II SA/Gl 1396/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B., D. W., K. C. oraz B. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odrzucić skargę D. W., K. C. oraz B. B. Pismem z dnia 16 października 2012 r. M. B., D. W., K. C. oraz B. B. wnieśli za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. nr [...] z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Zarządzeniami z dnia 4 lutego 2013 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał każdego ze skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie po 500 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a ponadto zobowiązał pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie 2 odpisów skarg poświadczonych za zgodność z oryginałem celem doręczenia uczestnikom postępowania oraz do złożenia opłaconych opłatą skarbową pełnomocnictw procesowych upoważniających do działania w imieniu skarżących przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te, jak wynika z akt sprawy doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 11 lutego 2013 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik uzupełnił braki formalne skargi M. B. i jednocześnie w piśmie z dnia 18 stycznia 2013 r. oświadczył, że cofa skargę wniesioną przez D. W., K. C. oraz B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Nadto zgodnie art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl z kolei art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżących mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących D. W., K. C. oraz B. B. przed tut. Sądem lub sądami administracyjnymi. Ponadto wskazani skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania wymaganych czynności, nie uiścili należnej opłaty sądowej. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżących uzupełnił jedynie braki formalne skargi M. B., również tylko ten skarżący uiścił wpis od skargi. W konsekwencji powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 220 § 3 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie należy wskazać, że merytoryczne rozpatrzenie złożonego przez pełnomocnika skarżących wniosku o cofnięcie skargi D. W., K. C. oraz B. B. byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby skarga została skutecznie wniesiona przez tych skarżących, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.