II SA/Gl 1372/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na stanowisko Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zgody na wydzierżawienie na czas określony w trybie bezprzetargowym lokalu użytkowego postanawia: odrzucić skargę. Dnia 11 września 2014 r. M. O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na stanowisko Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zgody na wydzierżawienie na czas określony w trybie bezprzetargowym lokalu użytkowego. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca złożyła do Rady Miejskiej w B. w dniu [...] r. wniosek, w którym domagała się uchylenia uchwały Nr [...] z dnia [...] r., wyrażającej zgodę na wynajęcie lokalu w L. przy ulicy [...] na czas nieoznaczony w trybie przetargowym. Ponadto domagała się równego traktowania podmiotów gospodarczych prowadzących niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej na terenie gminy B. i tym samym o wyrażenie zgody na wydzierżawienie na okres 20 lat w trybie bezprzetargowym rzeczonego lokalu. Zaskarżonym stanowiskiem Rada Miejska w B. stwierdziła, że nie widzi podstaw do uchylenia powyższej uchwały oraz do wydzierżawienia lokalu na okres 20 lat. W uzasadnieniu wskazała, że skarżąca nie spełniła wymogu określonego w art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ skargę na uchwałę nr [...] złożyła po upływie terminu i została ona odrzucona. Dodatkowo wyjaśniła, że powyższa uchwała nie zawiera obowiązku zawarcia kolejnej umowy z dotychczasowym najemcą lub dzierżawcą, a także o tym, że nie ma możliwości przedłużania umów nieistniejących. Organ ponadto stwierdził, że skarżąca jest traktowana na równi z innymi podmiotami, ponieważ ma prawo przystąpić do przetargu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiot niniejszej skargi wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego, zakreślonego w cytowanym powyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jakkolwiek bowiem przepis ten istotnie dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, to jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy. Taką interpretację omawianego przepisu przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 września 2004r. sygn. akt OSK 247/04 (ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 30, s. 27). Sąd orzekający w sprawie niniejszej zgadza się z tą wykładnią. W zaskarżonym akcie Rada Miejska w B. poinformowała skarżącą, iż nie ma podstaw ku temu, aby wydzierżawić jej sporny lokal, ponieważ zadecydowała już o jego przeznaczeniu podejmując uchwałę Nr [...] z dnia [...] r. Dodatkowo wyjaśniła skarżącej z uwagi na jej zarzut o naruszeniu przez organ zasadę równości, że jest równo traktowana z innymi podmiotami i w związku z tym może przystąpić do przetargu dotyczącego przedmiotowego lokalu. Należy wskazać, że przedmiotowe stanowisko nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto ww. akt nie jest innym niż decyzja, czy postanowienie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Kwestia wynajęcia spornego lokalu została bowiem rozstrzygnięta na podstawie uchwały z dnia [...] r., a organ zaskarżonym stanowiskiem jedynie informuje o tym fakcie skarżącą. Jeśli chodzi natomiast o część zaskarżonego aktu, który odnosi się do kwestii uchylenia uchwały Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r., w sprawie wyrażenia zgody na najem na czas nieokreślony w trybie przetargowym lokalu użytkowego położonego w L., ul. [...] to podkreślenia wymaga fakt, że organ prawidłowo poinformował stronę o tym, iż powyższa uchwała została już przez skarżącą zaskarżona do sądu, a przedmiotowa skarga została odrzucona z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Dlatego też kolejna skarga wniesiona na niniejszy akt również podlegałaby odrzuceniu z uwagi na wyczerpanie środków odwoławczych. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.