II SA/Gl 142/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Przedmiotem skargi J.N. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] r., nr [...], zgodnie z którą cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii [...] Rozstrzygnięcia organów administracyjnych zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prokuratura Rejonowa w Z. pismem z dnia [...] r. zawnioskowała o skierowanie J.N. na badania lekarskie z uwagi na fakt, że z treści opinii lekarskiej załączonej od sprawy toczącej się przed tym organem wynika, że skarżący cierpi na przewlekłą chorobę psychiczną, a zatem zasadnym jest podjęcie działań względem niego w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm. – zwana dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym). Biorąc pod uwagę zastrzeżenia co do predyspozycji zdrowotnych w zakresie prowadzenia pojazdów silnikowych, decyzją z dnia [...]r., nr [...] Starosta Z. skierował J.N. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, zobowiązując skarżącego do przedłożenia organowi stosownego orzeczenia lekarskiego. Decyzja ta jest ostateczna. Pismami z dnia [...] r., [...] r., [...] r. oraz [...] r. wzywano skarżącego do dostarczenia orzeczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność do kierowania pojazdami silnikowymi, wyznaczając każdorazowo siedmiodniowy termin, pod rygorem wszczęcia postępowania mającego na celu cofnięcie uprawnień. Jednocześnie zwrócono się do Prokuratury Rejonowej w Z. z zapytaniem, czy podtrzymuje swój wcześniejszy wniosek o skierowanie J.N. na wskazane w nim badania. Prokurator Rejonowy potwierdził w piśmie z dnia [...] r. swoje stanowisko podnosząc, że nie ustała podstawa wywiedzenia wniosku z dnia [...] r. Wobec braku odpowiedzi na wyżej wymienione wezwania kierowane do skarżącego, decyzją z dnia [...]r., nr [...] Starosta Z., na podstawie art.140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, cofnął J.N. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii [...], nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzję swoją Starosta uzasadnił tym, że skarżący nie dostarczył – pomimo wezwania – wymaganego orzeczenia lekarskiego zgodnie z ostateczną decyzją wydaną przez ten organ. W odwołaniu z dnia [...] r. J.N. podniósł, że wniosek Prokuratora Rejonowego, będący podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, jest nieuzasadniony i oświadczył, że nie zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji o cofnięciu mu uprawnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty Z.. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z brzmieniem art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy. Wcześniejsza decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie została wykonana przez J.N. , natomiast niepoddanie się powyższym badaniom lekarskim implikuje obowiązek organu administracyjnego cofnięcia uprawnień, zgodnie z treścią art. 140 ustawy prawo o ruchu drogowym. Wskazując na cel tego przepisu, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego organ uznał, że brak jest jakichkolwiek argumentów przemawiających za uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.N. podniósł, że organ drugiej instancji nie przeprowadził prawidłowo postępowania i nie ustalił istotnych dla sprawy okoliczności. Opisał przebieg szeregu innych postępowań toczących się z udziałem skarżącego przed Prokuratorem Rejonowym w Z.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] r. złożonym na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 z późn. zm.), wskazując, że organ wydając w uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym decyzję o skierowaniu na badania lekarskie nie miał prawa zawężać kręgu osób wykonujących badania do lekarzy z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, skoro kompetencje takie posiadają również lekarze innych specjalności. Organ nie był zatem uprawniony do wskazania, gdzie badania takie mają zostać przeprowadzone. Na rozprawie, która miała miejsce w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała argumentację zawartą zarówno w powyższym piśmie, jak i w osobistej skardze J.N. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, ustalony został stan faktyczny, którego skarżący ani jego pełnomocnik nie kwestionują. Organy administracyjne stwierdziły mianowicie, że skarżący nie wykonał ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...]r., nr [...] o skierowaniu J.N. na badania lekarskie, mające ustalić, czy nie ma przeciwwskazań zdrowotnych dla prowadzenia przez stronę pojazdów silnikowych w ruchu drogowym. Niepoddaniu się owym badaniom skarżący nie przeczy, wręcz przeciwnie, wszystkie argumenty wytaczane w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego, a następnie postępowania sądowego koncentrują się na wskazaniu powodów, dla których tym badaniom się nie poddał (bezzasadny wniosek prokuratora, działania Prokuratury Rejonowej w Z. wymierzone przeciwko jego osobie). Również pełnomocnik J.N. odnosi się jedynie do nieprawidłowości nałożenia na skarżącego obowiązku poddania się badaniom lekarskim. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że organy prawidłowo zastosowały normę prawną zawartą w art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy. Punktem wyjścia dla postępowania poprzedzającego cofnięcie uprawnienia jest zatem ustalenie, że strona nie poddała się badaniom lekarskim, na które została skierowana ostateczną, pozostającą w obrocie prawnym decyzją, wydaną na podstawie powołanych wyżej przepisów. Ten fakt jest konieczną, ale zarazem wystarczającą przesłanką cofnięcia uprawnienia, przepisy nie wymagają bowiem dokonywania innych ustaleń w tym zakresie, w szczególności zaś wykluczają możliwość dokonania ponownej oceny zasadności samego skierowania na badania. Biorąc pod uwagę treść powołanego wyżej przepisu należy wskazać, że w sytuacji stwierdzonego niepoddania się przez zobowiązanego nakazanemu badaniu, zobowiązuje on organy do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Skoro ustawodawca przesądził, że w przypadku niepoddania się zleconemu badaniu lekarskiemu starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, to znaczy, że wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie było pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracji. Ratio legis tak jednoznacznego rozwiązania ustawowego jest oczywiste, nadrzędną wartością jest tutaj bezpieczeństwo kierowcy oraz pozostałych uczestników ruchu drogowego. W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu są decyzje o cofnięciu J.N. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Sąd nie dokonuje ponownej oceny postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty Z. z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a dotyczącą skierowania J.N. na badania lekarskie. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przywołanego przepisu wynika, że sąd będąc związany granicami danej sprawy nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Z tego też powodu nie mogły wpłynąć na ocenę zgodności z prawem decyzji będących przedmiotem niniejszego postępowania sądowego zarzuty i argumenty odnoszące się do innego postępowania administracyjnego. Zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik w istocie kwestionują decyzję wydaną w uprzednio prowadzonym przez Starostę Z. postępowaniu, która - co należy wyraźnie zaznaczyć - pozostaje w obrocie prawnym. Nie może ona zatem obecnie podlegać kontroli w innym trybie, aniżeli tryb nadzwyczajny. Mając na względzie podane argumenty, na podstawie art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji.