II SA/Gl 144/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. I. i W. I. na Prezydenta Miasta J. w przedmiocie nienależytego wykonania zadań w sprawie ewidencji gruntów p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. Z. I. i W. I. wnieśli w trybie art. 227 kpa skargę na nienależyte wykonanie zadań oraz na bezczynność Prezydenta Miasta J. w sprawie uchylania się od czynności mających na celu przywrócenie na mapach właściwej powierzchni określonej użytkiem Ls (las) w wielkości [...] m2 na działce nr "1" w obrębie [...] w J. stanowiącą własność J. i K. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak równieżna bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Z. I. i W. I. wnieśli w trybie art. 227 kpa skargę na Prezydenta Miasta J. Wskazać natomiast należy, iż skargi mające za przedmiot w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, uregulowane są w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, określającym tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania takich skarg. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega jednakże kognicji sądów administracyjnych (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, sygn. akt I OSK 457/06, Rzeczpospolita z dnia 14 czerwca 2006 r., Prawo co dnia, str. 3). Skarga w tym trybie jest prawnym, ale ogólnym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, ani też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Sądy administracyjne orzekają bowiem tylko w tych sprawach z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a. Natomiast skarga na działanie Prezydenta Miasta J. jest sprawą z zakresu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, mieści się bowiem w pojęciu zaniechania lub nienależytego wykonywania zadań i nie podlega rozpoznawaniu przez sądy administracyjne. Tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Sąd przyjął przy tym, że w istocie przedmiot skargi ogranicza się do okoliczności wymienionych w art. 227 kpa. Nie zmienia tego zdaniem Sądu fakt, że skarżący w swoich licznych pismach procesowych kwestionowali również zapisy w ewidencji gruntów dotyczące działki nr 251/1 w części dotyczącej klasyfikacji gruntu położonego na tej działce oraz zaznaczenia przebiegu konturów kwalifikacyjnych na odnoszącej się do tej działki mapie. Należy bowiem mieć na uwadze, że jak wynika jednoznacznie z akt administracyjnych, aktualne wpisy w ewidencji gruntów w zakresie klasyfikacji gruntu tej działki zostały dokonane w oparciu o ostateczną decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. nr [...]. Składając skargi na działanie Prezydenta Miasta J. skarżący wnieśli również o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zakończyło się ostateczną decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wyłącza to zatem zdaniem Sądu przyjęcie, że wniesiona do Sądu skarga dotyczy również bezczynności Prezydenta Miasta J. w przedmiocie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zmiany wpisów w prowadzonej przez ten organ ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowość tych wpisów i możliwość ich zmiany przez ten organ musiała być bowiem oceniana w rozpatrywanej sprawie w kontekście treści ostatecznej ww. decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r., co do której toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności. W nawiązaniu do treści pism skarżących należy nadto podnieść, że jak to zasadnie stwierdził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w piśmie do skarżących z dnia [...] r., w świetle obowiązujących przepisów zmiana rodzaju użytku gruntowego i jego klasyfikacji gleboznawczej, a zmiana sposobu przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne to dwie oddzielne procedury, wynikające z innych przepisów prawa. W przypadku gleboznawczej klasyfikacji gruntów chodzi o określenie typu i klasy gleby na konkretnej części danej działki. Jest ona dokonywana m.in. w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Klasyfikacja ta, ujawniona w ewidencji gruntów i na mapie, nie przesądza o sposobie użytkowania i przeznaczenia gruntów gdy chodzi o możliwość ich zagospodarowania, w tym możliwość zabudowy, jak to zdają się rozumieć skarżący. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.