II SA/Gl 1376/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. i M. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych na skutek wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...], nr [...] nakazującą E. R. i M. R. oraz R. R. - w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do zgodności z prawem - obowiązek zamurowania dwóch otworów okiennych w ścianie zlokalizowanej w zbliżeniu do granicy z posesją nr 8, usytuowanych na parterze przybudówki (klatki schodowej) położonej w J. przy ul. [...] w terminie do 31 lipca 2013 r. Na powyższe rozstrzygnięcie E. i M. R. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania z powodu trudnych do odwrócenia skutków. Pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r. uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi klatkę schodową dostępu do dziennego światła powodując tym samym zagrożenie dla życia i zdrowia jej użytkowników. Zdaniem wnioskodawców, w związku z poniesionymi przez nich kosztami zamurowania okien, a także ewentualnymi kosztami wybicia ściany i wstawienia nowych okien w następstwie uwzględnienia skargi, zostanie im również wyrządzona znaczna szkoda ekonomiczna. W ocenie wnioskodawców wykonanie spornych otworów w ścianie budynku przybudówki jest zgodne z regulacją prawną. Nadto skarżący podkreślili, że odległość przybudówki (wykonanej z pustaków żużlobetonowych) do budynku istniejącego na sąsiedniej działce, nieusytuowanego naprzeciwlegle, wynosi co najmniej 10 m. Uczestniczka postępowania H. G. pismem z dnia 21 września 2013 r. wniosła o oddalenie przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. W razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać także z urzędu okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że spełniona została jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd biorąc pod rozwagę zarówno okoliczności wskazane we wniosku, jak również badane z urzędu fakty, a przy tym treść i charakter nałożonego obowiązku, przyjął, że brak wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia organu odwoławczego może zrodzić po stronie skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2008 r., str. 216). Należy bowiem mieć na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja nakazująca wykonanie określonych robót budowlanych a zatem akt, który podlega wykonaniu. Jej zastosowanie oznacza spowodowanie zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładająca na stronę skarżącą określone obowiązki może być zrealizowana, w przypadku braku dobrowolnego jej wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej - co niewątpliwie dodatkowo generuje wydatki. Jednocześnie podkreślić wypada, że termin wykonania nałożonego na skarżących obowiązku już upłynął. Nie bez znaczenia jest także fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania merytorycznego skargi nie powinno doprowadzić po stronie osób trzecich do skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei koszt nakazanych robót budowlanych oraz ewentualna egzekucja administracyjna rodzi wobec skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Na marginesie zważyć należy, że dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostają zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Okoliczności te Sąd bada dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem jest orzeczenie kończące postępowanie. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.