II SA/Gl 1407/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi T.U. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2021 r. A S.A. w W. (dalej inwestor) wystąpiła do Starostwa Powiatowego w R. o wydanie pozwolenia na budowę – obiektu budowlanego sieci A nr [...] K.. Pismem z dnia 2 lutego 2021 r. Starosta R. (dalej organ pierwszej instancji) zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji, a po przeprowadzeniu postępowania decyzją nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 , art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obiektu budowlanego sieci A nr [...] K. [...] wraz z linią zasilania (kategoria obiektu budowlanego XXIX) na działce nr 1 przy ulicy [...] w K., zgodnie z projektem budowlanym z zachowaniem dokładnie wskazanych warunków wynikających z art. 36 ust. 1, art. 42 ust. 1 -3 wymienionej powyżej ustawy. W uzasadnieniu podano, iż po sprawdzeniu dokumentacji stwierdzono zgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującymi przepisami i wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia[...] Odwołanie od powyższej decyzji złożyła T. U. (dalej: strona, odwołująca się, skarżąca), wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa, bez prawidłowego powiadomienia strony i naruszającej jej interes. Podkreśliła, iż o fakcie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dowiedziała się z pisma doręczonego w dniu 9 marca 2021 r., ponieważ wcześniej nie została powiadomiona o toczącym się postępowaniu w sprawie. Podniosła, iż korespondencja była kierowana na zły adres, co skutkowało, iż pozbawiona została możliwości zgłoszenia wniosków i zastrzeżeń. Naruszono tym samym przepis art. 10 Kodeksu postępowaniu administracyjnego, pozbawiając ją możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Uwzględniając, iż decyzję skierowano prawidłowo, strona stwierdziła, że może zaistniałą sytuację postrzegać jako zamierzone działanie na swoją niekorzyść. Dodała, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania skierowano tylko do sześciu podmiotów, w tym do wnioskodawcy, stąd działanie organu jest trudne do wytłumaczenia. Wskazała, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej ma znajdować się na działce nr 1, sąsiadującej z nieruchomością, na której posadowiony jest jej dom mieszkalny (działka nr 2) i to w bezpośrednim sąsiedztwie budynku – 40m. Podniosła, że taka lokalizacja jest dla absolutnie nie do zaakceptowana. Dodała, że 46-metrowy planowany obiekt budowlany będzie zdecydowaną dominantą w okolicy, zaburzając dotychczasowy ład przestrzenny i pogarszając estetykę. Jednak w Jej ocenie decydujące znaczenie ma oddziaływanie wież telekomunikacyjnych na zdrowie ludzi. Odwołała się do istniejących opracowań i badań, z których wynika szkodliwość fal z wież telekomunikacyjnych dla organizmu człowieka. W tym miejscu wskazała na stan zdrowia męża, będącego pod opieką onkologiczną i kardiologiczną, podkreślając, iż narażanie go na oddziaływania szkodliwych czynników jest absolutnie niewskazane. Dodała też, że lokalizacja wieży w tak bliskiej odległości narusza też jej prawo własności i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po stwierdzeniu terminowości złożonego odwołania stwierdził, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy – tj. budowy telekomunikacyjnego obiektu składającego się z wieży stalowej o wysokości 49,3m posadowionej na fundamentach, ramy pod szafy sterujące typu OUTDOOR, ogrodzenia wraz z utwardzeniem terenu, instalacji radiokomunikacyjnej wraz z okablowaniem oraz trasy zasilającej. Na wieży planowany jest montaż 6 anten sektorowych na określonych azymutach (110°, 230° i 290°) po dwie anteny na każdym azymucie, pracujących we wskazanych pasmach o określonych mocach EIRP wraz z zamontowaną jedną anteną radioliniową. Po dokładnej analizie organ wskazał, że odwołanie nie może odnieść skutku. W zakresie zarzutu pominięcia odwołującej w toczącym się przez organem pierwszej instancji postępowaniu poprzez kierowanie korespondencji na zły adres, organ odwoławczy uznając powyższe uchybienie, stwierdził, że zostało ono naprawiane poprzez wysłanie decyzji na adres właściwy. Pozwoliło to stronie na skuteczne odwołanie się od decyzji, chociaż argumenty w odwołaniu nie mogą odnieść skutku. W zakresie zarzutu obniżenia wartości nieruchomości, to kwestia ta wykracza poza przedmiot sprawy i należy do właściwości sądów Także kwestie dotyczące możliwej szkodliwości stacji bazowej na zdrowie człowieka nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania. Zagadnienie to było analizowane w postępowaniu środowiskowym. Na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zapewnienie wymagań dotyczących ochrony środowiska, w tym ochrony zdrowia ludzkiego w procesie inwestycyjno- budowlanym. W zakresie zarzutu strony oraz Burmistrza Miasta o zaburzeniu ładu przestrzennego poprzez lokalizację wieży stacji bazowej organ stwierdził, że istotne są postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mogą zostać ograniczone tylko na podstawie odrębnych przepisów ustawowych. Takie przepisy zawiera ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 777) 2410 ze zm.). Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana została na terenie oznaczonym w planie symbolem 1P – tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, handlu hurtowego – który jakkolwiek wprost nie wymienia lokowania tego typu obiektów, to możliwość ich lokowania na tym terenie wynika z przepisu art. 46 ust. 2 wymienionej ustawy. Nadto w § 11 ust. 1 pkt 4 lit.e planu dopuszczono wysokość budowli w terenie 1P - do 50m, co oznacza, iż przedmiotowa inwestycja o wysokości 49,3m jest zgodna z przepisami planu. Nadto niezależnie od zarzutów odwołania w kwestii wpływu inwestycji na środowisko organ odwoławczy podkreślił, iż w orzecznictwie sądowo- administracyjnym dominuje pogląd, zgodnie z którym dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wojewoda podzielając ten pogląd, podkreślił, iż w przedmiotowym postępowaniu organy administracji architektoniczno- budowlanej nie są zobowiązane do dokonania takiej oceny, a wynika to z faktu, że inwestor wystąpił do odpowiedniego organu o wydanie decyzji środowiskowej. Burmistrz Miasta K.– działający jako organ środowiskowy – w swojej decyzji z dnia [...] Nr [...] stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Przeprowadzone postępowanie środowiskowe i wydana w nim decyzja wiąże organ administracji architektoniczno- budowlanej. Stąd organ w niniejszym postępowaniu ograniczył się do zweryfikowania parametrów inwestycji zawartych we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej z dnia [...] (oraz załączonej do niej karty informacyjnej przedsięwzięcia) z parametrami zawartymi w projekcie budowlanym, czyli zbadał czy decyzja środowiskowa dotyczy tej samej inwestycji, potwierdzając pozytywnie, że parametry inwestycji zawarte w dokumentach decyzji środowiskowej są tożsame z tymi zawartymi w projekcie budowlanym. Po przeanalizowaniu dokumentacji organ stwierdził nadto, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Sporządzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i legitymującą się zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Z kolei inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uwzględniając powyższe orzeczono o utrzymaniu decyzji organu pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego złożyła skarżąca, zarzucając decyzji organu drugiej instancji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt budowlany udzielającej pozwolenia na budowę naruszenie przepisów, poprzez: - brak możliwości udziału strony w postępowaniu, wadliwe powiadomienie strony o toczącym się postępowaniu, poprzez skierowanie zawiadomienia na niewłaściwy adres, a tym samym uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokonania samodzielnej oceny dowodów, w tym niedokonanie ustaleń dotyczących sumy wszystkich anten oraz brak zbadania czy stacja bazowa może stanowić źródło niebezpieczeństwa (brak zbadania kumulacji). Uwzględniając powyższe wniosła do uwzględnienie skargi oraz uchylenie tak zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazując na fakt wydania decyzji przez organ pierwszej instancji przypomniała zarzuty złożonego odwołania, podkreślając, iż brak udziału w postępowaniu pozbawił ją możliwości podjęcia działań, w wyniku których mogła doprowadzić do korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Mimo to organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania. Zwróciła uwagę, że organ kilkakrotnie niewłaściwe użył jej nazwiska. Podniosła, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, a mimo to organ odwoławczy tego nie uwzględnił tego, stwierdzając, iż uchybienie to zostało naprawione, a skarżąca skutecznie wniosła odwołanie. Następnie skarżąca opisała postępowanie, które doprowadziło do wydania przez Burmistrza Miasta K. decyzji z dnia [...] którą umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej sieci A oznaczonej jako [...] Podniosła, iż przedmiotowe postępowanie toczone było w okresie najsilniejszych obostrzeń związanych z pandemią COVID-19, stąd uniemożliwiony był dostęp do wszystkich urzędów i instytucji, które pracowały zdalnie. Wskazała też, że decyzja ta wydana została z naruszeniem wielu przepisów, szczegółowo wymienionych i opisanych. Skarżąca pokreśliła, że przedłożona przez inwestora analiza, pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia, zawiera analizę jedynie dla pojedynczych anten, podczas gdy dla prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji należało uwzględnić łączną wartość parametrów charakterystycznych dla urządzeń tego rodzaju. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że zarzuty dotyczące sumowania mocy anten oraz kumulacji oddziaływań były przedmiotem oceny przed organem środowiskowym. Jednocześnie organ złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1377) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcia nie naruszają bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Sąd administracyjny bowiem dokonuje badania legalności zapadłych w toku postępowania administracyjnego rozstrzygnięć pod względem ich zgodności z prawem. Nie może natomiast rozstrzygać w oparciu o przywołane przez skarżącą zasady współżycia społecznego. Kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn . Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Organ pierwszej instancji decyzją z nr [...] z dnia [..] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obiektu telekomunikacyjnego sieci A tj. wieży stalowej o wysokości 49,3m posadowionej na fundamentach, z szafami sterującymi typu OUTDOOR, z sześcioma antenami sektorowymi i jedną anteną radioliniową, a organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy. Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"), można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny – trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego – przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane; co jednak istotniejsze, twierdzi, że: "art. 140 Kodeksu cywilnego wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m. in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26). W tym samym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). W odniesieniu do prawa zabudowy - składowej prawa własności nieruchomości - można wręcz stwierdzić, że kształtowane jest ono przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne, wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej, zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w myśl pkt 3 tego przepisu sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Po przeanalizowaniu dokumentacji Sąd podzielił ustalenia organów, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Z kolei z zapisów obowiązującego planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] nr [...] wynika, iż teren, w którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja oznaczony jest symbolem 1 P - gdzie jako przeznaczenie podstawowe przewidziano obiekty produkcyjne, składy, magazyny i obiekty handlu hurtowego, a w przeznaczeniu uzupełaniającym wskazano - zabudowę usługową - w tym rzemiosła usługowego i produkcyjnego, obiekty zaplecza technicznego, budynki gospodarcze i administracyjne, służące obsłudze przeznaczenia podstawowego, istniejąca zabudowa mieszkaniowa, drogi wewnętrzne, place manewrowe, dojścia, dojazdy, drogi rowerowe i bocznice kolejowe, nabrzeża przeładunkowe, parkingi, miejsca do parkowania, garaże, w tym wielostanowiskowe, obiekty obsługi komunikacji, w tym stacje paliw, sieci infrastruktury technicznej, zieleń urządzona i zieleń izolacyjna. Dla terenów oznaczonych m.in. symbolem 1P przewidziano wysokość obiektów 50m. Przeznaczenie tego terenu reguluje § 4 oraz § 11 planu. Wprawdzie z wymienionych zapisów planu nie wynika wprost możliwość przedmiotowej zabudowy, to jednak w świetle art. 46 ust. 1 – 3 ustawy z 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy obiektów produkcyjnych, składów, magazynów itp. nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zasadnie zatem orzekające organy uznały, iż inwestycja nie narusza obowiązującego planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż przedmiotowa inwestycja ma szkodliwe oddziaływanie na środowisko, to podzielić należy ustalenia organów, że w tym zakresie inwestor przedstawił decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] Decyzją ta organ umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, stwierdzając, iż brak ku temu podstaw, gdyż przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu organ ten stwierdził, iż w toku tego postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R., Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zalewni w G. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. stwierdzili brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia. Powyższe postępowanie środowiskowe i wydana w jego toku decyzja wiążą organy administracji architektoniczno- budowlanej. W toku niniejszego postępowania organy dokonały sprawdzenia parametrów inwestycji wskazanych we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej oraz załączonej do niej dokumentacji (m.in. karty informacyjnej przedsięwzięcia) stwierdzając ich tożsamość z tymi zawartymi w projekcie budowlanym. Z przedłożonej przez inwestora "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dodatkowo po analizie dokumentacji projektowej, w szczególności załącznika nr 2 "widoku osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia instalacji" wynika, że wzdłuż osi wiązki promieniowania dla azymutu 110º, 230º i 350º w analizowanym obszarze o długości 300m od środka elektrycznego anteny nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności. W przypadku działki skarżącej i znajdującego się na niej domu mieszkalnego, zgodnie z załącznikiem nr 3 " widok pionowy instalacji radiokomunikacyjnej wraz z naniesionymi osiami głównymi promieniowani wiązek anten sektorowych" wskazuje, że główna wiązka promieniowania o azymucie 350º przebiegać będzie na wysokości ponad 30m n.p.t. a w odległości 250m – zejdzie na wysokość 10,4 m n.p.t., gdzie nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności, za które zgodnie z § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku - uznaje się przestrzenie do wysokości 2,0m nad powierzchnią ziemi, albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. W świetle powyższego po ocenie przygotowanej analizy rozkładu pól elektromagnetycznych w obrębie działki skarżącej nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Odnosząc się z kolei do zarzucanego braku możliwości udziału strony w postępowaniu, z uwagi na wadliwe powiadomienie strony o toczącym się postępowaniu przez organ pierwszej instalacji, należy stwierdzić, że nawet uznając wadliwe działanie w tym zakresie organu pierwszej instancji, to decyzja organu pierwszej instancji została stronie skarżącej doręczona prawidłowo. Strona mogła więc zapoznać się z nią i skorzystać z możliwości złożenia odwołania. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że uchybienie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3302/18 czy z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt III OSK 4262/21). W niniejszej sprawie strona nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W zakresie wskazanego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokonania samodzielnej oceny dowodów, zarzut nie został szerzej uzasadniony, i jako zbyt ogólnikowy nie poddaje się kontroli. Z kolei odnosząc się do wskazanych w skardze wadliwości postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej, to w przedmiotowym postępowaniu, które dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mogły one być rozpatrywane. Dotyczą bowiem odrębnego postępowania. Z powyższych względów skarga nie mogła ona odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści odpowiedzi na skargę wniosek o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez stronę skarżącą w terminie czternastu dni od daty zawiadomienia o złożeniu wniosku w tym przedmiocie (art. 119 pkt 2 w związku z art. 112 przywołanej powyżej ustawy).