II SA/Gl 1379/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi "A". w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Wojewody Śląskiego kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 9a w związku z art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm., dalej "u.g.n.") po rozpatrzeniu odwołania "A" z siedzibą w W. , od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w K. , oznaczonej jako działka nr W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zabudowanej położonej w K. , oznaczonej jako działka nr 1 , w opisany wyżej sposób. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z [...] r. "A" z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła do Prezydenta Miasta K. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o wydanie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (do której odsyła art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zwanej dalej: "ustawą szerokopasmową"), decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z zabudowanej nieruchomości położonej w K. , oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 1 , stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostającej w trwałym zarządzie Komendy Miejskiej Policji. Zgodnie z wnioskiem ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma polegać na udzieleniu skarżącej zezwolenia na instalację na części powierzchni wieżowej i dachowej budynku znajdującego się na ww. działce urządzeń radiokomunikacyjnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Do wniosku załączono korespondencję, z której wynika, że Komenda Miejska Policji nie wyraża zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości tj. zawarcie umowy najmu części powierzchni dachu budynku, celem budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ponieważ stacja ta mogłaby wpływać na poprawne funkcjonowanie policyjnej sieci radiowej, której rozbudowa jest planowana między innymi na ww. budynku. Prezydent Miasta K. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej decyzją z [...] r. nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wydania w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Prezydent powołał treść przepisów art. 30 i art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dowodząc, iż z treści wniosku skarżącej wynika, że wypełnia on normę art. 30 tej ustawy. Tymczasem przepis ten nie zawiera (w przeciwieństwie do art. 33) odesłania do przepisów art. 124 i art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ uznał zatem, że brak jest podstaw do tego, aby w trybie tych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadzić postępowanie o wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła w nim naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie orzeczenia niezgodnego z wnioskiem strony tj. przyjęcie, iż wypełnia on normę art. 30 ustawy szerokopasmowej podczas, gdy w rzeczywistości został on złożony na podstawie art. 33 tej ustawy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki uchylił decyzję organu I instancji. Jednak wraz z uchyleniem decyzji organu I instancji organ odwoławczy orzekł o odmowie wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości Według Wojewody organ I instancji kierując się wskazanym we wniosku zakresem prac pochopnie przyjął, że wypełnia on hipotezę normy art. 30 ustawy szerokopasmowej tj. że dotyczy zapewnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu dostępu do nieruchomości, w tym do budynku w celu zapewnienia telekomunikacji w tym budynku. Tymczasem w świetle złożonego wniosku skarżąca jest zainteresowana zapewnieniem zasięgu telefonii komórkowej oraz Internetu LTE w okolicy ul. [...], a zakres działania planowanych do zainstalowania urządzeń ma wykraczać poza wskazany we wniosku budynek i ma obejmować również budynki sąsiednie. W powyższym zakresie Wojewoda podzielił zatem zarzuty podniesione w odwołaniu. Jednocześnie Wojewoda uznał za zasadne uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekł o odmowie wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Według organu odwoławczego nie jest dopuszczalne ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. w związku z art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej, sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Uzasadniając powyższe stanowisko Wojewoda wskazał, że jeżeli nie dojdzie do zawarcia umowy umożliwiającej uprawnionemu podmiotowi umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości to art. 33 ust 7 ustawy szerokopasmowej odsyła do odpowiedniego zastosowania przepisów art. 124 i art. 124a u.g.n. W świetle art. 34 ustawy szerokopasmowej przepisy art. 124 i art. 124a u.g.n. stosuje się odpowiednio również jeżeli nieruchomość stanowi przedmiot ograniczonych praw rzeczowych lub obligacyjnych, a także zarządu lub trwałego zarządu. Zgodnie z art. 124 u.g.n., starosta może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości sieci ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń służących do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeśli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Jednocześnie Wojewoda zaakcentował, że przepisy art. 124 i 124a u.g.n. znajdują się w jej rozdziale 4, dotyczącym wywłaszczeń oraz spełniają (zawartą w art. 112 ust. 2 tej ustawy) definicję wywłaszczenia t.j. ograniczenie w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Trwałe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie powołanego art. 124 u.g.n. stanowi szczególny rodzaj wywłaszczenia. Według organu "odpowiednie" stosowanie art. 124 (i art. 124a) u.g.n. oznacza, że przepis ten winien być stosowany z uwzględnieniem art. 113 ust. 2 u.g.n., zgodnie z którym nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa nie może być wywłaszczona. Nie dotyczy to wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oraz ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomość (art. 113 ust. 2 zdanie drugie), jednak trwały zarząd nie zalicza się do ograniczonych praw rzeczowych. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że odstąpił od przewidzianego w art. 124 ust. 1 b u.g.n. wystąpienia do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej celem uzgodnienia decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 2. Badaniu przez ten ostatni organ nie podlegają bowiem kwestie związane z możliwością (dopuszczalnością) ograniczenia prawa własności z uwagi na stan prawny nieruchomości, a decyzja w tym zakresie przysługuje wyłącznie staroście. W skardze na powyższą decyzję Wojewody zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten uniemożliwia wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości należących do Skarbu Państwa i będących w trwałym zarządzie państwowych jednostek organizacyjnych i w konsekwencji jego nie zastosowanie; - art. 113 ust. 2 u.g.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie w wyniku uznania, że ograniczenie korzystania z nieruchomości w stosunku do państwowej jednostki organizacyjnej władającej ją na podstawie trwałego zarządu, jest rodzajem wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, - art. 124 ust.1 b u.g.n. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że współdziałanie Prezesa UKE nie dotyczy kwestii związanych z możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia operatorowi korzystania z nieruchomości, a w konsekwencji jego niezastosowanie i zaniechanie uzgodnienia z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Ponadto w skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 106 § 1 oraz art. 7b k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez współdziałania z innym organem oraz bez zajęcia stanowiska przez inny organ tj. przez Prezesa UKE, art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z uwagi na brak jednoznacznych ustaleń faktycznych, brak jakichkolwiek działań w zakresie zebrania materiału dowodowego, a także brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji, art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa; art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niedziałanie organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że stały rozwój bezprzewodowej sieci szerokopasmowej jest prawnym obowiązkiem strony skarżącej, a także wynika ze stale rosnącego zapotrzebowania w tym zakresie. Ponadto autor skargi przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia projektu ustawy szerokopasmowej wskazując, że celem ustawodawcy jest częstsze wykorzystywanie nieruchomości publicznych dla potrzeb rozwoju szerokopasmowych sieci telekomunikacyjnych. Wskazał także na art. 34 ustawy szerokopasmowej, w którym trwały zarząd został wprost wymieniony jako forma władania nieruchomością, podlegająca mechanizmom prawnym, o których mowa art. 33 ustawy szerokopasmowej oraz art. 124 u.g.n. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich uchylenie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy Wojewoda zasadnie odmówił skarżącej spółce wnioskowanego przez nią ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Kwestią sporną jest to, czy ograniczenie takie może być orzeczone w drodze decyzji administracyjnej w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostającej w trwałym zarządzie Policji. Rozstrzygając tak zarysowany spór w pierwszej kolejności wskazać należy, na treść art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (obecnie: t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2410, w skrócie jak dotychczas: "ustawa szerokopasmowa"). Przepis ten w ust. 1 stanowi, że właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy szerokopasmowej warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie. Natomiast art. 33 ust. 7 powołanego przepisu stanowi, że jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 65 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.g.n."). Z kolei art. 34 ustawy szerokopasmowej stanowi, że jeżeli nieruchomość stanowi przedmiot ograniczonych praw rzeczowych lub obligacyjnych, a także zarządu lub trwałego zarządu, przepis art. 33 stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie oznacza, że część przepisu art. 33 będzie stosowana wprost, a część z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania wynikającej z charakteru prawnego ograniczonych praw rzeczowych lub obligacyjnych, zarządu lub trwałego zarządu, a więc z odpowiednimi modyfikacjami. W rozpatrywanej sprawie nieruchomość, której dotyczył wniosek skarżącej spółki pozostaje w trwałym zarządzie Komendy Miejskiej Policji w K. . Trwały zarząd na rzecz tej Komendy Policji został ustanowiony w drodze decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] (karta 68 akt administracyjnych organu I instancji). Instytucja trwałego zarząd uregulowana jest przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według art. 43 tej ustawy jednostka organizacyjna ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6, korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do: 1) korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej działania; 2) zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, remontu lub rozbiórki obiektu budowlanego na nieruchomości, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego. Z kolei na podstawie art. 50 u.g.n. do trwałego zarządu w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego o użytkowaniu. Trwały zarząd jest wyjątkową i zarezerwowaną dla jednorodnych podmiotów prawną formą władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Z charakteru instytucji trwałego zarządu wynika jej specyficzny cel polegający na formalnym usankcjonowaniu władania nieruchomością przez państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną. Jednostka organizacyjna z dniem wydania decyzji administracyjnej o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd (poprzednio także użytkowanie) staje się gospodarzem nieruchomości, odciążając właściciela w obowiązkach utrzymywania i inwestowania w nieruchomość oddaną w trwały zarząd. W kontekście przedstawionego powyżej charakteru prawnego instytucji trwałego zarządu wynikające z art. 34 ustawy szerokopasmowej odpowiednie stosowanie art. 33 tej ustawy zdaniem Sądu oznacza, że to na podmiocie, na rzecz którego ustanowiono trwały zarząd, ciąży obowiązek umożliwienia operatorom i innymi wskazanym przez ustawodawcę podmiotom umieszczenia na nieruchomości obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1 tego przepisu. Ponadto to z tym podmiotem zawarta ma zostać umowa wskazana w art. 33 ust. 3 ww. ustawy. Jednocześnie w ocenie Sądu wynikające z art. 34 ustawy szerokopasmowej odpowiednie stosowanie art. 33 ustawy nie powinno oznaczać pominięcia ust. 7 tego przepisu. Zatem również w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa pozostających w trwałym zarządzie, jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, to należy dopuść odpowiednie stosowanie przepisów art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przeciwko przyjęciu odmiennego stanowiska w tym zakresie przemawia to, że wyłączenie stosowania przepisów art. 124 i art. 124a w odniesieniu do trwałego zarządu stanowiłoby na tyle istotną konsekwencję dla operatora, że wymagałoby, aby zostało ono wprost wskazane w przepisie. Dlatego takiego wyłączenia nie można wywodzić tylko z tego, że art. 33 ustawy szerokopasmowej w odniesieniu do trwałego zarządu stosuje się nie wprost lecz odpowiednio. Nie bez znaczenia jest także to, że trwały zarząd powstaje w drodze decyzji administracyjnej. W następstwie jej wydania określona jednostka organizacyjna zyskuje uprawnienie do władania nieruchomością Skarbu Państwa. Są one uprawnieniami pochodnym od uprawnień właściciela, a jednocześnie ich zakres jest węższy niż w przypadku własności. Dlatego w oparciu o art. 33 ust. 7 u.g.n. poprzez zastosowanie trybu, o którym mowa w art. 124 i art. 124a. dopuścić należy dalsze ich ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej. Skoro bowiem to decyzja administracyjna kreuje trwały zarząd, to nie ma przeszkód aby inna decyzja administracyjna, znajdująca oparcie w trybie, do którego odsyła art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej ograniczyła w zakresie wyznaczonym przez ustawę uprawnienia związane z trwałym zarządem. Skoro art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej może znaleźć zastosowanie także w odniesieniu do nieruchomości będących w trwałym zarządzie, to tym samym również w odniesieniu do trwałego zarządu zastosowane znajdzie zawarte w tym przepisie odesłanie do art. 124 i art. 124a. u.g.n. Jest to odesłanie do stosowania odpowiedniego tych przepisów. Odpowiednie zaś ich stosowanie powinno przede wszystkim uwzględniać to, że skutki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości są zdecydowanie mniej dotkliwe niż wywłaszczenie, o którym mowa w art. 124 i art. 124a. u.g.n. Wywłaszczenie pozbawia bowiem wszelkich uprawnień właścicielskich przysługujących dotychczas właścicielowi wywłaszczanej nieruchomości. Natomiast ograniczenie uprawnień właściciela wynikające z zastosowania art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej, choć można w nim dostrzec szczególną postać wywłaszczenia, to powoduje jedynie modyfikację, a nie utratę tych uprawnień. W kontekście tego rozróżnienia w ocenie Sądu brak podstaw do tego, aby art. 124 u.g.n. stosować z uwzględnieniem zakazu wynikającego z art. 113 ust. 2 u.g.n. Zakaz ten dotyczy bowiem dotyczy wywłaszczenia, a zatem przede wszystkim unicestwienia uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa. Natomiast na gruncie art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej dochodzi wyłącznie do ograniczenia i to w ściśle ograniczony sposób, uprawnień dotyczących władania nieruchomością. Ponadto w odesłaniu zawartym w art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej ustawodawca odsyła do konkretnie wskazanych przepisów u.g.n., a nie do stosowania całego rozdziału 4 tej ustawy. W ocenie Sądu stanowi to także, argument za tym, aby w ramach odpowiedniego stosowania art.124 i art. 124a u.g.n. zakaz wynikający z art. 113 ust. 2 u.g.n. już z samej zasady uznać za nieobowiązujący w zakresie dotyczącym, wynikającego z ustawy szerokopasmowej, ograniczenia korzystania z nieruchomości Skarbu Państwa, oddanej w trwały zarząd jednostce organizacyjnej. Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że organ II instancji dokonał błędnej wykładni wskazanych powyżej przepisów ustawy szerokopasmowej oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami sprowadzającej się do błędnego przyjęcia, że w sprawie powinien znajdować zastosowanie wynikający z art. 113 ust. 2 u.g.n. zakaz wywłaszczenia nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. W konsekwencji tego naruszenia organ bezzasadnie odstąpił od uzgodnienia decyzji z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, czym naruszył także art. 124 ust. 1b u.g.n. Ponadto wykluczając z góry dopuszczalność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości organ II instancji odstąpił od jakiejkolwiek merytorycznej oceny wniosku skarżącej. W konsekwencji organ nie zbadał, czy w świetle złożonego wniosku normy prawa materialnego rekonstruowane z przywołanych powyżej przepisów pozwalają na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z żądaniem skarżącej spółki, czym naruszył także przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wraz z uchyleniem zaskarżonej decyzji Sąd uchylił poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Organ ten bezzasadnie przyjął, że wniosek skarżącej wypełnia normę art. 30 ustawy szerokopasmowej, podczas gdy został złożony na podstawie art. 33 w związku z art. 34 tej ustawy. Niewłaściwe odczytanie przez organ I instancji treści wniosku skarżącej świadczy o naruszeniu przez ten organ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które doprowadziło do wadliwego uznania postępowania za bezprzedmiotowe, co skutkowało jego bezpodstawnym umorzeniem z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach obejmujących: wpis od skargi (200 zł.) oraz uiszczoną opłatę skarbową (17 zł.). Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 200 i art. 209 p.p.s.a. Prowadząc ponownie postępowanie organy zobligowane są uwzględnić ocenę prawną wynikającą z niniejszego orzeczenia tak, aby w rezultacie wydać orzeczenie odpowiadające wymogom obowiązującego prawa.