II SA/Gl 1396/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Kędzierska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 6 grudnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu Prezydenta Miasta J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić sprzeciw. Pismem z dnia 19 października 2021 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., działając imieniem Prezydenta Miasta J. (dalej jako: skarżący) wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...], mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Dla posiadania statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym niezbędne jest zatem posiadanie interesu prawnego, a zatem istnienie przepisu prawa materialnego, wskazującego prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, podlegających skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. W uchwale Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03 wyrażono pogląd, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Przyznanie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej zaś sytuacji jednostka ta nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2005 r., sygn. akt: FSK 2631/04). W rozpatrywanej sprawie skarżący działał jako organ administracji I instancji, który wydał decyzję administracyjną, uchyloną następnie decyzją zaskarżoną do Sądu. W związku z tym nie jest on uprawniony do wniesienia sprzeciwu od decyzji organu odwoławczego, a więc jego sprzeciw, jako niedopuszczalny, należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.