II SA/Gl 1471/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Jak wynika z akt sprawy decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał R. i A. F. dokonać rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1 w Z. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, iż budynek ten wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę, a wobec zapisów obowiązującego planu miejscowego brak jest możliwości legalizacji obiektu. Decyzja ta stała się ostateczna wobec nie wniesienia przez zainteresowanych odwołania. Upomnieniem z dnia 6 grudnia 2011 r. doręczonym w dniu 9 grudnia 2011 r. wezwano A. F. do dokonania rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1 w Z., informując jednocześnie o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dnia [...] r. wystawiony został przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. tytuł wykonawczy, w podstawie którego wymieniono decyzję z dnia [...] r. oraz w którym pouczono zainteresowanego o możliwości, w terminie 7 dni, zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z kolei dwoma postanowieniami z dnia [...]r. tj. postanowieniem Nr [...] i Nr [...] organ ten zdecydował o nałożeniu na zobowiązanych A. i R. F. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł, w postawie każdego z postanowień wymieniając art. 119 i art. 121 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U z 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm.). W związku ze złożeniem przez zainteresowanych zażaleń na powyższe postanowienia, sprawę rozpatrywał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., który dwoma odrębnymi postanowieniami z dnia [...]r. uchylił wymienione powyżej postanowienia organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem Nr [...] uchylił postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Nr [...], a postanowieniem Nr [...] uchylił postanowienia Nr [...]. W uzasadnieniu tych postanowień organ odwoławczy stwierdził, iż wydane postanowienie nie mogło się ostać, gdyż dopuszczono się w sprawie istotnego naruszenia procesowego, a mianowicie organ de facto wydał dwa postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i w każdym z tych postanowień grzywnę nałożono łącznie na oboje małżonków F., by jedno z tych postanowień doręczyć R. a drugie A. F. Skutkowało to dwukrotnym obciążeniem każdego ze zobowiązanych grzywną, przy czym w stosunku do każdego z postanowień jedna z osób została pominięta w postępowaniu bez swej winy. Prawidłowy sposób działania to wydanie odrębnego postanowienia na każdego spośród współzobowiązanych, podobnie jak odrębnie wydano w stosunku do każdego z nich upomnienia i tytuły wykonawcze. Drugim uchybieniem był nieprawidłowy sposób wyliczenia grzywny przez organ pierwszej instancji. W sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż orzeczony nakaz rozbiórki dotyczy budynku, gdzie wysokość grzywny wynika z zamieszczonego w tym przepisie wzoru. Wreszcie organ odwoławczy dostrzegł rozbieżność pomiędzy treścią decyzji nr [...] a treścią egzekwowanego obowiązku. W ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji w szczególności powinien ustalić powierzchnię obiektu podlegającego rozbiórce i na tej podstawie winien, w oparciu o treść art. 121 § 5 cytowanej ustawy, ustalić kwotę grzywny. Rozpatrując sprawę ponownie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]nałożył na A. F. grzywnę w kwocie 28.269,67 zł, wzywając jednocześnie do jej zapłaty w terminie 14 dni na wskazane konto. W podstawie prawnej postanowienia organ powołał art. 119 § 2 i art. 121 §5 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w uzasadnieniu wskazano, że zobowiązany nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] tj. rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1 w Z., pomimo uprzedniego wystosowania do niego upomnienia. Wobec powyższego wierzyciel będący równocześnie organem egzekucyjnym wystawił tytuł wykonawczy oraz zastosował jeden ze środków przewidzianych ustawą – tj. grzywnę w celu przymuszenia, która jest najmniej uciążliwa z uwagi na możliwość jej umorzenia lub zwrotu w razie szybkiego wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Wysokość grzywny ustalono w oparciu o przepis art. 121 § 5 ustawy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. F. Wskazał w nim, że na podstawie art. 97 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego niniejsze postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny powinno być zawieszone do czasu rozstrzygnięcia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. utrzymującego w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...]r. nakazującą dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1 w Z. Dodatkowo podniósł, że wysokość grzywny w kwocie 28.269,67 zł jest stanowczo za duża i wyliczona został na podstawie ceny metra kwadratowego lokalu mieszkalnego, podczas gdy przedmiotowy budynek to stodoła gospodarcza. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i orzekł o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 18.397,85 zł, wzywając do jej uiszczenia w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia oraz wzywając do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego i egzekucyjnego, organ odwoławczy stwierdził, iż w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel zgodnie z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Stosownie do treści art. 1a pkt 12 b tej ustawy środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnych są: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej lub nieruchomości, opróżnienie lokali lub innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Przy egzekucji obowiązków wynikających z prawa budowlanego zastosowanie ma grzywna w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze. Wyboru właściwego środka egzekucyjnego dokonuje organ, dokonując wyboru środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest obowiązek o charakterze niepieniężnym – odnosi się bowiem do wykonania decyzji [...]z [...]r. nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1 w Z. Organ uznał, iż argument o braku ostatecznego zakończenia sprawy, z uwagi na postępowanie wznowieniowe, nie jest zasadny. Wymieniona decyzja nr [...] stała się ostateczna i może, a nawet musi być egzekwowana. Postępowanie nadzwyczajne nie może w żaden sposób uzasadniać odstąpienia od egzekucji, gdyż samo wykonanie tej decyzji nie zostało wstrzymane. Nadto organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia jest łagodniejsze dla zobowiązanych niż wykonanie zastępcze, dlatego wybór tego środka przez organ powiatowy należy ocenić jako prawidłowy. Organ zauważył też, że sposób obliczenia grzywny przyjęty przez organ pierwszej instancji także jest prawidłowy, gdyż w sprawie winien mieć zastosowanie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż nakaz rozbiórki dotyczy rozbiórki budynku. Dostrzegł jednak organ drugiej instancji rozbieżność pomiędzy treścią decyzji będącej podstawą egzekucji tj. decyzji nr [...] a treścią egzekwowanego obowiązku. Wprawdzie w decyzji jest mowa o budynku gospodarczym oraz przy budynku zlokalizowanej wiacie, pokrytych wspólnym dachem, z tym że powierzchnia zabudowy budynku wynosiła 22,42 m², a części określonej jako wiata – 12,03 m², czyli łączna powierzchnia razem 34.45 m². Organ pierwszej instancji sprecyzował w sentencji decyzji, że obowiązek rozbiórki dotyczy obu części łącznie, tym niemniej w ocenie organu drugoinstancyjnego wskazuje to na niezgodność nakazu decyzji nr [...]. Organ wojewódzki nie zgodził się organem powiatowym, iż decyzja z dnia [...]r nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego dotyczyła także wiaty, co spowodować musiało reformację zaskarżonego postanowienia na korzyść zobowiązanego. Przyjął, że tytuł wykonawczy wraz z decyzją stanowiącą jego podstawę uprawniał do wdrożenia postępowania egzekucyjnego tylko wobec budynku gospodarczego o powierzchni 22,42 m². Organ wyjaśnił nadto, ze w judykaturze utrwalił się pogląd, ze grzywnę w celu przymuszenia nakłada się oddzielnie na każdego z zobowiązanych małżonków. Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia A. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. naruszenie jej interesu prawnego oraz przepisów postępowania, a w szczególności art..7, art. 77 § 2, art. 78 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego i wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że pozostając nieświadomi nie zaskarżyli decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]r. Tłumaczył jednak, że zwracali się wielokrotnie o uwzględnienie przez organy nadzoru budowlanego faktu istnienia budynku gospodarczego – szopo- stodoły od 1960 r., następnie częściowo rozebranego i remontowanego. Nie wiedzieli, iż na wykonanie prac związanych ze zmniejszeniem istniejącej szopo-stodoły wymagane był zezwolenie czy zgłoszenie, i w 2005 r. dokonali częściowej rozbiórki obiektu a pozostałą część "obmurowali z trzech stron pustakami" i dach dwuspadowy pokryli blachą. Fakt wcześniejszego istnienia na tej działce budynku gospodarczego mogą poświadczyć sąsiedzi, a także posiadane zdjęcia dokumentują ten fakt. Rozpatrujące sprawę organy nadzoru budowlanego nie odniosły się do tego faktu, mimo, iż wnieśli o wznowienie sprawy i ponowne przeanalizowanie sprawy, argumentując jedynie, że podany powód wznowienie – art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego nie dotyczy tego konkretnego przypadku. Dodali, że wniesiona w tej sprawie skarga do sądu została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 1029/12. Podkreślili, iż w postępowaniu organów nadzoru budowlanego dopuszczono się wielu błędów i nieścisłości, na które m.in. zwrócił uwagę w postanowieniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego m.in. zawyżono powierzchnię budynku przy obliczeniu kar pieniężnych, zastosowano błędną formę rozstrzygnięcia złożonego wniosku o wznowienie postępowania. Dodali, że w ich ocenie doszło do pominięcia przez wszystkie dotychczas orzekające organy zasad współżycia społecznego, a także do pominięcia przez organy administracji publicznej rozpatrzenia dowodów zgłaszanych w sprawie. Przede wszystkim skarżący podniósł, iż naruszone zostały zasady postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zajmując stanowiska wobec zgłoszonych spostrzeżeń i nie przejmując inicjatywy dowodowej naruszono art.77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji jest bowiem zobowiązany zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz ocenić sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Jest to tym bardziej niezbędne, że nakaz rozbiórki z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie ma charakteru bezwzględnego i może być stosowany jedynie wyjątkowo tj. w sytuacjach gdy brak jest możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Mając na uwadze powyższe wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a następnie jego uchylenie i ponowne rzetelne i wnikliwe rozpatrzenie sprawy przy uwzględnieniu wszystkich zgłoszonych argumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W motywach w pierwszej kolejności podkreślił, iż w zaskarżonym postanowieniu przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest obowiązek o charakterze niepieniężnym, sprowadzający się do wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...]z dnia [...]r. nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na zobowiązanego środek w postaci grzywny w celu przymuszenia jako mniej dotkliwy niż środek w postaci wykonania zastępczego. Zastosowano także prawidłowy sposób obliczenia samej grzywny, gdyż nakaz dotyczy rozbiórki budynku i orzeczony został na podstawie art. 49b Prawa budowlanego, co nie budzi wątpliwości, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wyliczenie wysokości grzywny nie będzie uznaniowe, wynika bowiem z zamieszczonego w tym przepisie algorytmu. Wydanie rozstrzygnięcia reformacyjnego spowodowane było dostrzeżoną przez organ rozbieżnością pomiędzy decyzją będącą podstawą egzekwowanego obowiązku, a samym egzekwowanym obowiązkiem – co dotyczyło wielkości obiektu objętego rozbiórką. Wbrew stanowisku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nakaz rozbiórki dotyczył jedynie rozbiórki budynku gospodarczego i nie obejmował rozbiórki przyległej do niego wiaty. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. pełnomocnik organu wnosząc jak w odpowiedzi na skargę, podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Zgodnie z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była kwestia zgodności z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Instytucję grzywny w celu przymuszenia regulują przepisy rozdziału 2 działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1066 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dotyczące egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Normujący kwestie nakładania grzywny art. 122 § 1 wskazuje, iż organ egzekucyjny, który nakłada grzywnę, doręcza zobowiązanemu postanowienie o nałożeniu grzywny i odpis tytułu wykonawczego wystawionego zgodnie z art. 27 ustawy, po uprzednim bezskutecznym upomnieniu. W analizowanej sprawie upomnienie doręczono skarżącemu A. F. w dniu 9 grudnia 2011 r. Wskazać w tym miejscu trzeba, że kontroli Sądu poddane zostały rozstrzygnięcia wydane przez organy egzekucyjne w wyniku postępowania prowadzonego ponownie po uchyleniu pierwszego postanowienia z dnia [...]r. przez organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...]r. Trzeba też wskazać, iż w niniejszej sprawie wierzyciel był jednocześnie organem egzekucyjnym. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przystąpił do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie w dniu [...]r. tytułu wykonawczego. Tytuł ten oparty został na decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]r., która jest decyzją ostateczną i prawomocną. Brak dobrowolnego wykonania nałożonego w decyzji obowiązku doprowadziło do sytuacji, w której obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, niezbędnego dla wykonania tej decyzji. Zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa określonym w art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 ustawy. Trzeba także dodać, iż przewidziany w art. 119 cytowanej powyżej ustawy środek egzekucyjny należy do tzw. środków przymuszających, a nie zaspokajających, czyli przewidziana w nim grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru sankcji lecz stanowi formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanego (zobowiązanych) przez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Zgodnie z art. 7 § 2 wskazanej ustawy organ egzekucyjny stosuje bowiem środki, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, wykonanie nałożonego na skarżącą obowiązku powinno polegać na rozbiórce budynku gospodarczego na działce nr 1 w Z. Nie podlega sporowi, że wymieniony obowiązek nie został wykonany przez zobowiązane strony, a zatem zasadnie organ egzekucyjny zastosował wskazany powyżej środek egzekucyjny. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż nie mogły być one uznane za uzasadnione. Podkreślić trzeba, że niniejsze postępowanie dotyczy tylko postępowania egzekucyjnego skierowanego przeciwko ostatecznej i niewykonanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]r. Postępowanie to nie może natomiast służyć badaniu zasadności wydania egzekwowanej decyzji. Zatem wszystkie argumenty, która strona podnosi i kieruje w stosunku do decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego nie mogły być wzięte pod uwagę i rozpatrzone. Służyło temu odrębne postępowanie – postępowanie odwoławcze od tej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., o którym strona w decyzji z dnia [...]r. została poinformowana (zob. strona druga decyzji ostatnie zdanie). Dlatego też powoływanie w skardze faktu "nieświadomi możliwości zaskarżenie takiej decyzji nie wnieśliśmy odwołania" nie może być uznane za argument godny uwzględnienia. Także próby, które strona podjęła w celu wzruszenia wymienionej w tytule wykonawczym decyzji ostatecznej w drodze postępowania nadzwyczajnego – wznowienie postępowania nie przyniosły skutku w postaci uchylenia lub zmiany wymienionej powyżej decyzji (zob. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 1029/12). Stąd nie mogły zostać uznane za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 czy 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już wskazywano decyzja wskazana w tytule wykonawczym jest ostateczna i podlega wykonaniu. Nie można zatem w postępowaniu egzekucyjnym rozpatrywać ewentualnych zarzutów kierowanych w stosunku do tej decyzji. Organ prawidłowo ustalił, że przewidziany do rozbiórki budynek gospodarczy nie został rozebrany, i ten fakt obligował go do prowadzenia postępowania zmierzającego do przymuszenia zobowiązango do wykonania orzeczonej rozbiórki. Z kolei podnoszony zarzut wyliczenia grzywny według cen metra kwadratowego lokalu mieszkalnego podczas gdy do rozbiórki wskazano budynek gospodarczy nie może być uznany za zasadny, gdyż dla dopuszczalności grzywny w celu przymuszenie nie ma znaczenia czy obowiązek rozbiórki dotyczy budynku mieszkalnego czy też innego obiektu budowalnego. W każdym bowiem przypadku nałożenia obowiązku rozbiórki budynku wysokość grzywny jest ustalana na identycznych zasadach. Tym samym nie ma znaczenia, że przedmiotowa sprawa dotyczy budynku gospodarczego. Organ odwoławczy prawidłowo skorygował wielkość naliczonej grzywny, słusznie podkreślając, iż z sentencji decyzji będącej podstawą niniejszego postępowania egzekucyjnego – decyzji zobowiązującej do rozbiórki – wynika, iż dotyczy ona tylko budynku gospodarczego. Tak więc wyliczona grzywna mogła dotyczyć tylko i wyłącznie powierzchni zajmowanej przez ten budynek gospodarczy i nie mogła dodatkowo objąć powierzchni połączonej z tym budynkiem wiaty. Dodatkowo podkreślić trzeba, że zastosowany środek, co już podkreślono, ma charakter przymuszający, czyli przewidziana grzywna stanowi formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanej (zobowiązanych) przez dolegliwość finansową do wykonania nałożonego obowiązku. Charakter ten potwierdza dodatkowo przepis art. 125 cytowanej ustawy, zgodnie z którym "w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenie podlegają umorzeniu". Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) oddalił skargę.