II SA/Gl 1497/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności obiektu budowlanego na skutek zażalenia sporządzonego przez skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1497/13 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a 1) odrzucić zażalenie 2) zwrócić skarżącemu kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych), uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r. uwzględnił skargę M. J. i uchylił zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł osobistą skargę kasacyjną, która postanowieniem tut. Sądu z dnia 25 sierpnia 2014 r. została odrzucona jako niedopuszczalna. Odpis tego rozstrzygnięcia z uzasadnieniem oraz pouczeniem, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego doręczono skarżącemu w dniu 15 września 2014 r. Skarżący w dniu 20 września 2014 r. uiścił na rachunek bankowy Sądu kwotę 100,00 zł, zaś w piśmie nadanym w placówce pocztowej w dniu następnym wystąpił z zażaleniem. Wobec niejasnych sformułowań w przedmiotowym piśmie, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 25 września 2014 r. wezwał skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania jego treści, a w szczególności, czy intencją skarżącego było wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z zażaleniem na postanowienie tut. Sądu z dnia 25 sierpnia 2014 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu - pod rygorem przyjęcia, że pismo to stanowi takie zażalenie. Nadto wobec niepodpisania powołanego pisma (nadesłano bowiem jego kopię), Przewodniczący zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego przedmiotowego pisma poprzez jego podpisanie, wskazując jednocześnie, że brak ten może zostać uzupełniony przez nadesłanie oryginału tegoż pisma, bądź przez podpisanie w siedzibie Sądu nadesłanej kserokopii - pod rygorem pozostawienia tegoż pisma bez rozpoznania (art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), zaś w sytuacji, jeśli stanowi ono zażalenie – pod rygorem jego odrzucenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Przewodniczący zobowiązał także skarżącego do wskazania jakim tytułem została uiszczona powołana kwota 100,00 zł, pod rygorem jej zwrotu. Na dokonanie powyższych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin. W terminie zakreślonym do udzielenia odpowiedzi na powyższe wezwania, skarżący pismem z dnia 9 października 2014 r. odniósł się do kwestii sporządzonej przez siebie skargi kasacyjnej oraz do wydanego w sprawie wyroku. Wobec powyższego, jak również wobec faktu uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 100,00 zł, należało przyjąć, że powołane pismo z dnia 21 września 2014 r. stanowi zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 25 sierpnia 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei art. 194 § 4 p.p.s.a stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy zażalenie sporządzone jest przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będącego stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 zdanie drugie p.p.s.a.). Wymóg sporządzenia zażalenia, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a. przez profesjonalnego pełnomocnika, stanowi badaną przez Sąd przesłankę dopuszczalności zażalenia, a jej uchybienie skutkuje odrzuceniem zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący pomimo prawidłowego pouczenia wniósł na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej zażalenie, które sporządzili osobiście. Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący nie jest zwolniony z przymusu adwokacko - radcowskiego przewidzianego na gruncie powołanego art. 194 § 4 p.p.s.a. Stwierdzić zatem należało, że sporządzenie zażalenia przez skarżącego, który nie posiada kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 2 p.p.s.a. sprawia, że jest ono obarczone nieusuwalnym brakiem formalnym, a zatem podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu zażalenia, zaś o zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia rozstrzygnięto po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie Sąd ponownie wyjaśnia, że uwzględnienie skargi M. J. wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r. skutkuje rozpoznaniem sprawy na nowo przed organami administracyjnymi. Zatem organy prowadząc od początku postępowanie administracyjne zobowiązane są jednocześnie do zastosowania wytycznych wyroku kończącego niniejsze postępowanie sądowe. Jednakże w wypadku dezaprobaty skarżącego dla sposobu załatwienia sprawy przez organy, po wyczerpaniu przewidzianych prawem środków zaskarżenia, skarżący może zaskarżyć działanie organów bądź ich brak do Sądu.