II SA/Gl 148/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a : zawiesić postępowanie sądowe W rozpoznawanej sprawie decyzje organów I i II instancji zostały wydane w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć organy powołały się na fakt, iż ze względu na utratę ważności przez uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (z dniem 31 grudnia 2003 r. – stosownie do treści art. 87 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy) wzrost wartości nieruchomości ustalono jako różnice pomiędzy wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu po uchwaleniu planu miejscowego a w jej wartością wynikającą z faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu. Postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r. (sygn. akt II SA/Kr 778/07 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, czy przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy - jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej. Zauważyć przyjdzie, że przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) daje sądowi możliwość zawieszenia z urzędu toczącego się postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie stwierdzić przyjdzie, że rozstrzygnięcie wydane przez Trybunał Konstytucyjny, w kwestii zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania, a wobec tego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.