II SA/Gl 1490/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie usług opiekuńczych oddala skargę. Działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., decyzją nr [...] z dnia [...] r., m. in. na podstawie art. 36 pkt 2 lit. m, art. 50 ust. 4, 5 i art. 106 ust. 1, 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1876 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 8 i 9 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994r. o ochronie zdrowia psychicznego (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 685 z póź. zm.), 1. przyznano Z. B. odpłatne częściowo usługi opiekuńcze od dnia 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w maksymalnej ilości 25 godzin miesięcznie, tj. przez 5 dni w tygodniu od poniedziałku do piątku w ilości 1 godz. dziennie. Pełny koszt jednej godziny usługi wynosi 20,48 zł; 2. ustalono procentową odpłatność za jedną godzinę usługi w wysokości 30%, co po przeliczeniu daje 6,14 zł. Opłata za usługi opiekuńcze wnoszona jest przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty po wykonaniu usługi; 3. wskazano, że usługi opiekuńcze będą świadczone w miejscu zamieszkania; 4. ustalono zakres świadczonych usług, w tym m. in. zakupy artykułów i innych potrzebnych przedmiotów w gospodarstwie domowym, zamawianie wizyt lekarskich, itd. 5. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Opisała swoją trudną sytuację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO) postanowieniem z dnia [...] r., znak [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – dalej k.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podano m. in., że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w dniu 28 lipca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie doręczenia decyzji w aktach sprawy). Zatem bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się 29 lipca 2020 r. i upłynął w dniu 11 sierpnia 2020 r. Strona odwołanie od ww. decyzji wniosła za pośrednictwem poczty w dniu 18 sierpnia 2020 r., a więc po upływie terminu. Skargę na ww. postanowienie złożyła strona, zaskarżając je w całości. Skarżący wskazał na zły stan zdrowia i na swe złe relacje z pracownikami pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Złożenie odwołania po terminie powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego, czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.), czy też z prośbą taką nie wystąpił, jak w niniejszej sprawie. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który to termin nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu drugoinstancyjnym rozstrzygnięcia ostatecznego, takiego, które korzysta z ochrony trwałości. Wskazana decyzja została doręczona stronie w dniu 28 lipca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie doręczenia decyzji w aktach sprawy). Zatem bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się 29 lipca 2020 r. i upłynął w dniu 11 sierpnia 2020 r. Strona odwołanie od ww. decyzji, datowane na 15 sierpnia 2020 r., wniosła za pośrednictwem poczty w dniu 18 sierpnia 2020 r., a więc po upływie terminu. Skarżący powinien był dochować należytej staranności, by odwołanie wnieść w terminie. Został pouczony o prawie, terminie i sposobie, jak to uczynić. Jednocześnie z odwołaniem nie wnosił o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W tym kontekście także samo uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości i nie może być przyczyną uwzględnienia skargi. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 107 §3, 129 §2 k.p.a. i art. 134 k.p.a., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.