II SA/Gl 1477/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.),, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej spółki kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej A Sp. z o.o. w N., decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku z przeznaczeniem na stację kontroli pojazdów na działce nr 1 (obręb [...]), w rejonie ul. [...] w G. Zdaniem organu, planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Przedmiotowa działka położona jest w jednostce 1M/U/n (uchwała RM G. nr [...], opubl. w Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r. poz. [...]). Przeznaczeniem przedstawionym dla tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna i wielorodzinna oraz usługi nieuciążliwe. Zgodnie z ustaleniami planu, usługi obsługi pojazdów, w tym stacje paliw, nie są zaliczane do usług nieuciążliwych. Zdaniem organu, skoro w stacji kontroli pojazdów będą wykonywane usługi w zakresie badania technicznego pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t oraz przyczep przeznaczonych do łączenia z tymi pojazdami, są to usługi związane z obsługą pojazdów. Zatem wniosku nie uwzględniono. W odwołaniu od decyzji skarżąca Spółka powołując się na językowe różnice pojęć "obsługa" i "kontrola", zgodnie ze słownikiem języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, zarzuciła że projektowana funkcja nie ma związku z obsługą, tylko kontrolą pojazdów. Obecnie na terenie prowadzona jest hurtownia ogumienia wraz z serwisem ogumienia. Projektowana inwestycja ograniczyłaby ilość miejsc parkingowych. Stacja kontroli pojazdów jest obiektem nieuciążliwym, nie powoduje uciążliwości związanych z emisją substancji, energii i hałasu. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Zdaniem Wojewody stacja diagnostyki pojazdów, jest obiektem obsługi pojazdów. Stację należy bowiem zaliczyć pod podklasy 45.20.Z – "konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych", w rozumieniu rozp. Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. Nr 251, poz. 1885 ze zm.). Stąd też orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji jako zgodnej z prawem. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) § 2 pkt 12 planu miejscowego i rozp. RM, wyżej powołanego, 2) art. 6, 7a, 8, 11, 77 i 107 § 3 kpa. Skarżąca podała, że dla stacji kontroli pojazdów przewidziana została odrębna podklasa 71.20.B – kategoria "Pozostałe badania i analizy techniczne". Nie jest to usługa wyłączona z pojęcia "usługa nieuciążliwa", zawartej w planie miejscowym. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Co prawda, organ podzielił zarzut co do błędnego zakwalifikowania usługi na gruncie rozp. RM, jednak podtrzymał stanowisko, że z uwagi na podstawową funkcję planu, usługi tej nie można zaliczyć do nieuciążliwych. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik spółki wniósł o: - przesłuchanie strony na okoliczność nieuciążliwości prowadzenia działalności skarżącego i planowanych zmian formuły funkcjonowania spółki, - przeprowadzenie dowodu z maila architekt J.W. adresowanego do "A" w przedmiocie przeznaczenia terenu działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - przesłuchanie architekt J.W. Jednakże Sąd oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika skarżącej. Nadto pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, że badania techniczne i diagnostyczne są mniej uciążliwe niż naprawa pojazdów, w przypadku stacji naprawczych występuje większy hałas, pojawiają się odpady, natomiast diagnostyka charakteryzuje się niskim poziomem hałasu, nie ma wycieków. Ponadto w projekcie stacji przewidziane są parkingi, a wizyty klientów mogą być czasowo rozłożone. Stacja diagnostyczna nie jest zatem uciążliwa. Wskazała też, że celem spółki jest zmiana formy działalności. Uczestnik postępowania podał, że nie wszystko związane z samochodem jest usługą, tym bardziej, że badanie diagnostyczne następuje bez demontażu. Na pytanie Sądu, Prezes spółki wyjaśnił, że na nieruchomości prowadzona jest działalność od 1991 r., pierwotnie w formie hurtowni ogumienia, a od 2005 r. rozszerzono działalność na serwis ogumienia. Na tę okoliczność przedłożył kserokopię decyzji administracyjnej z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja zapadła bowiem z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), wskutek błędnej, zawężającej wykładni planu miejscowego, wyżej przywołanego. Sedno sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy stacja diagnostyki (kontroli) pojazdów do 3,5 ton, stanowi stację obsługi pojazdów, której lokalizacja jest wykluczona na przedmiotowym terenie zgodnie z postanowieniami planu miejscowego (uchwała z dnia [...] r.). Zdaniem sądu administracyjnego, prawo miejscowe nie zawiera precyzyjnej i jednoznacznej definicji użytego w § 2 pkt 12 uchwały, pojęcia "stacja obsługi pojazdów". Nawet całościowa analiza postanowień planu miejscowego nie pozwala na wyprowadzenie jednoznacznych wniosków co do zakresu tego pojęcia. Zgodnie z § 58 uchwały, lokalizacja stacji obsługi pojazdów maksymalnie 2 stanowisk oraz myjni samochodowych, dopuszczalna jest wyłącznie na terenie o symbolu KS/n. Jednak użycie w tym przepisie określenia "myjnie samochodowe", może sugerować, że prawodawca lokalny nie utożsamia myjni samochodowych z pojęciem stacji obsługi pojazdów. W takim bowiem przypadku zbędne byłoby wskazanie odrębnie myjni samochodowych, obok – stacji obsługi pojazdów. Co więcej, § 2 pkt 12 planu jako uciążliwe (a contrario), wymienia stacje obsługi pojazdów włącznie ze stacjami paliw. Zatem stacje paliw też nie zostały wprost i jednoznacznie zaliczone do kategorii stacji obsługi pojazdów. Nadto, żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie zawiera definicji pojęcia "stacja obsługi pojazdów". Organ odwoławczy przyznał w odpowiedzi na skargę, że błędnie odwołał się do Polskiej Klasyfikacji Działalności. Przywołane wyżej rozp. odróżnia konserwację i naprawę pojazdów samochodowych (podklasa 45.20.Z), od kategorii "pozostałe badania i analizy techniczne" (podklasa 71.20B). Są to zatem różne rodzaje działalności, co nie powinno budzić wątpliwości. Sąd administracyjny nie podzielił też argumentacji organu odwoławczego, że na terenie 1M/U/n, jako przeznaczenie podstawowe w pierwszej kolejności przewidziana została funkcja jednorodzinna i wielorodzinna. Zgodnie z § 3 pkt 8 uchwały są to tereny mieszkaniowo-usługowe. Przepis § 25 uchwały, jednoznacznie przewiduje dla tego terenu jako przeznaczenie podstawowe także usługi nieuciążliwe. Nie można mówić o żadnej kolejności przeznaczenia podstawowego terenu. Zupełnie inaczej byłoby jedynie wówczas, gdyby usługi nieuciążliwe stanowiły przeznaczenie uzupełniające. Wówczas mogłyby być lokalizowane tylko na części danej działki budowlanej (vide: § 2 pkt 6 i 7 planu). W przypadku przeznaczenia podstawowego terenu nie ma zaś żadnych ograniczeń i kolejności w realizacji przewidzianych tam funkcji, czyli usług nieuciążliwych. W rozumieniu potocznym, stacja diagnostyki pojazdów osobowych, nie ma charakteru uciążliwego. Nie jest to działalność, która powoduje uciążliwości, związane z emisją substancji, energii i hałasu. Nie mieści się też w pojęciu warsztat. Skoro zaś w planie miejscowym, obok pojęcia "stacja obsługi pojazdów", posłużono się pojęciami "stacja paliw" i "myjnia samochodowa", zaliczając je do usług dopuszczalnych na innym terenie, a nie nawiązano nigdzie do stacji diagnostyki (kontroli) pojazdów i to osobowych, brak racjonalnych podstaw do utożsamiania tych pojęć. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego kształtuje sposób wykonywania prawa własności. Prawo własności, jak i swoboda wykonywania działalności gospodarczej, są konstytucyjnie chronione i gwarantowane (art. 64 i art. 22 Konstytucji RP). Zatem z braku jasnych i jednoznacznych pojęć w planie miejscowym, jego postanowienia nie mogą być interpretowane na niekorzyść inwestora i z ograniczeniem prawa własności oraz swobody prowadzenia działalności gospodarczej i to w sytuacji, gdy skarżący legalnie prowadzi na nieruchomości działalność w postaci hurtowni i serwisu ogumienia (vide: okazana w toku rozprawy sądowej kserokopia decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektów o takiej funkcji). Do tego rodzaju okoliczności skarżący odwołał się w postępowaniu przed organem II instancji. Zatem brak podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Z tych względów stwierdzając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, czyli łącznie w kwocie 997 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego po myśli art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 cyt. ustawy. Odnosząc się zaś do wniosków dowodowych, zgłoszonych w toku rozprawy sądowej, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 tej ustawy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuszczalny jest wyłącznie dowód z dokumentu. Zatem niedopuszczalne jest przesłuchanie stron i świadków. Projekt budowlany stanowi zaś część akt administracyjnych i zbędne jest składanie wyjaśnień co do jego zakresu, Zatem wnioski dowodowe skarżącego podlegały oddaleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien zatem ponownie dokonać sprawdzeń w zakresie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przy przyjęciu zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. ec