II SA/Gl 1410/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpoznaniu odwołań K. S. i W. O. od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r., nr [...],[...] ustalającej na wniosek "A" Spółki z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej z nawierzchnią utwardzoną, wykonaną z kruszywa łamanego o powierzchni stałego utwardzenia około [...] m2, długość drogi około [...] m, szerokość drogi 5,0 m, umorzyło postępowanie odwoławcze. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję K. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał przede wszystkim, że do realizacji przedmiotowej inwestycji niezbędne będzie zaabsorbowanie dużego zaplecza technicznego w postaci pojazdów ciężarowych przewożących kruszywo łamane mające być wyłożone na powierzchni około [...] m2. Niemniej jednak rozpoczęcie robót będzie wiązało się z zajęciem części drogi wewnętrznej, która i tak jest bardzo wąska. Prowadzenie robót uniemożliwi również dojazd do działek sąsiednich. Poza tym w razie uwzględnienia skargi, inwestor będzie obowiązany do natychmiastowego wstrzymania budowy, pozostawiając drogę wewnętrzną nieprzejezdną. Tym samym skarżący będzie musiał podjąć na swój koszt czynności zmierzające do przywrócenia stanu poprzedniego, jednocześnie nie mając dostępu do swoich nieruchomości. Dodatkowo podkreśla bezpośrednią bliskość planowanej inwestycji zarówno z drogą wewnętrzną, którą skarżący posiada w ramach służebności, jak i z jego działką. Nadto wskazał, że działki, przez które przechodzi droga wewnętrzna, są działkami rolnymi i tym samym nie będzie możliwe wykonywanie działalności rolniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 888/2004, niepubl.). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z.Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżona decyzja, którą umorzono postępowanie odwoławcze. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze ze swej istoty nie podlega wykonaniu. Ma ona charakter formalny, zatem nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. A zatem skoro zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, instytucja wstrzymania przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może znaleźć zastosowania. Ponadto w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., tzn. nie wykazał, że wykonanie tej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Na marginesie wskazać jedynie należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem decyzja organu I instancji, ma charakter deklaratoryjny, stwierdza jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia natomiast jeszcze do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/GD 2174/01, Lex nr 76097). W związku z powyższym wniosek skarżącego podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a.