II SA/Gl 137/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy J. P. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że uzyskiwany przez nią dochód (3800 zł brutto miesięcznie) wystarcza jej rodzinie na skromne życie, ze względu na konieczność wykupu niezbędnych lekarstw dla mieszkającego z nią małżonka i spłaty zaciągniętych kredytów. Z podanych przez stronę informacji wynika, że zamieszkuje ona ze swoim małżonkiem w lokalu mieszkalnym o pow. [...]m2. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się jej rodziny jest emerytura jej małżonka – uzyskiwana kwocie [...] zł brutto miesięcznie oraz dochód z prowadzonej przez J. P. działalności gospodarczej. Na wezwanie referendarza sądowego, strona przedstawiła szereg dokumentów obrazujących jej sytuację materialną. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Możliwość przyznania stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawa pomocy jest uzależniona od tego, czy wykaże ona w przekonujący sposób, iż rzeczywiście jej sytuacja materialna jest na tyle ciężka, aby uzasadnione było uczynienie wyjątku od przyjętej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) zasady odpłatności postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, w rozpoznawanej sprawie polegającego na zwolnieniu skarżącej od kosztów sądowych, może nastąpić wówczas, gdy osoba występująca z takim wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Okoliczności powołane przez skarżącą pozwoliły ustalić, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wypada wskazać, że zasadniczym wydatkiem, do którego strony są zobowiązane jest wpis od skargi. Ze względu na jej przedmiot – tj. postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego wpis ten wyniesie 100 zł - zgodnie z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Mając na względzie wysokość dochodu uzyskiwanego w rodzinie J. P. nie można stwierdzić, że jest to wydatek, którego poniesienie przekracza możliwości finansowe skarżącej. Z przedstawionych dokumentów wynika bowiem, że skarżąca posiada stały dochód w wysokości [...] zł miesięcznie oraz dochód dodatkowy – uzależniony od wyników prowadzonej działalności. Pamiętać jednakże przy tym trzeba, że małżonek strony uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł netto miesięcznie. W sumie więc, stały dochód wynosi ponad [...] zł netto miesięcznie i jest powiększony o dodatkowe wpływy uzyskiwane przez J. P. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca kwota [...] zł miesięcznie nie tylko wystarcza na pokrycie bieżących potrzeb ("skromne życie") ale z całą pewnością pozwala na poniesienie kosztów sądowych. Tej konstatacji nie zmienia okoliczność, że skarżąca jest zobowiązana do spłaty dwóch zaciągniętych zobowiązań kredytowych. Nie wiadomo bowiem na co zostały przeznaczone uzyskane ta droga środki, a ponadto trudno zaaprobować tezę, iż zobowiązania względem podmiotów prywatnych winny mieć pierwszeństwo przed należnościami o charakterze publicznoprawnym, do których niewątpliwie należą koszty sądowe. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.