II SA/Gl 142/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy T.W. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza podał, że zamieszkuje wraz z małoletnim synem ([...] lat) w lokalu mieszkalnym o pow. 52,5 m2, a w skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rolna (we współwłasności) o pow. 0,848 ha oraz lokal użytkowy o pow. 12,5 m2. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, a jedynym źródłem jego utrzymania się jest dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości około 850 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego Wnioskodawca nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, poddana ocenie z uwzględnieniem treści złożonego wniosku oraz nadesłanych później dokumentów prowadzi do wniosku, iż rzeczywiście wnioskodawca nie dysponuje środkami pozwalającymi mu na opłacenie kosztów sądowych. Wśród nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów znajduje się m.in. kopia zeznania podatkowego za 2014 r., z której wynika, że Łączny dochód wnioskodawcy wyniósł 10013 zł. Stanowi to pośrednie potwierdzenie tezy o wysokości przeciętnych, miesięcznych dochodów. Co prawda skarżący nie nadesłał kopii dokumentacji księgowej prowadzonej na potrzeby jego działalności gospodarczej, a jedynie sporządził własnoręczną kopie informacji w niej zawartych, jednakże brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości oświadczenia strony w tym zakresie. Z powyższego wynika zaś, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza aktualnie generuje straty, co czyni jego położenie materialne trudnym i uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.