II SA/Gl 1386/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych w budynku gospodarczym przy ul. [...] w O., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , nałożył na inwestorów U i H.S. obowiązek wykonania muru ogniowego w tym budynku od strony działki nr [...] zgodnie z projektem w terminie do dnia [...] r. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (obecnie: Dz.U. z 2010 roku, Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. Po wykonaniu przez inwestorów nałożonego obowiązku, decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła obecnie skarżąca A. K. – współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości. Zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do zmiany konstrukcji dachu, na którą to zmianę nie wyraziła zgody. Wskazał, że woda opadowa z przedmiotowego budynku jest odprowadzana na jej działkę. Zakwestionowała oparcie zaskarżonej decyzji o opinię geodety. W jej ocenie sporny budynek wkracza w granicę jej własności. Rozpoznając to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa pomimo, że przesłanki i argumentacja, na którą powołał się ten organ nie jest do końca zgodna ze stanem faktycznym i prawnym. Te uchybienia mogą być jednak w ocenie organu odwoławczego konwalidowane na etapie rozpoznania odwołania. Oceniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy stwierdził, że nałożony na inwestorów obowiązek został określony w sposób prawidłowy i został przez nich wykonany, co potwierdzają przeprowadzone w toku postępowania oględziny. Powołano się na § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wykonanie nałożonego na inwestorów obowiązku skutkować musiało wydaniem decyzji w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy dokonał też we własnym zakresie ustaleń co do zakresu i charakteru robót, które stały się przyczyną wszczęcia postępowania przed organem nadzoru budowlanego. W ocenie organu odwoławczego roboty te polegały na samowolnej przebudowie dachu budynku gospodarczego, co skutkowało wszczęciem i przeprowadzeniem postępowania z art. 51 w zw. z art. 50 Prawa budowlanego. W ocenie organu przeprowadzone postępowanie doprowadziło inwestycję do stanu zgodnego z prawem. Organ odniósł się do zarzutów odwołania nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz nie odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazała na błędne ustalenia faktyczne co do usytuowania spornego budynku w odległości [...] cm od granicy działki. Jej zdaniem budynek stoi w granicy. Wskazała, że złożyła skargę na geodetę wydającego opinię w niniejszej sprawie. Ustalenie to jest o tyle istotne, że prowadzi do wniosku, iż dach spornego budynku "wchodzi" na jej działkę. Powoduje również odprowadzanie wód opadowych na jej teren. Sformułowała postulat ponownego dokonania pomiarów geodezyjnych przez niezależnego geodetę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. skarżąca podtrzymała skargę. Zarzuciła inwestorowi przesunięcie kamienia granicznego. Wskazała, że ze względu na dokonaną przebudowę dachu nie ma dostępu do ogrodzenia celem jego konserwacji. Uważa ponadto, że rynny wystają poza teren inwestora. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na skargę. Z kolei pełnomocnik uczestników postępowania U. i H. S. również wniósł o oddalenie skargi przychylając się do stanowiska organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wykonane przez inwestora roboty budowlane polegające na przebudowie dachu budynku gospodarczego były samowolą budowlaną. Do zwalczania skutków tego rodzaju samowoli budowlanej powołane są organy nadzoru budowlanego, które w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały procedurę wynikającą z art. 51 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Roboty wykonane w niniejszej sprawie przez inwestorów zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, a więc w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z kolei odpowiednio stosowany do wykonanych już robót art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy obligował organ do nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nałożenie tego obowiązku nastąpiło w decyzji z dnia [...] r. i dotyczyło wykonania muru ogniowego w spornym budynku. Określone zostały też parametry, jakie mur ten ma spełniać. Decyzja z dnia [...] r. nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania i stała się ostateczna. Inwestorzy wykonali nałożony na nich obowiązek. Zgodnie z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Ponieważ inwestorzy wykonali nałożony na nich obowiązek, organ wydał decyzję stwierdzającą jego wykonanie. Ta decyzja kończy postępowanie legalizacyjne, które w istocie sprowadziło się do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Dokonując oceny sprawy w jej całokształcie, stwierdzić przyjdzie, że w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych, obowiązkiem organu było wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, a jej rozstrzygnięcie uzależnione było od wykonania lub niewykonania przez inwestorów nałożonego obowiązku. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi stwierdzić przyjdzie, że nie są one uzasadnione. W szczególności za nietrafny należy uznać zarzut lakonicznego uzasadnienia decyzji. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy uzasadnił swoją decyzję czyniąc zadość postanowieniom art. 107 § 3 kpa. Z uzasadnienia wynika zarówno stan faktyczny sprawy, jak i motywy towarzyszące zastosowaniu wskazanych przepisów prawa. Organ odniósł się także do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazując jednocześnie powody, dla których zarzutów tych nie uwzględnił. Sam fakt nieuwzględnienia tych zarzutów nie może usprawiedliwiać twierdzenia o lakoniczności uzasadnienia. Również zarzuty kierowane pod adresem geodety, na opinii którego oparły się organy w toku postępowania, nie mogą zostać uwzględnione w niniejszej sprawie. Opinia geodety i materiał geodezyjny przez niego sporządzony stanowiły dowód w sprawie, którego organy we własnym zakresie podważyć nie mogły. Nie podważyła też tych dowodów skarżąca, która poza subiektywnym przekonaniem co do ich wadliwości nie przedstawiła żadnego argumentu pozwalającego na obalenie faktów, na okoliczność których dowody te zostały przeprowadzone. Kwestia ustalenia przebiegu granic nieruchomości, jak i ewentualnego rozgraniczenia wykracza poza zakres kompetencji organów nadzoru budowlanego. Ewentualne wzruszenie przebiegu tych granic w przyszłości może stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania. Opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania nie sposób też podzielić stanowiska skarżącej, jakoby sporny budynek w części znajdował się po stronie działki skarżącej, jak również aby wody opadowe z tej części spływały na jej działkę. Również wskazywany przez skarżącą brak jej zgody na przebudowę dachu pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Na marginesie wskazać przyjdzie, że stwierdzenie zgodności wykonanych robót budowlanych przepisami prawa budowlanego nie wyłącza możliwości dochodzenia przez skarżącą ewentualnych roszczeń na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi. To jednak wykracza poza granice niniejszej sprawy i poza zakres kognicji sądów administracyjnych. Trafnie organ odwoławczy zauważył uchybienia w decyzji organu pierwszej instancji, a Sąd podziela te spostrzeżenia. Uchybienia te nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie mogłyby stanowić podstawę do uchylenia kontrolowanych decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.