II SA/Gl 1478/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia uchyla zaskarżone postanowienie i orzeka, że nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta R. wymierzył obecnie skarżącemu S. K. karę pieniężną w wysokości [...] złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego dróg publicznych Miasta R. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] r. W piśmie datowanym na dzień [...] r. skarżący nawiązując do prowadzonego postępowania administracyjnego oświadczył, że obciążenie go kosztami wieszania ogłoszeń jest bezzasadne i odmówił ich zapłacenia. Pismo to wpłynęło do organu w dniu [...] r. Wobec powyższego pismem z dnia [...] r. Naczelnik Wydziału Dróg Urzędu Miasta R. zwrócił się do skarżącego o pilne, pisemne sprecyzowanie, czy jego pismo z dnia [...] r. należy traktować jako odwołanie od wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] r. W odpowiedzi, skarżący w piśmie z dnia [...] r. oświadczył, że jego pismo z dnia [...] r. należy traktować jako odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., o ile Prezydent podtrzyma swoją decyzję z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy. Rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem stwierdziło w trybie art. 134 k.p.a., że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem ustawowo określonego terminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu doręczona w dniu [...] r. Z kolei pismo, w którym skarżący wniósł odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu [...] r., a więc z uchybieniem czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., który to termin upływał w niniejszej sprawie z dniem [...] r. W takiej sytuacji organ odwoławczy był zobowiązany do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 134 k.p.a. W skardze na to postanowienie skarżący zarzucił rozstrzygnięciu organu odwoławczego błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu, podczas gdy w rzeczywistości zostało złożone w terminie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że już pismem z dnia [...] r. kwestionował zasadność wszczynania postępowania i zapłacenia kary. Następnie pismem z dnia [...] r. doprecyzował, że jego wcześniejsze pismo należy traktować jako odwołanie od decyzji. Z kolei pismo z dnia [...] r. uznać należało jako uzupełnienie odwołania i poszerzenie zawartej w nim argumentacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowaną w zaskarżonym postanowieniu argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że treść pisma skarżącego z dnia [...] r. w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości świadczy o tym, że to właśnie to pismo stanowi odwołanie od decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać przyjdzie, że wbrew stanowisku organu odwoławczego odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. uznać należało za wniesione z zachowaniem ustawowego, czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Tym samym brak było podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., zaś obowiązkiem organu odwoławczego było merytoryczne rozpoznanie odwołania. W szczególności zauważyć należy, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w dniu [...] r. i zgodnie z art. 110 k.p.a. stała się wiążąca dla tego organu z dniem [...] r. (data doręczenia decyzji stronie). Również z dniem [...] r. rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącego odwołania od tej decyzji (art. 129 § 2 k.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 128 k.p.a., odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie też przyjęto, że pismo strony, którego treść wyczerpuje dyspozycję art. 128 k.p.a. uznać należy za odwołanie od decyzji bez względu na to, czy strona nazwała to pismo odwołaniem, czy też nie. W razie wątpliwości co do treści pisma i intencji jego autora, obowiązkiem organu jest wyjaśnienie tych wątpliwości. W kontrolowanej sprawie organ pierwszej instancji, mając wątpliwości co do treści pisma skarżącego z dnia [...] r., prawidłowo zwrócił się do niego o sprecyzowanie, czy pismo to stanowi odwołanie od decyzji z dnia [...] r. (vide: pismo z dnia [...] r., k. 11 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W wezwaniu tym, wbrew treści art. 64 § 2 k.p.a. nie został jednak określony termin, ani też nie zostało zawarte pouczenie, o którym mowa w tym przepisie, jednakże tego rodzaju uchybienie organu nie może w żaden sposób negatywnie wpływać na prawa strony. Nie może też przemawiać za nieuznaniem pisma skarżącego z dnia [...] r. za odwołanie. W aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, w jaki sposób skarżący złożył w organie swoje pismo datowane na dzień [...] r. Brak jest w szczególności koperty, w której zostało ono przesłane. Organ nie wyjaśnił też w żaden inny sposób tej kwestii. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało to jednak istotnego znaczenia. Poza sporem musi bowiem pozostać, że pismo to wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] r. (vide: prezentata organu, k. 10 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a więc niewątpliwie w terminie otwartym do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. W piśmie tym skarżący oświadczył m.in., że obciążenie go kosztami uznaje za bezzasadne i odmawia ich zapłacenia. W nagłówku tego pisma wskazał znak sprawy, który odpowiada znakowi sprawy i numerowi decyzji z dnia [...] r. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że pismo skarżącego datowane na dzień [...] r. i które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] r. zawiera w sobie treść, o której mowa w art. 128 k.p.a. Zatem pismo to należało uznać za odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniesione z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Ewentualne wątpliwości, jakie w związku z treścią pisma skarżącego z dnia [...] r. mogłyby się nasuwać organom, zostały wyjaśnione przez skarżącego w piśmie z dnia [...] r. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego zawartym w odpowiedzi na skargę, skarżący w swoim piśmie z dnia [...] r. potwierdził, że jego pismo z dnia [...] r. należy traktować jako odwołanie. Świadczy o tym w szczególności okoliczność, że pismo z dnia [...] r. stanowi odpowiedź na pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] r., a ponadto wprost nawiązuje do pisma skarżącego ("mojego pisma") z dnia [...] r. Odmienna interpretacja intencji i woli skarżącego wyrażonej w piśmie z dnia [...] r. jest niezrozumiała i prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia prawa strony do zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 78 Konstytucji RP). Na marginesie wskazać jeszcze przyjdzie, choć to już pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, że żaden z organów nie wyjaśnił, na jakie dokumenty powoływał się skarżący w swoim piśmie z dnia [...] r. Mowa jest w nim o zawiadomieniu z dnia [...] r., piśmie z dnia [...] r. i odpowiedzi z dnia [...] r. W aktach sprawy brak jest tych dokumentów. Jeżeli nawet zostały one błędnie wskazane przez skarżącego, to obowiązkiem organów było odniesienie się do tej kwestii poprzez stwierdzenie, że dokumenty takie nie istnieją lub noszą inne daty. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu na mocy art. 152 cyt. ustawy. O kosztach postępowania nie orzeczono, a to wobec braku złożenia przez skarżącego stosownego wniosku w tym zakresie, pomimo pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy (art. 210 § 1 cyt. ustawy). Prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy merytorycznie rozpozna odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., biorąc pod uwagę również pozostałe znajdujące się w aktach sprawy pisma skarżącego wyrażające jego stanowisko na etapie postępowania odwoławczego.