II SA/Gl 1499/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. i T.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu na skutek wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą, na wniosek K.F. , warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...] położonych w B. przy ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.Z. i T.Z. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponosząc, że stanowi ona podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Uczestnicy postępowania K.F. i J.T. ustosunkowując się do wniosku wnieśli o jego oddalenie. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 Ppsa i upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (art. 61 § 6 Ppsa). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja w tym zakresie stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego z punktu widzenia wymogów planistycznych. Nie rodzi prawa do konkretnego terenu, nie narusza własności i uprawnień osób trzecich, nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji. Podstawę taką stanowi dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Oznacza to zatem, że ewentualne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia szkody w związku z wykonywaniem konkretnych robót budowlanych można rozpatrywać dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Faktem jest, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy uprawnia inwestora do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i w tym zakresie decyzja ta wywołuje skutki prawne. Skarżący nie wskazali jednak, jaka szkoda i to w rozmiarze znacznym może powstać na skutek wykonania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, nie podali także, jakie nieodwracalne skutki mogą w związku z tym wystąpić. Tym samym nie uwiarygodnili zgłoszonego żądania. Zasadności wniosku nie można zaś upatrywać w tym, że decyzja o warunkach zabudowy narusza prawo, albowiem ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia sąd rozstrzygnie w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. W świetle przytoczonych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.