II SA/Gl 1480/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2021 r. sprawy ze sprzeciwu K. M. i S. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz wnoszących sprzeciw solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej "PINB"), działając m.in. na podstawie art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku B. D. i J. D. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego we W. przy ul [...] nr[...], stanowiącego własność K. M. i S. M. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu PINB podał, że pismem opatrzonym datą [...] B. D. i J. D. (dalej zwani "wnioskodawcami") zwrócili się o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego we W. przy ul. [...] nr [...] stanowiącego własność K. M. i S. M. (zwanych dalej: "inwestorami" lub "wnoszącymi sprzeciw"). Jednak wniosek ten spotkał się z odmową organu, który postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wznowienia postępowania. Następnie na skutek zażalenia wniesionego przez wnioskodawców Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach ("ŚWINB") uchylił wskazane powyżej postanowienie PINB z dnia[...] nr [...] odmawiające wznowienia postępowania. W związku z tym w dniu [...] PINB wydał postanowienie nr [...] w którym na wniosek wnioskodawców wznowił postępowanie zakończone wskazaną powyżej decyzją własną z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia PINB pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Postępowanie to zostało następnie zawieszone w drodze postanowienia z dnia [...] nr [...] w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z[...] nr [...] a po zakończeniu tamtego postępowania PINB postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie. Organ wskazał także, że inwestorzy zobowiązani ostateczną decyzją ŚWINB z dnia [...] złożyli do tutejszego organu nadzoru budowlanego, w dniu 15 października 2018 r., wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Wniosek ten został złożony wraz z kompletem wymaganych dokumentów, gdyż inwestorzy dołączyli m.in. oryginał dziennika budowy wraz z oświadczeniem kierownika budowy o wykonaniu obiektu zgodnie z projektem budowlanym zamiennym, potwierdzenia odbioru wykonanych przyłączy: elektroenergetycznego, wodociągowego oraz kanalizacyjnego, protokół sprawdzenia przewodów dymowych i wentylacyjnych a także geodezyjną inwentaryzację powykonawczą budynku. Odnosząc się zaś do zarzutu wnioskodawców, według którego inwestorzy dołączyli do wniosku nieaktualną mapę - inwentaryzacji powykonawczej, która nie odzwierciedla rzeczywistego stanu zagospodarowania działki, organ stwierdził, że nie jest uprawniony do weryfikowania, czy korygowania dokumentów geodezyjnych. Ponadto organ przywołał wyniki obowiązkowej kontroli budynku, którą na wniosek inwestorów przeprowadzono w dniu 29 października 2018 r., a która obejmowała m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu, zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym oraz uporządkowania terenu. Podczas przeprowadzanej kontroli obowiązkowej stwierdzono, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany zgodnie z projektem budowlanym zamiennym, całość robót została zakończona, a teren uporządkowany i zagospodarowany. Wobec powyższego PINB zobowiązany był udzielić na podstawie art. 59 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. W odniesieniu do zarzutu wnioskodawców, wedle którego przedmiotowy budynek inwestorzy zrealizowali częściowo na ich działce, PINB opierając się na orzecznictwie sądowoadministracyjnym, uznał, że kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę oraz w postępowaniu naprawczym. Natomiast nie można jej przypisać znaczenia prawnego przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, a zatem wtedy, gdy obiekt już jest wzniesiony i do rozstrzygnięcia pozostaje jedynie kwestia możliwości jego użytkowania. Wykorzystanie do celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Z powyższą decyzją nie zgodzili się wnioskodawcy, którzy wnieśli od niej odwołanie, podnosząc, że powinni zostać uznani za strony postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie oraz zakwestionowali autentyczność dokumentów, które podlegały weryfikacji w postępowaniu naprawczym. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji. Po rozpatrzeniu odwołań ŚWINB w dniu [...] wydał decyzję nr[...] w której uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W motywach powyższej decyzji ŚWINB przedstawił najpierw przebieg dotychczasowego postępowania. Organ odwoławczy przypomniał, że PINB prowadził postępowanie administracyjne "w sprawie legalności robót budowlanych przeprowadzonych przy nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości o nr ewid. [...] położonej w miejscowości W.", stanowiącej własność inwestorów. Decyzją z [...] nr [...] organ I instancji zatwierdził inwestorom zamienny projekt budowlany przedmiotowego budynku mieszkalnego. W tej samej decyzji PINB nałożył na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych, obejmujących wymurowanie ściany ogniowej tzw. ogniomuru z cegły pełnej ceramicznej na zaprawie cementowo wapiennej o grubości 25 cm, wyprowadzonej ponad połać dachu na wysokość min 0,30 m nad istniejącą częścią ganku (wiatrołapu) zlokalizowanego w części frontowej budynku i uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego Organ odwoławczy przypomniał także, że decyzją z [...] ŚWINB uchylił decyzję nr [...] z [...] i zatwierdził inwestorom zamienny projekt budowlany przedmiotowego budynku oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. ŚWINB odnotował, że wnioskodawcy pismem z [...] złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego przywołaną wyżej decyzją nr [...] z [...] a jako podstawę wznowienia wnioskodawcy powołali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie wnioskodawcy wskazali, że o przedmiotowej decyzji dowiedzieli się 24 maja 2019 r. ŚWINB podniósł, że pismem z 14 czerwca 2019 r. wnioskodawcy wskazali ponadto, iż w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne tj. w dniu[...] Wójt Gminy W. orzekł o rozgraniczeniu pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie geodezyjnym W., gmina W. tj. działką ewidencyjną nr[...] , zapisaną w księdze wieczystej [...]stanowiącą własność wnioskodawców z nieruchomością – a działką nr [...] zapisaną w księdze wieczystej[...] , stanowiącą własność inwestorów. Rozstrzygnięcie dotyczy odcinka granicy stanowiącego linię łączącą punkty oznaczone na szkicu granicznym od pkt 10824 do pkt 10825, który stanowi załącznik do protokołu granicznego z dnia [...] będącego częścią operatu rozgraniczeniowego, przyjętego do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 lutego 2018 r. Zdaniem wnioskodawców w wyniku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego zmienił się stan faktyczny sprawy, bowiem część legalizowanego budynku znajduje się na działce należącej do wnioskodawców. Odnosząc się do decyzji organu I instancji z dnia [...] odmawiającej uchylenia decyzji o udzieleniu inwestorom pozwolenia na użytkowanie ŚWINB uznał ją za przedwczesną, a zebrany w sprawie materiał dowodowy za niepełny w zakresie mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego. rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem ŚWINB przedwczesność decyzji polega na przyjęciu przez organ I instancji, że argumentacja wnioskodawców powołujących się na nowe okoliczności w sprawie dotyczy wyłącznie przesłanki z art. 145 § 1 pkt k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tymczasem zdaniem organu I instancji zachodzi wątpliwość, czy wnioskodawcy nie powołują się także na przesłankę z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Dlatego organ I instancji powinien był wezwać wnioskodawców do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie przesłanek, na podstawie których żądają wznowienia postępowania. ŚWINB zaakcentował przy tym, że wnioskodawcy pismem z 14 czerwca 2019 r. uzupełnili pierwotne, stanowisko wyrażone w podaniu z 8 czerwca 2019 r. Przy założeniu zaś, że powołują się oni także na nowe okoliczności w sprawie, powinni również zostać wezwani do wykazania, kiedy się o nich dowiedzieli, a organ I instancji powinien wówczas zbadać, czy został w tej sytuacji zachowany ustawowy termin dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania z tej podstawy prawnej. Dopiero w wyniku ustalenia wyżej wymienionych okoliczności, PINB będzie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania sprawy. ŚWINB zgodził się z organem I instancji, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie ma większego znaczenia kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wobec braku ustawowej konieczności weryfikacji tej kwestii. Jednocześnie jednak zauważył, że w postępowaniu tym organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany badać m.in. zgodność obiektu budowlanego z zagospodarowaniem działki lub terenu, a te mogły ulec zmianie w wyniku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowa decyzja rozgraniczeniowa, na którą powołują się wnioskodawcy została wydana przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jednocześnie ŚWINB powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zauważył, że w postępowaniach administracyjnych dotyczących przeprowadzonego postępowania naprawczego, krąg stron powinien być ustalany według zasad ogólnych, tj. art. 28 KPA. W związku z tym, zdaniem ŚWINB organ I instancji przedwcześnie odmówił wnioskodawcom przymiotu strony postępowania. Według ŚWINB organ I instancji powinien wezwać wnioskodawców do wykazania interesu prawnego. Dopiero bowiem ocena przedstawionej w tym zakresie argumentacji pozwoli na ocenę, czy taki interes zachodzi po stronie wnioskodawców. Zdaniem ŚWINB nie ulega wątpliwości, że wnioskodawcy byli stronami prowadzonego przed PINB postępowania naprawczego. Poza tym złożyli wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie i wskazali przesłankę jego inicjowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Niemniej argumentacja wnioskodawców wskazuje, że ich celem może być także wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co organ I instancji powinien przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalić. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przeprowadził także rozważania dotyczące przesłanki wznowienia wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i w tym kontekście wyraził przekonanie, że dowody przedstawione przez skarżących mogą stanowić istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane PINB w dniu wydania przedmiotowej decyzji. Tym samym okoliczności prezentowane przez wnioskodawców powinny zostać przeanalizowane przez PINB w toku ponownie prowadzonego postępowania wznowieniowego, o ile wnioskodawcy rzeczywiście na analizowaną przesłankę się powołają i wykażą interes prawny w byciu stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Końcowo ŚWINB stwierdził, że jeżeli w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego okaże się, że aktualny przebieg przedmiotowej granicy nie ma wpływu na treść projektu budowlanego przedstawionego przez inwestorów, a skarżący nie mają interesu prawnego do brania udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, PINB będzie mógł wydać tożsame z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Jeżeli jednak okaże się, ze zmiana przebiegu granicy w sposób istotny wpłynęła na treść przedmiotowego projektu budowlanego i sposób zagospodarowania działki oraz terenu, a wnioskodawcy mają interes prawny we wzięciu udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, wówczas PINB powinien rozważyć uchylenie decyzji nr [...] z [...] znak: [...] i ponownie rozpoznać sprawę. Sprzeciw od powyższej decyzji ŚWINB wnieśli inwestorzy. Zarzucili, że decyzja organu odwoławczego godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zważywszy zaś na charakter pozwolenia na użytkowanie prowadzone przez organ odwoławczy rozważania dotyczące przesłanki wznowieniowej wyrażonej w ar. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. stanowią nadużycie prawa. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że budynek, którego dotyczy postępowanie, jest wybudowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego i użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Snucie zaś przez organ odwoławczy rozważań o zgodności obiektu budowlanego z zagospodarowaniem działki w sytuacji, w której naruszenie granicy dotyczy kilkunastu, czy dwudziestu centymetrów budzi sprzeciw skarżących. W związku z podniesionymi zarzutami inwestorzy domagają się uchylenia zakwestionowanej sprzeciwem decyzji ŚWINB. W odpowiedzi na sprzeciw ŚWINB wniósł o jego oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że na podstawie art. 9 pkt 7 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, od dnia 1 czerwca 2017 r. wprowadzono do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucję sprzeciwu, który przysługuje od rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest sprzeciw strony od decyzji ŚWINB, uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zakwestionowane przez stronę wnoszącą sprzeciw rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i ma charakter kasacyjny. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, gdyż w obowiązującym stanie prawnym w świetle powołanego powyżej art. 64a p.p.s.a. jedynym środkiem zaskarżenia pozwalającym na poddanie wydanej w toku postępowania administracyjnego decyzji kasacyjnej kontroli sądu administracyjnego jest sprzeciw od tej decyzji. Sprzeciw jest środkiem zaskarżenia, różniącym się istotnie od klasycznej skargi. Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Celem instytucji sprzeciwu jest przyspieszenie rozpatrzenia i załatwienia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Z tego względu sąd rozpoznaje sprzeciw, co do zasady, na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, gdyż nie dokonuje merytorycznej oceny prawidłowości rozpatrzenia i załatwienia sprawy co do jej istoty (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Wskazać także należy na art. 151a § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Konsekwencją powołanych powyżej uregulowań prawnych zawartych w przepisach p.p.s.a jest to, że sąd w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej wydanej przez organ odwoławczy ocenia, czy w realiach danej sprawy organ ten zasadnie skorzystał z możliwości wydania takiej decyzji, czy też bezpodstawnie zaniechał załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego, rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej, jest więc przede wszystkim ustalenie, czy wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd administracyjny rozstrzygnąć zatem musi kwestię, czy na etapie postępowania odwoławczego wystąpiły przesłanki do odstąpienia przez organ II instancji od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga odniesienia się do treści art. 138 § 2 k.p.a. W świetle tego przepisu organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dla wykładni art. 138 § 2 k.p.a. istotne znaczenie ma art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Analiza norm procesowych wynikających z powyższych przepisów k.p.a. prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy może skorzystać z wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienia do skasowania decyzji organu I instancji tylko w sytuacji, w której organ ten, stosując środki wskazane w art. 136 § 1 k.p.a., nie będzie mógł we własnym zakresie naprawić wad postępowania pierwszoinstancyjnego co do wyjaśnienia "zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Badając w niniejszej sprawie – w świetle powyższych kryteriów – zasadność wydania przez ŚWINB na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zakwestionowanej sprzeciwem decyzji Sąd stwierdził, że okoliczności, jakimi kierował się organ odwoławczy, nie uzasadniały uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia zakwestionowanej sprzeciwem decyzji wynika, że powodem uchylenia przez ŚWINB decyzji organu I instancji była konieczność wyjaśnienia wątpliwości dotyczących tego, czy wnioskodawcy oprócz przesłanki z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. powołują się także na przesłankę z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Stąd organ odwoławczy uznał za konieczne wezwanie wnioskodawców do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie przesłanek, na podstawie których żądają wznowienia postępowania. Według organu odwoławczego źródłem powyższych wątpliwości było pismo wnioskodawców z dnia 14 czerwca 2019 r. W ocenie Sądu takie stanowisko organu odwoławczego jest nieuprawnione. Pismo z dnia 14 czerwca 2019 r. ma wyłącznie charakter pisma przewodniego, za pomocą którego do akt sprawy składane są dodatkowe dokumenty, do wcześniejszego pisma z dnia 8 czerwca 2019 r. Oprócz nawiązania do wcześniejszego pisma (wniosku o wznowienie o opartego o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), wymienienia załączanych dokumentów oraz prośby o dołączenie tych pism do akt sprawy w piśmie nie zawarto treści, z której można byłoby wywieść, że intencją wnioskodawców jest to, aby ich wniosek o wznowienie postępowania został oparty także o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że bezpośrednio po złożeniu powyższego pisma przewodniego i załączonych do niego dokumentów, organ I instancji wydał postanowienie nr [...] w którym odmówił wznowienia postępowania odnosząc się jedynie do wskazanej przez wnioskodawców przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozstrzygnięcie to zostało przez wnioskodawców zakwestionowane w drodze zażalenia. Należy przy tym podkreślić, że zażalenie wnioskodawców zostało sporządzone w sposób wskazujący, że jego autor prezentuje wysoki poziom wiedzy prawniczej oraz dobrą znajomość zagadnień materialnoprawnych, jak i procesowych związanych z kwestionowanym rozstrzygnięciem PINB z dnia [...] Pomimo, że zażalenie to zawierało rozbudowane uzasadnienie prawne nie znalazła, się w nim jakakolwiek wzmianka o tym, że intencją wnioskodawców jest, aby ich wniosek o wznowienie postępowania miał być oparty także na przesłance z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Tymczasem zdaniem Sądu, gdyby intencją wnioskodawców było oparcie ich wniosku również o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to znalazłoby to wyraz w zażaleniu i formułowanych w nim zarzutach. Wbrew zatem stanowisku organ odwoławczego organ I instancji słusznie przyjął, że jedyną podstawę wniosku o wznowienia postępowania stanowiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy zdaniem Sądu organ I instancji nie miał podstaw do tego, aby wzywać wnioskodawców do sprecyzowania wniosku o wznowienie postępowania, tak jak oczekiwałby tego organ I instancji. Niezależnie od powyższego za błędne należy uznać zapatrywanie organu odwoławczego, że wynik postępowania rozgraniczeniowego może mieć wpływ na ocenę przesłanek istotnych z punktu widzenia wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt. 1 Prawa budowlanego przedmiotem kontroli poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest zgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu. Zmiana położenia granic, stanowiąca następstwo postępowania rozgraniczeniowego zakończonego po zatwierdzeniu w drodze ostatecznej decyzji projektu budowlanego nie wpływa na zakres kontroli poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przedmiotem odniesienia w ramach takiej kontroli jest bowiem treść projektu, a nie przebieg granic, czy położenie punktów granicznych wynikające z decyzji rozgraniczeniowej. Ponadto wbrew stanowisku organu odwoławczego zmiana przebiegu granic nie oddziałuje wprost na treść projektu budowlanego, jeżeli przed dokonaniem rozgraniczenia został on zatwierdzony ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, a decyzja ta pozostaje nadal w obrocie prawnym. W ocenie Sądu wbrew zapatrywaniu organu odwoławczego w sprawie nie zachodziła konieczność wezwania wnioskodawców do dodatkowego wykazania interesu prawnego. Materiał dowodowy zebrany w toku dotychczasowego pozwalała zdaniem Sądu na ocenę przez organ odwoławczy, czy po stronie wnioskodawców zachodzi interes prawny, który przy uwzględnieniu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego uzasadnia uznanie wnioskodawców za strony postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a organ odwoławczy bezpodstawnie się od tej oceny uchylił. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zakwestionowana sprzeciwem decyzja ŚWINB narusza art. 138 § 2 k.p.a. i na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach obejmujących: wpis od sprzeciwu (100 zł.) Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 200 i art. 209 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych powyżej rozważań Sądu.