyrażającym sprzeciw wobec przedsięwzięcia wystąpiła również M. D., zam. w L. przy ul. [...]. Po uzyskaniu wymaganych prawem stanowisk innych organów oraz dokonaniu odpowiednich analiz został przygotowany projekt decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta L. ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia "budowa budynku biurowego wraz z parkingiem i zjazdem z drogi publicznej". W ocenie organu zostały spełnione w sprawie wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym planowane przedsięwzięcie będzie kontynuować funkcję już na obszarze analizowanym istniejącą. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W. i A. S. reprezentowani przez adwokata P. B. W ocenie odwołujących się planowane przedsięwzięcie nie spełnia reguł wynikających z zasady "dobrego sąsiedztwa" wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakwestionowali również zasięg obszaru analizowanego. Wskazali wreszcie, iż ustalenie wysokości elewacji frontowej bez odniesienia się do zabudowy sąsiednich działek stanowi naruszenie prawa. Odwołanie o bardzo zbliżonej treści złożyli również M. D. i J. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] otrzymało skarżoną decyzję w mocy uznając, iż zarówno przeprowadzone postępowanie, jak i wydane w sprawie rozstrzygnięcie odpowiadają prawu. Skargi na tę decyzję złożyli: a) M. D. i J. D. domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, zarzucając organowi administracji: - brak potwierdzenia, że osoba przygotowująca projekt decyzji o warunkach zabudowy posiada stosowne kwalifikacje, - brak podpisu przez osobę uprawnioną załącznika graficznego do decyzji,, - błędny dobór obiektów w celu ustalenia funkcji obszaru analizowanego, - brak przeprowadzenia, w wystarczającym zakresie, postępowania wyjaśniającego, b) W. S. i A. S. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych, zarzucając organowi administracji: - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6-7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez zbyt szerokie określenie obszaru analizowanego, - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6-7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez określenie wysokości elewacji frontowej planowanego przedsięwzięcia bez odniesienia się do istniejącej zabudowy i ukształtowania terenu, - naruszenie art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przygotowanie projektu decyzji poprzez osobę nie posiadającą stosownych uprawnień, - naruszenie art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 9 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe opisanie załącznika graficznego do decyzji, niepodpisanie tego załącznika, brak załącznika określającego analizę funkcji obszaru, brak podpisu osoby uprawnionej na załączniku graficznym do analizy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II sprawy z obu powyższych skarg zostały połączone do łącznego rozpoznania. Jednakże na skutek nieusunięcia braków formalnych przez M. D. i J. D. ich skarga została postanowieniem tutejszego Sądu odrzucona. Odpowiadając na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga przynajmniej częściowo zasługuje na uwzględnienie. Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 199 – dalej "u.p.z.p.") "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozpatrywanej sprawie, co wynika z akt administracyjnych, organy obu instancji dokonały oceny występowania powyższych przesłanek i uznały, iż określenie warunków zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestorki jest dopuszczalne. Skarżący zakwestionowali powyższe ustalenia podnosząc przede wszystkim brak uwzględnienia przy określeniu parametrów planowanego budynku istniejącej zabudowy oraz naturalnego ukształtowania terenu. Jako dowód, w trakcie rozprawy, przedstawili dokumentację fotograficzną wraz ze schematycznie zaznaczonymi gabarytami obiektu, którego dotyczy skarżona decyzja o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. akt ten określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. To ostatnie pojęcie jest zaś rozumiane jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W rozstrzyganej sprawie organy administracji nie wykazały w sposób jednoznaczny, iż reguła powyższa została dochowana. Przedstawiona przez skarżących dokumentacja fotograficzna może wskazywać, iż ustalając warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia nie zachowano ładu przestrzennego. Odwołanie się w analizie do obiektu handlowego znajdującego się na tym obszarze wydaje się niewystarczające. Dotyczy to zwłaszcza wysokości elewacji frontowej. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie przesądza, czy lokalizacja inwestycji w kształcie zawnioskowanym przez E. P. jest możliwa, czy też nie. Jednakże rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga głębszej analizy a przyjęte rozwiązanie musi zostać przez organ administracji tak uzasadnione, aby spełnić wyrażoną w kodeksie postępowania administracyjnego zasadę przekonywania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, iż są one niezasadne. Określenie obszaru analizowanego nastąpiło zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Również pod względem formalnym rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Miasta L. weźmie pod uwagę wyżej poczynione rozważania Sądu.