II SA/Gl 148/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 1, 24 ust. 2a pkt 2, art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2016 r, poz. 1629 z późn. zm. – dalej p.g.k.), § 44 pkt 2, § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 – dalej e.g.b.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.), w związku z wykryciem błędnych danych w operacie ewidencji gruntów i budynków, dotyczących oznaczenia działek ewidencyjnych w jednostkach rejestrowych [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym P. w gminie G. oraz prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2015 r. (sygn. akt II SA/Gl 797/15) w przedmiocie dokonania zmian w danych ewidencji gruntów i budynków w zakresie oznaczenia nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...], działając z urzędu wprowadził następujące zmiany w ewidencji gruntów i budynków na arkuszu mapy numer [...] w obrębie ewidencyjnym P. w gminie G.: • działce ewidencyjnej oznaczonej nr 1, wykreśla się błędnie dotychczas wpisaną powierzchnię 0,9300 ha i wpisuje się poprawną powierzchnię 1,0178 ha oraz wpisuje się zgodnie ze stanem faktycznym, ujawnionym w księdze wieczystej nr [...], prawo własności na rzecz Z. S. • działce ewidencyjnej oznaczonej nr 2, wykreśla się błędnie dotychczas wpisaną powierzchnię 1,0000 ha i wpisuje się poprawną powierzchnię 0,9300 ha oraz wpisuje się, zgodnie ze stanem faktycznym ujawnionym w księdze wieczystej nr [...], prawo własności na rzecz Skarbu Państwa - Agencji Nieruchomości Rolnej. W uzasadnieniu podano m. in., że w ramach przeprowadzonego w latach [...]-[...] odnowienia operatu ewidencji gruntów błędnie zamieniono oznaczenia działek. I tak działkę nr 1 przypisano Skarbowi Państwa, a działkę nr 2 M. S., przyjmując że odpowiadają one kolejno działkom nr 3 i 3a z parcelacji z [...] r. Przy tym zmieniono jedynie oznaczenie numerów działek, nie zmieniając ich powierzchni. Uprawniony geodeta ustalił przebieg granic dla kompleksu działek i wynik prac znalazł się w opracowaniu, które było podstawą wydanej decyzji. Odwołanie od decyzji Starosty [...] wniósł Z. S. W pierwszej kolejności odwołujący zaskarżonej decyzji zarzuca, że dotyczy ona tylko wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków na arkuszu nr [...] w obrębie P. w zakresie oznaczenia powierzchni działek nr 1 i 2. Z. S. podnosił, że przedmiotem jego wniosku była nie tylko działka, której jest właścicielem, ale kompleks działek oznaczonych uprzednio nr 4, 3, 3a i 5. Ponadto przedmiotem wniosku była również kwestia zbadania zachowania na gruncie kamieni granicznych uwidocznionych na mapach obecnych i dawnych. W opinii odwołującego zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. zmienia stan prawny w zakresie położenia przedmiotowych działek, tj. działek nr 1 i nr 2, do czego organ pierwszej instancji nie jest upoważniony. Nie została wyjaśniona kwestia zaświadczenia Starosty [...] z dnia [...] r. Przedmiotowe zaświadczenie, które stanowiło podstawę do założenia księgi wieczystej, w ocenie odwołującego poświadcza nieprawdę. Nie zostały zrealizowane wskazania zawarte w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2015 r., gdyż w jego ocenie, w ramach czynności geodezyjnych nie został zbadany cały kompleks działek, co skutkuje tym, że opisane wyżej czynności ustalenia przebiegu granic przedmiotowych działek ewidencyjnych nie mogą stanowić miarodajnego materiału dla postępowania administracyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. (dalej WINGK) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano m. in., że w sytuacji, kiedy wpis w operacie ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z dokumentem źródłowym, organ rejestrowy powinien podjąć z urzędu lub na wniosek czynności zmierzające do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości. Nie budzi żadnej wątpliwości, że w wyniku przeprowadzanego w latach [...]-[...] odnowienia operatu ewidencji gruntów, do operatu tego wprowadzono błędną informację, polegającą na tym, że działkę nr 1, która do tego czasu przypisana była M. S., przypisano Skarbowi Państwa, natomiast działkę nr 2, która do tego czasu przypisana była Skarbowi Państwa, przypisano M. S. Powyższe spowodowało, że działce nr 1 zmieniono powierzchnię z 1,0000 ha na 0,9300 ha, natomiast działce nr 2 z 0,9300 ha na 1,0000 ha. Zatem, zadaniem Starosty [...], po wykryciu błędnych informacji w operacie ewidencji gruntów i budynków, było dokonanie aktualizacji tego operatu z urzędu, celem doprowadzenia zapisów w tym operacie do aktualności. Nie budzi wątpliwości, że czynnościami geodezyjnymi objęto niezbędny obszar gruntu (w tym wymienione powyżej działki), konieczny do jednoznacznego wyjaśnienia sprawy, co zgodne jest z zaleceniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Opracowanie geodety przyjęte zostało do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] r. Nawet jeżeli prowadzona jest w prokuraturze sprawa o poświadczenie nieprawdy przez Starostę [...], pozostaje to bez wpływu na ustalenie przebiegu granic przedmiotowych działek ewidencyjnych, a ponadto nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania. W wyniku czynności geodety ustalono, że pole powierzchni działki ewidencyjnej oznaczonej nr 1 uległo zmianie z dotychczasowej błędnej powierzchni 0,9300 ha na 1,0178 ha, natomiast działki ewidencyjnej nr 2 z dotychczasowej błędnej powierzchni 1,0000 ha na 0,9300 ha. Jeżeli odwołujący ma wątpliwości, co do położenia zachowanych na gruncie znaków granicznych dotyczących działki, której jest właścicielem, to może złożyć do właściwego organu wniosek o rozgraniczenia nieruchomości. Wbrew twierdzeniom Z. S., Starosta [...] w rozpatrywanym postępowaniu nie ukształtował nowego stanu prawnego działek poprzez zmianę ich położenia na gruncie. Działki te nie zmieniły swego dotychczasowego położenia na gruncie. Skargę na powyższą decyzję złożył Z. S. Zarzucił jej: 1) naruszenie przepisów § 37 -39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, 2) naruszenie przepisów postępowania z art. 7, 77 i 107 §1 i 3 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepełne uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Skarżący wniósł o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w G., Wydział [...] Karny, o akta sprawy o sygn. akt [...], w szczególności postanowienie z dnia [...]r., a także dopuszczenie dowodu z opinii niezależnego biegłego sądowego geodety oraz przeprowadzenie przez niego geodezyjnych pomiarów terenowych dotyczących wszystkich działek, o których mowa w uzasadnieniach decyzji podejmowanych w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu nakreślono tło historyczne sprawy. Podano, że w trakcie postępowania administracyjnego nie doszło do wyjaśnienia kwestii na jakiej podstawie i w jakich okolicznościach doszło do tak znaczącej zmiany powierzchni. Kluczowa winna być sprawa zaświadczenia Starosty [...] z dnia [...] r., na podstawie którego założona została księga wieczysta, w której wpisano działkę nr 1 jako własność Skarbu Państwa. Sąd Rejonowy w G., Wydział [...] Karny w dniu [...]r. w sprawie o sygn. akt [...], na skutek zażalenia Skarżącego, nakazał wszcząć postępowanie karne. Tym samym zakończenie postępowania administracyjnego przed zakończeniem postępowania karnego jest w ocenie Skarżącego przedwczesne i niezgodne z poprzednimi wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Działka to nie tylko numer (identyfikator), ale konkretny obszar gruntu wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Co więcej, jak to zostało podkreślone w decyzji Inspektora Nadzoru Geodezyjnego, wpis zmian do ewidencji gruntów ma charakter wtórny w stosunku do stanu prawnego, nie można natomiast kształtować nowego stanu prawnego. Przywoływany w decyzji WINGiK dokument z dnia [...] r. (decyzja Naczelnika Gminy G., [...]) jest najprawdopodobniej sfałszowany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie orzekał już WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Gl 797/15. Wyrok ten stał się prawomocny, zatem zastosowanie znajdzie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zatem kwestie przesądzone w ww. wyroku (w zakresie, w którym nie zmieniły się także okoliczności faktyczne), wiążą w dalszym postępowaniu. Przypomnieć zatem należy, że aktualizacja operatu ewidencyjnego polega na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu, przy czym konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana. W przywołanym wyroku przede wszystkim nie podzielono zarzutów skargi dotyczących zaświadczenia Starosty [...]. Stwierdzono, że w tym zakresie może być prowadzone odrębne postępowanie przez organy ścigania o czyn poświadczenia nieprawdy. Wskazano, że zarzuty skarżącego dotyczące wskazanej kwestii podlegają rozpoznaniu w innym trybie. Sąd kontrolując postępowanie administracyjne nie bada kwestii prawnokarnych. Stąd nie jest zasadny wniosek o dołączenie dokumentacji z prowadzonego postępowania karnego. Sąd nie może przy tym dokonywać ustaleń za organy, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. "Sprawowanie kontroli" w rozumieniu art. 1 p.u.s.a. oznacza bowiem pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie zastępuje go w czynnościach (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 12, s. 23). Sąd bierze przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji, a jego możliwości dowodowe są bardzo ograniczone (art. 106 §3 p.p.s.a.). Stąd wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci dokumentacji ze sprawy karnej podlegał oddaleniu. W ww. wyroku WSA w Gliwicach wskazano również, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego dotyczącego zasięgnięcia opinii biegłego geodety, bowiem sprzeciwia się temu art. 106 §3 p.p.s.a. Zgodnie z nim sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem dowód z opinii biegłego nie może być przez Sąd Administracyjny dopuszczony. W wytycznych ww. wyroku wskazano, że sprawa wymaga kompleksowego wyjaśnienia, łącznie z koniecznością przeprowadzenia pomiarów terenowych przez uprawnionego geodetę. Takie pomiary zostały przeprowadzone i nie uchybiono §36 – 39 e.g.b. Geodeta przeprowadzał czynności mając na uwadze dane i położenie różnych działek, nie tylko obarczonych wadliwymi oznaczeniami, co pozwoliło na kompleksową ocenę stanu faktycznego. Pomiary te znalazły odzwierciedlenie w protokole oraz sprawozdaniu technicznym. Geodeta jest osobą posiadającą wiadomości specjalne, która wykonywała czynności bezpośrednio w terenie i na podstawie dostępnej dokumentacji, a wynik jego prac został zaakceptowany, skoro opracowanie zostało przyjęte do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Starosta wydał decyzję w trybie art. 22 ust. 1, 24 ust. 2a oraz 24 ust. 2b pkt 2 p.g.k., czyli w trybie aktualizacji, mając na uwadze szereg przeprowadzonych czynności dowodowych, w tym dokonanych w terenie. W świetle § 45 ust. 1 e.g.b. aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje właśnie poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Należy mieć na uwadze, że organy biorą pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji, przez co musiały również wziąć pod uwagę treść ksiąg wieczystych opisanych w decyzjach, która to treść w toku postępowania administracyjnego, od momentu jego wszczęcia, ewoluowała. Wpisy były bowiem zmieniane na podstawie przesłanych do Sądu wieczysto-księgowego dokumentów, a dotyczyło to m. in. numeracji działek. Stąd organy geodezyjne musiały dane zawarte w ewidencji gruntów dostosować do treści ksiąg wieczystych w zakresie własności poszczególnych działek. Należało również w zakresie działki ewidencyjnej nr 1, wykreślić błędnie dotychczas wpisaną powierzchnię 0,93 ha i wpisać poprawną powierzchnię 1,0178 ha, a także wpisać zgodnie ze stanem faktycznym, ujawnionym w księdze wieczystej nr [...], prawo własności na rzecz Z. S. Z kolei w zakresie działki nr 2, wykreślono na tej podstawie błędnie dotychczas wpisaną powierzchnię 1,0000 ha i wpisano poprawną powierzchnię 0,9300 ha, a także wpisano, zgodnie ze stanem faktycznym ujawnionym w księdze wieczystej nr [...], prawo własności na rzecz Skarbu Państwa. Treść wpisów w ewidencji gruntów była zatem determinowana – po pierwsze – przez aktualną treść ksiąg wieczystych oraz – po drugie – przez ustalenia geodety co do powierzchni działek. Dokonana aktualizacja operatu miała zatem udokumentowane podstawy faktyczne i odbyła się zgodnie z prawem. Skarżący co najwyżej może w odpowiednim trybie kwestionować treść ksiąg wieczystych, wszczynając postępowanie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości, jeśli uważa, że dokonano zamiany nieruchomości, bądź że wpisy są wadliwe. Winien to czynić w odpowiednim trybie i przed Sądem powszechnym. Wydane rozstrzygnięcie będzie ewentualną podstawą dokonanych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (np. wyrok Sądu Najwyższego z 24 listopada 1997 r., sygn. II CKU 110/97), oznaczenie nieruchomości, w tym jej obszar, nie jest objęte domniemaniem prawdziwości prawa, ani nie jest chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Z tego względu zmiany w ewidencji gruntów i budynków w tym zakresie nie przesądzają o zasięgu prawa własności. Odnosząc się do zarzutu Z. S., że przedmiotem jego wniosku było m. in. "zbadanie zachowania na gruncie kamieni granicznych" zauważyć należy, że postępowanie ewidencyjne nie służy temu celowi. Jeżeli skarżący ma wątpliwości, co do położenia zachowanych na gruncie znaków granicznych dotyczących działki, której jest właścicielem, może złożyć do właściwego organu wniosek o rozgraniczenia nieruchomości. Skarżący nie ma przy tym interesu prawnego, by kwestionować ustalenia i postępowanie w zakresie, który nie dotyczy jego własności, co czyni w skardze odnosząc się np. do działki nr 6. Jeśli potwierdzą się kiedykolwiek opinie skarżącego o sfałszowaniu dokumentów istotnych dla niniejszego postępowania i będzie w tym zakresie wydane odpowiednie, prawomocne rozstrzygniecie sądowe, będzie to co najwyżej podstawa do wznowienia postępowania w trybie art. 145 k.p.a. Z tych powodów nie było również podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Toczące się postępowanie prokuratorskie nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniającym zawieszenie postępowania administracyjnego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., I OSK 348/12, LEX nr 1374761, elementem zagadnienia wstępnego z jest istnienie zależności (związku przyczynowego) między uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Z kolei w wyroku WSA w Krakowie z 7 marca 2014 r., II SA/Kr 1541/13, stwierdza się, że "warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. (...) instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie >zależy od uprzedniego< wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc (...) zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie." Przesłanki tej nie było jednak w niniejszej sprawie. Nie doszło zatem do naruszenia § 37-39 e.g.b., art. 7, 77, 107 §1 i 3 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.