II SA/Gl 1411/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K., A. R. (R.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji w sprawie nabycia własności gospodarstwa rolnego w kwestii wniosku skarżącego R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy R. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną. Skarżący podał, że zamieszkuje samotnie w domu o pow. 189 m2, a jego małżonka zamieszkuje poza granicami kraju. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Jego jedynym źródłem dochodu jest świadczenie rehabilitacyjne w wysokości 850 zł brutto miesięcznie. R. K. podał również, że na lekarstwa przeznacza około 300 – 400 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący przedłożył dokumenty obrazujące poziom jego miesięcznych dochodów oraz strukturę wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Okoliczności powołane przez skarżącego wskazują, że w istocie znajduje się on w trudnym położeniu materialnym, co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku w całości. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na wysokość dochodu skarżącego, który wynosi około 1000 zł netto miesięcznie, co ustalono w oparci u o nadesłane zaświadczenie wystawione przez ZUS Oddział w S. Łączna wysokość bieżących, miesięcznych wydatków przeznaczanych na utrzymanie się kształtuje się zaś na poziomie około 200 – 300 zł miesięcznie. Co prawda skarżący nie udokumentował deklarowanej wysokości wydatków na lekarstwa (jedyna przesłana faktura opiewa na kwotę 57 zł), tym nie mniej uznać należy, że i tak bieżące koszty utrzymania pochłaniają znaczącą część jego domowego budżetu. W istocie bowiem stronie pozostaje do dyspozycji kwota około 600 – 800 zł miesięcznie, co, biorąc pod uwagę realia, pozwala na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Stąd też uznano, że uiszczenie w tej sytuacji wpisu od skargi kasacyjnej a także opłaty kancelaryjnej za sporządzenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem mogłoby stanowić dla strony zbyt duże obciążenie, co daje podstawę do uwzględnienia złożonego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.