II SA/Gl 136/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz skarżącego kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy F.P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" ul. [...] , [...]. Kontrolą objęto okres od dnia [...]r. Zgodnie z okazanymi dokumentami, przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 4 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...]z dnia [...]r. W trakcie kontroli organ stwierdził następujące naruszenia przewidziane w załączniku nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym: lp. 1.4 - niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy, w wymaganym terminie, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych; lp. 5.2 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, sankcjonowane kara pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do 30 minut w wysokości 150 złotych oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 złotych; lp. 6.2.1 - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonowane karą pieniężna w wysokości 5000 złotych. lp. 6.3.7 - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień; lp. 6.3.8 - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdą wykresówkę; lp. 6.3.11 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych - za każdego kierowcę; lp. 6.3.12 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych - za każdy pojazd; lp. 8.3 - nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r, o czasie pracy kierowców. W konsekwencji decyzją z dnia [...]r. nr [...] nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Odwołanie od tej decyzji złożył F.P.. Kwestionując zasadność nałożonej kary wskazał, iż nie był zobowiązany do dokonania zgłoszenia sprzedaży pojazdu, która nastąpiła przed dniem [...]r. Podniósł także, że brakujące na wykresówkach kilometry poszczególnych przejazdów mogą być błędem urządzenia pomiarowego lub też omyłki kierowcy we wpisie stanów liczników kilometrów. Wskazał również, że dane z kart kierowców były sczytywane w terminach, gdyż pomiędzy odczytami nie minęło 28 dni zarejestrowanej działalności. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji i wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Wysokość kary została stalona w oparciu o art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Przyczyną orzeczenia kasatoryjnego było błędne wymierzenie kary za niesczytanie danych z urządzenia pomiarowego w jednym pojeździe. W pozostałym zakresie Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał ustalenia organu I instancji za prawidłowe. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył F.P.. Domagając się jej uchylenia zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: prawa materialnego , tj, art. 1 pkt 3 lit a Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych i kart kierowców (Dz. Urz. UE L. 168/16 z dnia 02.07.2010) poprzez nieprawidłowe wyznaczenie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, przepisów postępowania, tj. art. 7, 7a, 77§1 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, przyjęciu przez organ kontrolny niekorzystnej i nie uzasadnionej wykładni treści art. 92a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego karą za naruszenia polegające na nierejestrowaniu na wykresówkach aktywności kierowców, przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu, złożonych w toku postępowania, wyjaśnień w zakresie stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń, przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że strona nie dokonała zgłoszenia do licencji pojazdów, które zostały sprzedane przed dniem [...]., przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 15 oraz art. 127 K.p.a. w zakresie w jakim przepisy te obligują organ odwoławczy do ustosunkowania się do zawartych w odwołaniu zarzutów, poprzez brak odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów strony. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. W ocenie składu orzekającego przynajmniej dwa zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia przepisów dotyczących tachografów stosowanych w transporcie drogowym. Skarżący podniósł, iż organy administracji nie uwzględniły przy wydawaniu rozstrzygnięć treści pkt 7.2 lit f Rozdz. III Załącznika I Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85. Należy przyjąć, iż powołał się w istocie na treść załącznika do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Przywołany przepis określał dopuszczalne (graniczne) błędy urządzeń pomiarowych w pojazdach. W użytkowaniu ten błąd wynosił - w odniesieniu do przebytej drogi 4 % więcej lub mniej od rzeczywistej długości, przy czym długość ta musi wynosić co najmniej jeden kilometr. Jak trafnie zauważył organ II instancji rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85 już nie obowiązuje. Zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z dnia 28 lutego 2014 r. s. 1–33). Warto podkreślić, iż obowiązujące rozporządzenie zawiera identyczną regulację w zakresie błędów pomiarowych. W lit. f Załącznika I do rozporządzenia wskazano bowiem "w użytkowaniu: długość przebytej drogi: 4 % więcej lub mniej od rzeczywistej długości drogi, przy czym długość ta wynosi co najmniej jeden kilometr". Zatem przepisy, na które powołały się organy administracji wprost wskazują, że błąd pomiarowy urządzenia w użytkowaniu może wynosić do 4%. Skarżący wykazał, że po części został ukarany za przekroczenia wynikające z różnicy pomiędzy wskazaniami licznika pojazdu i urządzenia pomiarowego mniejszej niż 4%. Argument ten został podniesiony już w odwołaniu. Jednakże organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej okoliczności. Nie przesądzając rozstrzygnięcia Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego musi zająć stanowisko co do wskazanych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. W ocenie Sądu organy administracji nie wyjaśniły w sposób wystarczający zastosowania przepisów rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał się tu na tezę wyroku NSA z dnia 5 maja 2016r. (sygn. II GSK 2719/14), gdzie skład orzekający stwierdził, że : "[...] dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa". W rozpatrywanej sprawie organy nie wykazały, iż obowiązek sczytywania danych z kart kierowców nie został zrealizowany. Zupełnie nieprzekonujące jest stwierdzenie, że "Pana W.G.: ostatni odczyt danych cyfrowych z karty ww. kierowcy miał miejsce w dniu [...]., a poprzedni miał miejsce w dniu [...]. W okresie od ostatniego odczytu danych do dnia poprzedniego wczytania danych cyfrowych upłynęło ponad 28 dni. Na karcie kierowcy w sposób automatyczny zostało zarejestrowane 6 dni aktywności (dni: [...].). Pozostałe dni zostały potwierdzone w zaświadczeniach, wykazane jako czas wolny w szczególności: [...]; [...]". Jeśli kierowca aktywnie prowadził pojazd przez 6 dni to wcale nie oznacza, ze przez 22 dni musiał odpoczywać. Mógł w tym czasie wykonywać inną pracę. A Sąd przypomina organom administracji, iż wspomniane przepisy Unii Europejskiej wyraźnie wskazują na sposób obliczania terminu do dokonywania sczytywania jako dni aktywności (only days with a recorded activity should be count). Przykładowo dni, gdy kierowca wykonuje na rzecz przedsiębiorcy inną pracę, nie mogą zostać uznane za "dni aktywności" – jako kierowca. Sąd zwraca wreszcie organom administracji uwagę na treść art. 7a k.p.a. Zgodnie z tym przepisem "jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ". Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji weźmie pod uwagę wyżej poczynione rozważania Sądu.