II SA/Gl 1362/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł G. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. uzasadniając swój wniosek podniósł, że utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego, jednakże jego znaczna część (1000 zł) jest przeznaczana na świadczenie alimentacyjne dla jego dzieci. Skarżący, poza domem o pow. 150 m2 nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Źródłem jego dochodu jest świadczenie emerytalne otrzymywane w kwocie 1700 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, w tym wysokość uzyskiwanego dochodu (1700 zł netto miesięcznie), wysokość świadczenia alimentacyjnego (1000 zł), a także wydatków na lekarstwa, zakup gazu w butli, opłacenie TV. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się o nie wykaże, że nie jest w stanie ponieść tego rodzaju wydatków bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim lub rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena, czy w konkretnym przypadku sytuacja osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy odpowiada hipotezie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. opiera się na informacjach uzyskanych od strony, które zawarte są zarówno w druku formularza PPF jak i uzyskanych na skutek dodatkowego wezwania referendarza. Subiektywne przekonanie strony o braku możliwości poniesienia wydatków na potrzeby postępowania sądowego jest konfrontowane ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Mając powyższe na uwadze i konfrontując treść przywołanych wcześniej przepisów z ustaleniami dotyczącymi stanu majątkowego uznano, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na powyższej ocenie przede wszystkim zaważyło zestawienie dochodu wnioskodawcy i jego wydatków. Najpoważniejszym z nich, pochłaniającym ponad 50 % dochodu jest świadczenie alimentacyjne na rzecz dzieci. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju wydatek, ze względu na cel i charakter, winien mieć pierwszeństwo nawet przed kosztami sądowymi. Skoro zaś po uiszczeniu alimentów do dyspozycji strony pozostaje kwota 700 zł, to uznać przyjdzie, ze jej uszczuplenie nawet o 100 zł tytułem wpisu od skargi mogłoby stanowić dla strony zbytni ciężar i postawić skarżącego przed koniecznością rezygnacji z zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Z podanych wyżej względów uznano, że wniosek G. K. zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.