II SA/Gl 139/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta T. orzekł o wymeldowaniu T. M. z pobytu stałego w T. przy ul. [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku, nr 139, poz. 993 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. M. Twierdził w nim, że postępowanie sądu (który orzekał o eksmisji) i komornika, który ten wyrok wykonał jest nieważne, bowiem sąd go możliwości obrony przysługujących mu praw przez nieprzydzielenie adwokata z urzędu pozbawił. Wskazywał na fakt wystąpienia do Helesińskiej Fundacji Praw Człowieka o stwierdzenie nieważności postępowania. Podnosił, że nie otrzymał zasiłku z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., co spowodowało zadłużenie spornego lokalu. Twierdził, że nie opuścił miejsca stałego pobytu, mieszkanie posiada wszystkie media z wyjątkiem prądu, który zostanie podłączony po opłaceniu zaległości w kwocie około 300 zł. Zarzucał bezprawne zatrzymanie przez Policję i zabór przez pracownika Spółdzielni "[...]" jego rzeczy osobistych i codziennego użytku (w spornym lokalu). Podał, że sporny lokal otrzymał w 1984 roku i regularnie go opłacał. Konkludując odwołanie wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia [...] roku Wojewoda [...]– na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006 roku, nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej powoływana jako ustawa, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji (...), wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] roku, sygn. akt [...] orzekający o eksmisji odwołującego się z spornego lokalu, uprawomocnienie się klauzuli wykonalności nadanej temu wyrokowi, protokół z dnia [...] roku z przeprowadzonych w przedmiotowym lokalu czynności komorniczych oraz oddalenie skargi odwołującego się na czynności komornika postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] roku, sygn. akt [...], które stało się prawomocne w dniu [...] roku. W związku z tym organ stwierdził, że opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności (...). Nadto organ powołał się na protokół czynności komorniczych z dnia 20 czerwca 2011 roku i przesłuchanie odwołującego się, z którego wynika, że nie posiada on kluczy do mieszkania (przesłuchanie strony z dnia 11 października 2011 roku). W skardze na decyzję ostateczną skarżący podniósł, że w dalszym ciągu mieszka w spornym lokalu, nie opuścił tego lokalu, wyrok orzekający eksmisję jest nieważny, a odpowiedzialność za zadłużenie lokalu ponosi Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T., który nie przydzielił mu "zasiłku na dopłatę do dodatku mieszkaniowego". Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na decyzję orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w T. przy ul. [...] jest nieuzasadniona i w tym zakresie Sąd podziela stanowiska i poprzedzające je ustalenia dokonane przez organy obu instancji. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. W świetle powyższego przepisu okolicznością istotną jest jedynie nie przebywanie w lokalu, w związku z tym podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z odpowiedzialnością za zadłużenie mieszkania nie mają żadnego wpływu na decyzję o wymeldowaniu, która (jak już stwierdzono) uzasadnia jedynie niezamieszkiwanie przez skarżącego w lokalu. W stosunku do skarżącego wydano wyrok eksmisyjny z dnia [...] roku, sygn. akt [...], a klauzula wykonalności nadana temu wyrokowi jest prawomocna. Wykonanie tego wyroku nastąpiło w drodze egzekucji komorniczej (protokół z [...] roku), a skarga na czynności komornika została oddalona postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] roku, sygn. akt [...], które stało się prawomocne z dniem [...] roku. Orzeczenie eksmisji oznacza prawny nakaz opuszczenia lokalu i opróżnienia go z rzeczy osobistych z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wykonanie takiego wyroku w razie uchylania się zobowiązanego od jego wykonania następuje w drodze egzekucji wykonanej przez komornika sądowego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Wykonanie wyroku nakazującego eksmisję jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a więc uzasadnia wydanie w stosunku do osoby eksmitowanej decyzji o wymeldowaniu. W niniejszej sprawie nie ma więc wątpliwości co do tego czy skarżący zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w T. Skarżący w tym lokalu nie zamieszkuje, ani też nie ma prawnej możliwości powrotu do tego lokalu. W związku z tym twierdzenia skarżącego, że w lokalu zamieszkuje są niewiarygodne lub też stanowią następstwo bezprawnych działań skarżącego. W spornym lokalu nie znajdują się bowiem żadne ruchomości skarżącego (protokół czynności komorniczych z [...] roku). Skarżący nie posiada kluczy do tego lokalu (przesłuchanie z dnia 11 października 2011 roku) a więc jeżeli istotnie – jak twierdzi skarżący – w lokalu przebywa, to przebywanie to ma charakter bezprawny. Należy nadto podzielić stanowisko organu odwoławczego, co do charakteru ewidencji, braku rozstrzygania przez decyzję w przedmiocie wymeldowania o uprawnieniach do lokalu oraz rozstrzygania o roszczeniach cywilnoprawnych powstałych na tle zajmowania lub opuszczenia lokalu mieszkalnego. Mając na uwadze powyższe to znaczy uznając decyzję za zgodną z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. sw