II SA/Gl 1380/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpiła o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację osobistą. Z treści formularza wynika, że wraz ze swoim mężem prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, jednakże jej małżonek jest osobą w podeszłym wieku (70 lat) i w złym stanie zdrowia. Okoliczność ta oznacza wydatkowanie znaczących kwot na zakup lekarstw i zapewnienie opieki medycznej. B. L. zadeklarowała, że wraz z małżonkiem nie posiada żadnego majątku, oszczędności, nieruchomości, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała dokumenty obrazujące poziom i strukturę jej wydatków, kopie dokumentacji medycznej potwierdzające powołane przez nią okoliczności dotyczące stanu zdrowia jej małżonka a także kopie decyzji w przedmiocie waloryzacji przysługujących jej oraz jej małżonkowi świadczeń emerytalnych. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub w części może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Majac to na względzie i z tej perspektywy oceniając sytuację materialną B. L. nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego przez nią wniosku. Zauważyć bowiem przyjdzie, że łączny dochód skarżącej i jej małżonka kształtuje się na poziomie 4000 zł netto miesięcznie. Stałe wydatki przeznaczane na utrzymanie się wynoszą zaś około 1000 zł miesięcznie (czynsz za lokal mieszkalny, opłaty za energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne, wywóz śmieci ubezpieczenie). Jeżeli nawet doliczyć do tego koszt zakupu niezbędnych małżonkowi strony lekarstw, który kształtuje się na poziomie 250 – 350 zł, to pozostała do dyspozycji strony kwota z powodzeniem pozwoli na poniesienie pozostałych kosztów sądowych, na które składają się ewentualna opłata kancelaryjna za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem – 100 zł (w razie oddalenia skargi) oraz ewentualny wpis od skargi kasacyjnej (jeżeli wyrok byłby dla strony niezadowalający i chciałaby go zaskarżyć) w wysokości 50 % uiszczonego wpisu od skargi – a więc kwota 250 zł. Nie są to więc wydatki, których poniesienie wymagałoby od skarżącej podjęcia szczególnych wysiłków celem zgromadzenia środków pieniężnych. Wobec tego , działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.