II SA/Gl 1493/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy I.K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W wniosku skarżąca wskazała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe utrzymując się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 2548 zł miesięcznie. W skład jej majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. 135 m2 oraz lokal mieszkalny o pow. 120 m2. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani tez przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Pismem z dnia 17 października 2013 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez udokumentowanie wydatków związanych z utrzymaniem się oraz udokumentowanie wysokości uzyskiwanego dochodu. W odpowiedzi, przy piśmie procesowym z dnia 31 października 2013 r. skarżąca nadesłała kopię decyzji o waloryzacji emerytury, z której wynika, że od 1 marca 2013 r. wysokość świadczenia do wypłaty wynosi miesięcznie 2544 zł netto. Oprócz tego strona przedłożyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że I.K. jest przewlekle chora i wymaga opieki innych osób, a ponadto skarżąca nadesłała kopie faktur za zakup lekarstw w miesiącu październiku na łączną kwotę 250 zł. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając sytuację materialną I.K. przez pryzmat wskazanych wyżej przepisów stwierdzono, że skarżąca nie znajduje się w sytuacji materialnej na tyle ciężkiej, aby można było stwierdzić, że jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim strona dysponuje stałym źródłem dochodu w wysokości 2500 zł netto miesięcznie. Strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób wysokości bieżących kosztów utrzymania, przedstawiając jedynie odręcznie sporządzone zestawienie. Części wskazanych tam wydatków nie sposób zidentyfikować jak również zweryfikować podanych przez stronę informacji. Tymczasem, wezwaniem referendarza sądowego została wezwana o nadesłanie kopii stosownych dokumentów, których analiza pozwoliłaby ustalić poziom oraz strukturę ponoszonych wydatków. Ponieważ dokumentów tych nie nadesłano, stąd też ocena wniosku skarżącej opiera się na szczupłym materiale dowodowym i prowadzi do wniosku, że strona jest w stanie udźwignąć ciężar kosztów sądowych. Biorąc zarazem pod uwagę, że na koszty sądowe, na obecnym etapie postępowania składa się co do zasady wpis od skargi w wysokości 100 zł uznano, że nie jest to wydatek, którego poniesienie w znaczący sposób pogorszyłoby sytuacje materialną I.K. Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 i § 3 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.