II SA/Gl 1362/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego budowy obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., działając na podstawie art. 148 § 1 i art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił odmówić wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie działki nr "A" położonej w Z. u zbiegu ulic [...], którego inwestorem był S. R. Pismem z dnia [...] r. J. B. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wymienionej powyżej decyzji.. Postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowił przekazać złożony wniosek do rozpatrzenia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K., który z kolei postanowieniem z dnia [...] r. postanowił zlecić uzupełnienie po uzupełnieniu akt postępowania, postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie rozpatrującego sprawę organu termin nie może być przywrócony. W pierwszej kolejności organ podniósł, iż z załączonego do sprawy pełnomocnictwa z dnia [...] r. wynika, że uprawnieni do działania w imieniu zainteresowanej byli pełnomocnicy zawodowi z Kancelarii Radców Prawnych – [...] – Spółka Jawna. Stąd też dla sprawy bez znaczenia pozostaje fakt, iż jedna z wyżej wymienionych osób, jak podnosi się w piśmie Kancelarii z dnia [...] r., utraciła możliwość działania, gdyż wciąż skutecznie mogły działać pozostałe dwie osoby. Trudno tym samym przyjąć za miarodajną koncepcję, że sporne pełnomocnictwo w chwili doręczenia decyzji nie istniało, a jedynie organy administracji powiadomiono o tym fakcie z opóźnieniem. Należy przyjąć, że przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] r. i w tym dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że jako przyczynę niedochowania terminu do wniesienia odwołania J. B. podała zaniedbanie pełnomocnika, który nie tylko nie wniósł odwołania w ustawowym terminie, ale też nie powiadomił jej o wydanym przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięciu, przez co pozbawił ją możliwości samodzielnego wniesienia odwołania. Ze złożonego wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia wynika jednak, że o istnieniu decyzji Nr [...] strona dowiedziała się w dniu [...] r., zaś jej odpis otrzymała w dniu [...] r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu [...] r. Tak więc przyjmując, że wskazywana przyczyna niezachowania terminu – niezawiniony brak wiedzy, co do faktu wydania decyzji – ustała z chwilą otrzymania przez zainteresowaną odpisu przedmiotowego rozstrzygnięcia (tj. w dniu [...] r.), to przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu złożony został z uchybieniem przewidzianego w art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego siedmiodniowego terminu. W tym okolicznościach [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zmuszony był odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Nr [...] i orzekł jak w sentencji. Z kolei postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu, powtarzając ustalenia co do stanu faktycznego sprawy, organ stwierdził, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Sposób liczenia terminów w postępowaniu administracyjnym określa art. 57 Kodeksu, zgodnie z którym jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenia, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Ze zgormadzonego w sprawie materiału, a szczególnie zwrotnego potwierdzenia odbioru, wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. została doręczona pełnomocnikowi J. B. w dniu [...] r., a zatem uwzględniając kodeksowe zasady obliczania terminów, termin dla wniesienia od niej odwołania upłynął z końcem dnia [...] r. Mając na uwadze, iż J. B. w oparciu o art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a organ wydał postanowienie odmawiające przywrócenia tego terminu, nie ma podstaw do innego orzeczenia w sprawie. Przywołując wyrok Naczelnego (powinno być Wojewódzkiego) Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/08 organ stwierdził, iż w konsekwencji przyjąć trzeba, że "rozpoznanie merytoryczne odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony oznaczałoby, że organ podjął działania bez podstawy prawnej, a wydanie przez niego rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego". Mając powyższe na względzie organ orzekł jak w sentencji. Pismem z dnia [...] r. J. B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., potraktowane przez ten organ jako skarga i przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wskazała, iż uzupełniła złożone do organu pismo o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji, poprzez złożenie w terminie przedmiotowego odwołania i nie rozumienie postępowania organu. Wyjaśniła, że w jej odczuciu terminu dotrzymała, gdyż została pouczona, iż wniosek należy złożyć w terminie 14 dni. Nadto dodała, że na przełomie maja i czerwca 2010 r. dodatkowo zajęta była podtopieniami spowodowanymi poprzez silne opady atmosferyczne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o oddalenie skargi, przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. skarżąca podtrzymała skargę, wyjaśniając nadto, iż wniosek dlatego złożyła po terminie, gdyż nie był jej znany fakt, iż w stosunku do tego wniosku również wymagany jest termin 7 dniowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Nadto trzeba dodać, że sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod względem jego słuszności czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 wymienionej powyżej ustawy rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. z dnia [...] r., w którym stwierdzono, uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. Nr [...]. Wskazać trzeba, że warunkiem skuteczności czynności procesowej w postaci wniesienia środka odwoławczego, jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tego środka, następstwem czego jest ostateczność kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...).O przysługującym stronie prawie i trybie zaskarżenia decyzji strona powinna być pouczona (art. 107 § 1wymienionego Kodeksu). Mając na uwadze wskazaną powyżej regulację należy uznać, że każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie. W kontrolowanej sprawie z przedłożonych akt administracyjnych wynika, iż w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w sprawie budowy ogrodzenia działki Nr "A" w Z. u zbiegu ulic [...], w wyniku uchylenia wcześniej podjętych rozstrzygnięć wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 560/08, J. B. była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, a mianowicie radców prawnych działających w ramach Kancelarii Radców Prawnych [...] Sp.j. z siedzibą w B. (kserokopia udzielonego pełnomocnictwa z dnia [...] r.). Stąd też wydana w tej sprawie w dniu [...] r. decyzja nr [...] została doręczona, zgodnie z rozdzielnikiem decyzji, Kancelarii Radców Prawnych. Zostało to udokumentowane zwrotnym potwierdzeniem odbioru tej decyzji w dniu [...] r. Zgodnie zatem z powyższym termin do wniesienia odwołania od prawidłowo doręczonej w dniu [...] r. decyzji upływał w dniu [...] r. Mimo udzielonego przez J. B. pełnomocnictwa dla radców prawnych wymienionej powyżej Kancelarii, obejmującego "na zasadzie stałego zlecenia, do reprezentowanie mnie przed organami administracji publicznej (...)" odwołanie od powyższej decyzji nie zostało wniesione. W związku z powyższym decyzja organu pierwszej instancji stała się decyzją ostateczną. Na podstawie analizy akt administracyjnych brak podstaw do stwierdzenia, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo doręczył przedmiotową decyzję. Brak bowiem informacji ze strony wskazanej Kancelarii Radców Prawnych by powiadomiony został Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. o ewentualnym wypowiedzeniu udzielonego pełnomocnictwa, czy też jak pisze radca prawny M. J. w piśmie z dnia [...] r. o "nieobowiązywaniu już umowy zlecenia prowadzenia sprawy zawartą p. J. B.". Zatem zasady i reguły postępowania administracyjnego zobowiązywały organ do doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony, który nie złożył w ustawowym terminie odwołania od tej decyzji. . Wprawdzie skarżąca osobiście podjęła próbę skutecznego złożenia odwołania od wymienionej powyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., poprzez złożenie wniosku o przywrócenia terminu do złożenia odwołania, tym niemniej jego rozpatrzenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zakończyło się postanowieniem o odmowie jego przywrócenia. Skoro zatem organ odmówił przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, to konsekwencją tego było wydanie postanowienia w trybie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie organ zachował prawidłową kolejność czynności procesowych, w pierwszej kolejności zasadnie rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Prawidłowo też w ocenie Sądu ustalił i wyliczył datę rozpoczęcia i upływu terminu do złożenia odwołania oraz datę faktycznego jego wniesienia. Bezsporne pozostaje, iż w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. odmawiające J. B. przywrócenia terminu do złożenia odwołania. A jeśli tak, to w takim przypadku Sąd dokonując oceny jedynie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, (postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stanowi odrębną sprawę – notabene w sprawie tej Sąd nie znalazł podstaw do jego uchylenia), nie może tego faktu pominąć i dokąd istnieje ono w obrocie prawnym nie znajduje podstaw do zakwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie można uznać, by kwestionowane w niniejszej sprawie rozstrzygniecie było wadliwe. Konsekwencją odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest bowiem postanowienie wydane na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż prowadzenie postępowania odwoławczego w wyniku odwołania wniesionego z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez przywrócenie terminu do jego wniesienia, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 16 § 1 Kodeksu – orzekanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną) Sąd w niniejszej sprawie nie może odnieść się do merytorycznych zarzutów skarżącej. Sąd jest bowiem na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), związany granicami skargi, które w niniejszej sprawie wytycza ostateczne postanowienie organu odwoławczego wydane w trybie wymienionego powyżej art. 134 Kodeksu. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.