II SA/Gl 1396/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 lipca 2022 r. nr SKO.OS/41.9/358/2022/10235/KS w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Prezydent Miasta C. decyzją z 2 czerwca 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 71 ust. 2 pkt. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 82, art. 85 ustawy z 3 października 2006 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029) określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Elektrociepłowni "[...]" w R. o blok energetyczny opalany paliwem alternatywnym z odpadów, w celu produkcji energii elektrycznej i cieplnej na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w R. W decyzji tej określono rodzaj i miejsce przedsięwzięcia, następnie zamieszczono w tej decyzji warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W kolejnej części rozstrzygnięcia zamieszczono warunki eksploatacji przedsięwzięcia, a w szczególności jak ma przebiegać proces utylizacji i wykorzystania odpadów. W następnej części decyzji określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji oraz wskazano na obowiązek zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także nałożono obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej obejmującej oddziaływanie instalacji na stan jakości powietrza oraz oddziaływania hałasu. Zawarto także wskazanie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani postępowania w sprawie transgrnicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ostatnim elemencie rozstrzygnięcia wskazano, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podejmowane rozstrzygnięcia na wcześniejszych etapach tego postępowania. W dalszej części przybliżono opinie, które zostały sporządzone w ramach przedmiotowego postępowania, a których sporządzenie wynika z obowiązujących regulacji prawnych. W dalszej części uzasadnienia organ administracji publicznej przedstawił stan normatywny w sprawie zarówno co do przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego. W dalszej części uzasadnienia przedstawiono zastrzeżenia pełnomocnika uczestnika postępowania Towarzystwa [...] z siedzibą w O. (dalej jako uczestnik lub skarżący) wniesione do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uwagi do analizy kosztów i korzyści oraz uwagi do uzupełnienia raportu i zaprezentowano w niej stanowisko do każdego z wniesionych zastrzeżeń. W końcowej części uzasadnienia zawarto podsumowanie prowadzonego postępowania jak również poczynionych ustaleń i podkreślono, że w ramach tego postępowania dochowano wszelkich wymogów wynikających z przepisów prawa. Z decyzją tą nie zgodził się uczestnik wnosząc odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach i występując o jej uchylenie i o orzeczenie co do istoty poprzez odmowę wyrażenia zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. Jako ewentualność podniesiono uchylenie wskazanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 33 ust. 1 pkt. 5 i 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niezapewnienie udziału społeczeństwa w wydaniu decyzji, w szczególności z uwagi na nie podanie do wiadomości informacji o możliwości składania uwag. Jako kolejny zarzut postawiono naruszenie art. 66 powyższej ustawy poprzez oparcie ustaleń faktycznych o niezupełny, nierzetelny oraz częściowo sprzeczny z wiedzą i metodologia badań i analiz z zakresu ochrony środowiska oraz z uwagi na nierzetelną analizę rozwiązań wariantowych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko. Jako kolejny zarzut postawiono naruszenie art. 81 ust. 1 przywoływanej ustawy w związku z art. 186 ust. 1 pkt. 1 i w związku z rt. 181 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie przyrody wobec braku możliwości realizacji inwestycji w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, a także w wariancie alternatywnym z uwagi na nie ujęcie inwestycji w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami województwa [...] 2016 – 2022, nadto wskazano na naruszenie art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z 21 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz w związku z art. 3b ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez dopuszczenie do termicznego przetwarzania odpadów, które są odzyskiwane z przeznaczeniem do recyklingu. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 74 ust. 1 pkt. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 10a ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia o analizę kosztów i korzyści, w której przyjęto błędne założenia. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 77 § 1 w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego rozpatrzeni materiału dowodowego i wszystkich okoliczności. Pomimo zapowiedzi przedłożenia rozbudowanej argumentacji wniesionego odwołania strona takiej w ramach postępowania odwoławczego nie wniosła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 29 lipca 2022 r. nr SKO.OS/41.9/358/2022/1023/KS wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył przepisy prawa, które legły u podstaw wydania kwestionowanej decyzji. W dalszej kolejności przybliżył istotę zasady dwuinstancyjności i przeszedł do merytorycznego rozpoznania sprawy. W ocenie organu odwoławczego kwestionowane postępowanie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi. W ramach tej części rozważań przybliżono istotę przedsięwzięcia jak również odniesiono się do kluczowych zagadnień związanych z jej lokalizacją oraz jej charakterem na gruncie przepisów ochrony środowiska. Podkreślono, że dokonane uzgodnienia z wymaganymi organami są przeprowadzone w sposób prawidłowy i wiążą organ w sprawie. W uzasadnieniu tym podkreślono, że w ramach prowadzonego postępowania zapewniono udział stronom jak również udział społeczeństwu. W konkluzji swojego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że poddana jego ocenie decyzja zawiera wszystkie elementy wynikające z przepisów prawa procesowego jak prawa materialnego. Z powyższą decyzją nie zgodził się uczestnik postępowania, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Powyższej decyzji zarzucono naruszenie postanowień art. 138 § 1 i 2 w związku z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ zaskarżona decyzja jedynie ocenia postępowanie pierwszoinstancyjne, a nie jest ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organ odwoławczy. Obok naruszenia przepisów prawa procesowego podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niepodanie do publicznej wiadomości zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz możliwości składania uwag i wniosków w Biuletynie Informacji Publicznej organu prowadzącego postępowanie oraz w Urzędzie Miasta R. Jako kolejny zarzut uczyniono obrazę art. 81 ust. 1 powyższej ustawy w związku z art. 186 ust.1 pkt. 1 ustawy prawo ochrony środowiska polegającą na wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego pomimo braku możliwości jej realizacji wobec niezgodności z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami Województwa [...]. Następnym zarzutem postawionym powyższej decyzji uczyniono naruszenie art. 81 ust.1 przywoływanej ustawy w związku z art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 5 w związku z art. 158 ust. 2 pkt. 3 ustawy o odpadach, poprzez unieszkodliwienie odpadów, które nadają się do odzysku, albowiem na skutek nieosiągnięcia przez planowana inwestycję współczynnika efektywności energetycznej, nie pozwala kwalifikować procesu jako odzysku. Ostatnim zarzutem uczyniono obrazę art. 74 ust. 1 pkt. 8 ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 10a ust. 1 ustawy prawo energetyczne poprzez oparcie kwestionowanej decyzji o analizę kosztów i korzyści zawierającej oczywiste błędne założenia. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem. Podkreślono w szczególności, że zasada dwuinstancyjności nie może być rozumiana formalnie, a organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpoznania odwołania, a nie może ograniczać się co kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Rozwijając argumentację dotyczącą naruszenia przepisów prawa materialnego podkreślono, że znaczenie prawidłowej informacji o prowadzonym postępowaniu. W dalszej części uzasadnienia wniesionej skargi przedstawiono argumenty przemawiające za zasadnością jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów organ ten nie znalazł podstaw dla ich uwzględnienia. . . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; . Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Oznacza to zatem, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji publicznej uzasadniało będzie uwzględnienie wniesionej skargi. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie poruszyć kwestię właściwości organu pierwszej instancji do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie miasta R., a zgodnie z regułami wynikającymi z postanowień art. 21 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego właściwość organu w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy, właściwość organu ustala się według miejsca, w którym zakład jest, był lub będzie prowadzony. Z uwagi jednak na fakt, że stroną w tym postępowaniu jest miasto R., organ reprezentujący to miasto wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach o wyłączenie i o wskazanie innego organu właściwego w sprawie. Stosowne postanowienie w tym zakresie zostało wydane 18 września 2020 r. i wskazano w nim Prezydenta Miasta C. jako organ właściwy do prowadzenia postępowania, oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie wydał uprawniony organ. Przedmiotem niniejszego postępowania jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Elektrociepłowni "[...]" w R. o blok energetyczny opalany paliwem alternatywnym z odpadów, w celu produkcji energii elektrycznej i cieplnej na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w R. Oznacza to, że istota przedmiotowego postępowania sprowadza się do oceny, czy w ramach przedmiotowego postępowania organy administracji publicznej dochowały wszystkich wymogów w zakresie ochrony środowiska oraz czy prowadząc to postępowanie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. W skardze do tutejszego Sądu uczestnik postępowania administracyjnego zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie postanowień art. 138 § 1 i 2 w związku z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ zaskarżona decyzja jedynie ocenia postępowanie pierwszoinstancyjne, a nie jest ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organ odwoławczy. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiająca za takim stanowiskiem. Co do zasady skarżący trafnie podniósł, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz powinien ponownie rozpatrzyć sprawę w całości. Stwierdzenie takie jest zasadne, jednakże musi uwzględniać realia danego postępowania administracyjnego. Mając tę uwagę w polu widzenia, przyjdzie uznać, że w ramach rozpoznawanej sprawy tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony. Nie oznacza to, że skład orzekający nie dostrzega pewnych elementów uzasadnienia zaskarżonej decyzji sprowadzających się wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to jednak zarzut braku respektowania zasady dwuinstancyjności nie jest trafny i nie znajduje umocowania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do prowadzenia czynności związanych z zajęciem stanowiska przez inny organ, a tym samym w tym zakresie działania organu odwoławczego muszą skupić się na aspektach kontrolnych działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji. Z uwagi na fakt, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji brak było zarzutu dotyczącego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, tym samym strona skarżąca uznała, że postępowanie wyjaśniające w sprawie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a wszystkie istotne okoliczności sprawy wyjaśnione. Podkreślić trzeba, że czym innym jest brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, ponieważ w tym zakresie mowa jest nie o brakach w tym materiale, lecz o pominięciu jakich okoliczności przy analizie zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto dostrzec należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji przeprowadził analizę poszczególnych działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji. W konkluzji przyjdzie podtrzymać już powyżej sygnalizowany brak podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi w kontekście tak sformułowanego zarzutu. Obok zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego podniesiono naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niepodanie do publicznej wiadomości zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz możliwości składania uwag i wniosków w Biuletynie Informacji Publicznej organu prowadzącego postępowanie oraz w Urzędzie Miasta R. W kontekście tego zarzutu podnieść należy dwie okoliczności, a mianowicie, ze zgromadzonych akt sprawy wynika, że zarzut ten nie jest zasadny i trafny, albowiem z powyższych akt wynika, że takie informacje były zamieszczane w przewidzianych do tego promulgatorach. Ponadto zarzut ten zasadny byłby w przypadku podmiotu, któremu w następstwie tego typu działań uniemożliwiono udział w przedmiotowym postępowaniu. Jak wynika to z akt sprawy, skarżące Towarzystwo uczestniczyło w tym postępowaniu w sposób aktywny i dysponowało wszelką wiedzą niezbędną dla stawiania licznych zarzutów na etapie postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji, a do których organ ten w sposób enumeratywny się ustosunkował. W konsekwencji uznać należy, że zarzut ten nie znajduje umocowania w przedłożonych aktach administracyjnych, jak również pozostaje w opozycji do działań podejmowanych przez skarżące Towarzystwo, a tym samym zarzut ten nie może stanowić podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. Kolejnym zarzutem uczyniono obrazę art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 186 ust.1 pkt. 1 ustawy prawo ochrony środowiska polegającą na wydaniu rozstrzygnięcia pozytywnego pomimo braku możliwości jej realizacji wobec niezgodności z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami Województwa [...]. W ocenie skarżącego w obowiązującym dokumencie jest przewidziana inwestycja jednakże o dwukrotnie niższej wydajności oraz przewidziano w niej możliwość wykorzystania odpadów możliwych do odzyskania w ramach recyklingu. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony. Dostrzec należy, że organ administracji pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji na str. 18 w sposób wyczerpujący przedstawił kwestie związane z umieszczeniem tej inwestycji w powyższym Planie i podkreślił, że znajduje się ona pod pozycją 168 w tabeli 32. Ponadto dostrzec należy, że projektowana inwestycja zgodna jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, a sygnalizowana zwiększona wydajność tej inwestycji nie może stanowić o podstawie do uwzględnienia wniesionej skargi. Następnym zarzutem postawionym powyższej decyzji uczyniono naruszenie art. 81 ust.1 przywoływanej ustawy w związku z art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 5 w związku z art. 158 ust. 2 pkt. 3 ustawy o odpadach, poprzez unieszkodliwienie odpadów, które nadają się do odzysku, albowiem na skutek nieosiągnięcia przez planowaną inwestycję współczynnika efektywności energetycznej, nie pozwala kwalifikować procesu jako odzysku. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony. W toku postępowania administracyjnego w sprawie wypowiedziały się uprawnione do tego organy i nie znalazły one podstaw dla kwestionowania podstawowych założeń przedmiotowej inwestycji, a w szczególności co do możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę. Skoro przywoływane organy wypowiedziały się w stosownych rozstrzygnięcia, na które przysługiwały środki odwoławcze, to podnoszenie tego zarzutu na tym etapie jest już bezzasadne. Ostatnim zarzutem uczyniono obrazę art. 74 ust. 1 pkt. 8 ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 10a ust. 1 ustawy prawo energetyczne poprzez oparcie kwestionowanej decyzji o analizę kosztów i korzyści zawierającej oczywiste błędne założenia. Tak sformułowany zarzut odwołuje się do zagadnień o charakterze metodologicznym i trudny jest do zweryfikowania. Dodatkowo zauważyć należy, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę co do wskazanego zarzutu podkreślił, że nie jest on właściwie umiejscowiony, ponieważ odnosi się do innego postępowania prowadzonego przed tym organem. Organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie przyjęły metodologię, która jest akceptowana, a tym samym odwoływanie się do innych ujęć nie może stanowić podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. W następstwie przeprowadzonej kontroli przyjdzie uznać, że wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej swoje działania oparły o przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i co jest istotne, zarówno organ pierwszej instancji jak również organ odwoławczy w swoich rozstrzygnięciach przepisy te przytoczyły. W ramach prowadzonych czynności wyjaśniających niezbędne były uzgodnieni z innymi organami administracji publicznej. Podkreślić należy, że w tym zakresie wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały postanowienia art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego i przeprowadziły te postępowania wpadkowe w sposób prawidłowy i co jest istotne organ pierwszej instancji zamieści kluczowe ustalenia wynikające z podjętych w ich ramach rozstrzygnięć. Tym samym organy administracji publicznej w omawianym zakresie nie dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę