II SA/Gl 1505/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazywanie odpadów komunalnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], działając na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 3 oraz art. 9zb i art. 9zc oraz 9zd ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2013, poz. 1399) Wójt Gminy H. wymierzył firmie "A" Sp.J. w K. (zwana dalej Spółką lub przedsiębiorcą), karę pieniężną za przekazywanie w okresie od [...]r. do [...] r. odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy H. odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 do innej instalacji niż regionalna. W pkt 2 wskazał, że "wysokość opłaty" ustala na kwotę 2.000 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż Spółka jest przedsiębiorcą, który świadczy na rzecz Gminy H. usługi w zakresie odbioru i wywozu odpadów komunalnych. Gdy złożyła do Urzędu karty przekazania odpadów dotyczące okresu od [...] do [...]r. oraz sprawozdanie za I kwartał 2014 r. okazało się, że zmieszane odpady komunalne z terenu Gminy przekazywała do Sortowni odpadów komunalnych - "B" w K. zamiast do regionalnej instalacji tj. [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w S. (zwanej dalej RIPOK). Zgodnie z art. 9e ust. 1 pkt 2 podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Organ kilkoma pismami zwrócił się zatem do Spółki o wyjaśnienie przyczyn nieprzekazywania zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z terenu gminy H. do RIPOK w S. Każdorazowo przedsiębiorca wskazywał, jako główną przyczynę przekazywania odpadów do instalacji zastępczej, brak mocy przerobowej ze strony RIPOK w S. W celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji zwrócono się do [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o. o. w S. Przedsiębiorstwo wyjaśniło, że ich instalacje są eksploatowane zgodnie z posiadanymi decyzjami administracyjnymi, oraz że nie odmówiło żadnemu przedsiębiorcy odbierającemu odpady od właścicieli nieruchomości przyjęcia zmieszanych odpadów komunalnych Ponieważ przedsiębiorca składający sprawozdanie z odebranych i zagospodarowanych odpadów komunalnych przekazał zmieszane odpady komunalne do instalacji innej niż regionalna, organ miał obowiązek wszcząć postępowanie w sprawie wymierzenia kary zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego Spółka pismem z dnia [...] r. powołała się na treść art. 38 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, pisząc że "do instalacji zastępczych przekazuje się odpady, w przypadku awarii instalacji regionalnej lub jeżeli instalacja regionalna nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnej instalacji do przetworzenia odpadów komunalnych", przy czym za tzw. "inne przyczyny" uznano rzekomy brak mocy przerobowych istniejącej instalacji regionalnej w S. Jednocześnie Spółka wniosła aby Wójt Gminy H. skierował wniosek do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. o przeprowadzenie kontroli w celu określenia rzeczywistych mocy przerobowych RIPOK. W wyniku uzyskanych informacji z [...] PK Sp z o.o. w S., Wójt Gminy H. nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia wniosku. W konsekwencji w dniu [...] r. organ zgodnie z art. 10 k.p.a. zawiadomił przedsiębiorcę o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów. Strona z możliwości tej nie skorzystała. Kontynuując swe wywody organ I instancji wskazał, że przedsiębiorca nie wykazał by RIPOK odmówiła mu odbioru odpadów komunalnych. W związku z powyższym organ nie mógł przyjąć złożonego przez Spółkę wyjaśnienia i uwzględnić go w swojej ocenie na korzyść przedsiębiorcy. Organ wskazał następnie, że za popełnienie deliktu administracyjnego z art. 9x ust. 1 pkt 3 ww. ustawy ustawodawca przewidział sankcję w postaci kary pieniężnej, której minimalna wysokość wynosi 500 zł, a maksymalna 2.000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Organ I instancji wskazał w tej mierze, że określając wysokość nakładanej kary pieniężnej wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Wymierzył karę pieniężną w górnej wysokości albowiem proceder nieprzekazywania odpadów do RIPOK w S. został stwierdzony wielokrotnie. Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji wniosła reprezentowana przez r. pr. G. K. Spółka "A" wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji: wadliwe sformułowanie sentencji, nie mające oparcia w przepisach prawa materialnego, naruszenie art. 9 i 10 § 1 k.p.a. poprzez "wydanie ogłoszenia" z dnia [...] r., naruszenie art. 7, 8, 10, 11 i art. 77, 80 i 81 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło pkt 1 i 2 decyzji Wójta Gminy H. z dnia [...] r. Nr [...] i orzekło o wymierzeniu firmie "A" Sp. J. kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za nieprzekazywanie w okresie od [...] r. do [...] r. odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy H. zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. W pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonowało przebieg postepowania administracyjnego i przytoczyło art. 9e ust. 1 cyt. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazując następnie, że regionalną instalacją do przetwarzania odpadów dla Regionu I (w obrębie którego znajduje się gmina H.) była, zgodnie z Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa [...] 2014", instalacja [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w S.,, a instalacja należąca do "A" stanowiła jedynie instalację zastępczą. Dopiero na mocy Uchwały Nr IV/50/6/2014 z dnia 5 maja 2014 r. ogłoszonej dnia 12 maja 2014 r., w Dzienniku Urzędowym Woj. Śląskiego pod pozycją 2820, obowiązującej po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, instalacja "A" uzyskała status instalacji regionalnej. Kolegium wskazało, że w myśl art. 91 cyt. ustawy o utrzymaniu porządku i czystości, w przypadku wystąpienia awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, uniemożliwiającej odbieranie zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych lub pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania od podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości odpady te przekazuje się do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu, wskazanych w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Prowadzący instalację do przetwarzania odpadów komunalnych, która została wskazana jako instalacja zastępcza, jest obowiązany przyjąć przekazywane do tej instalacji odpady. W toku prowadzonego postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych uległa w tym czasie awarii. Zaprezentowała jedynie pogląd, iż jej zdaniem mogła przekazać odebrane od właścicieli nieruchomości z terenu gminy H. zmieszane odpady komunalne i odpady zielone do instalacji zastępczej, albowiem regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych nie posiada mocy przerobowych, które umożliwiają przyjęcie szacowanej ilości odpadów z Regionu I Województwa [...]. Przedstawiony stan faktyczny wypełnia hipotezę przepisu art. 9x ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy stanowiącego, iż przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych do regionalnej instalacji - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2.000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Podnoszony argument, iż RIPOK nie posiada wystarczających mocy przerobowych, bowiem udzieliła w [...] r. kilku gminom z terenu woj. śląskiego zgody na przekazywanie zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej, nie może stanowić podstawy do nieprzekazywania tychże odpadów do regionalnej instalacji przez podmiot odbierający odpady od właścicieli nieruchomości z terenu gminy H., która takiej zgody od RIPOK nie otrzymała. Wobec zaistnienia przesłanki opisanej w art. 9x ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, zasadne jest nałożenie na Spółkę kary pieniężnej. Skład orzekający Kolegium uchylił jednakowoż w części zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, przyznając rację pełnomocnikowi strony, iż sentencja decyzji stanowi jej najważniejszą część i winna być sformułowana w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały dla stron, oparta o przepisy prawa materialnego. Sentencja decyzji organu I instancji, poza nieprecyzyjnym wskazaniem popełnionego deliktu (zgodnie z ustawą karze podlega nieprzekazywanie zmieszanych odpadów do instalacji regionalnej, a nie przekazywanie odpadów do innej niż regionalna instalacja do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych) zawiera w istocie dwa rozstrzygnięcia: w pkt 1 wymierza karę, a w pkt 2 - ustala opłatę. Pojęcia "kara" i "opłata" różnią się znaczeniem i nie mogą być używane zamiennie, tak jak to uczynił organ I instancji. Korygując orzeczenie organu I instancji, skład orzekający zgodził się z podjętą przez organ I instancji decyzją w kwestii wysokości kary. Wysokość wymierzonej kary -2.000 zł - organ uzasadnił faktem wielokrotnego nieprzekazywania odebranych zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (przez okres pięciu miesięcy). Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika odnośnie naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o zakończeniu postępowania i zatytułowanie pisma z dnia [...] r. "ogłoszenie", Kolegium wskazało, że przywołany przepis nie precyzuje formy pisma informującego o zakończeniu postępowania. Obowiązkiem organu jest umożliwienie stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z pisma organu I instancji jasno wynika informacja o możliwości wypowiedzenia się w terminie 14 dnia od dnia otrzymania tego pisma co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji w ww. sprawie. Podano też precyzyjnie miejsce przechowywania akt, a także możliwość telefonicznego kontaktu. Pismem z dnia [...] r. reprezentowana przez r.pr. G. K. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Kolegium wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie: art. 9zc ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego niezastosowanie; art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 k.p.a. poprzez uchybienie podstawowym zasadom postępowania administracyjnego przy rozpatrywaniu sprawy; art. 7, 8, 10, 11, 77, 80 k.p.a. poprzez brak oceny sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie pisma strony z dnia [...] r. oraz odwołania z dnia [...] r., jak również uznanie przez SKO, iż organ I Instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające; art. 6, 8, 9, 10 k.p.a. poprzez uznanie, iż strona może być zawiadomiona o zakończeniu postępowania poprzez wystosowanie pisma z dnia [...] r.; art. 105 k.p.a. poprzez jej niezastosowanie. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że wydane w sprawie decyzje naruszają art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na ustalenia faktyczne, a co za tym idzie nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto nie zostały podjęte czynności wnioskowane przez Spółkę, co doprowadziło do niemożności jej czynnego udziału w postępowaniu. Odmowa przeprowadzenia kontroli przez WIOŚ jest tym bardziej nieuzasadniona, iż organ nakładający karę za delikt z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest zobowiązany wziąć pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Nie wyjaśniono nadto na jakiej podstawie RIPOK w S. wydawała decyzje o przekazywaniu odpadów dla poszczególnych Gmin do instalacji zastępczych i na jakiej podstawie przedsiębiorcy odbierający odpady mają współpracować z instalacją regionalną w sytuacji braku posiadania przez nią wystarczających mocy przerobowych. Pełnomocnik podkreślił nadto, iż Spółka działała w przeświadczeniu, że w roku [...] instalacja MBP - "B" w K. uzyska status instalacji regionalnej. Ponadto zamiarem W. S., było otrzymanie od RIPOK informacji co do zasad, którymi powinien kierować się w celu realizacji założeń ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, tj. zasady bliskości, przy ustalaniu do jakiej instalacji mają być dostarczane odpady, czy do instalacji regionalnej czy do zastępczej. Pismo z dnia [...] r. zostało sformułowane ze względu na brak dostatecznych mocy przerobowych posiadanych przez RIPOK w stosunku do zmieszanych odpadów komunalnych w Regionie I Województwa [...]. Brak unormowań prawnych na temat możliwości jakie ma przedsiębiorca, który odbiera odpady od właścicieli nieruchomości w sytuacji braku posiadania przez instalacje regionalną dostatecznych mocy przerobowych świadczy o potrzebie sięgnięcia do unormowań art. 38 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, która wskazuje również "inne przyczyny" braku możliwości odebrania przez regionalną instalację odpadów. To właśnie na gruncie obu ustaw: o utrzymaniu porządku i czystości w gminie oraz o odpadach należy analizować sytuację niemożności odbioru odpadów przez regionalną instalację. Całkowite pominięcie pisma Spółki z dnia [...] r. oraz zawartych w nim wniosków, sprawia iż nie zostały zachowane podstawowe zasady prawa administracyjnego. Strona wnosiła bowiem o zadanie RIPOK szeregu pytań, jak również o przeprowadzenie kontroli przez WIOŚ w celu określenia rzeczywistych mocy przerobowych regionalnej instalacji. Pełnomocnik zaakcentował nadto, analogicznie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, że w dniu [...] r. Wójt Gminy H. sporządził pismo zatytułowane "Ogłoszenie" przez co wprowadził w błąd stronę postępowania co do faktycznego zakończenia postępowania. Pełnomocnik podkreślił nadto, że jego zdaniem postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż w [...] r. nie istniały podstawy do nałożenia kary, skoro roczne odpady z Rejonu I Województwa [...] zostaną przekazane do instalacji CPK Sp. z o.o. oraz do instalacji "B". Brak nadto przepisów pozwalających na ustalenie kiedy można kierować odpady do instalacji zastępczej w sytuacji braku mocy przerobowych instalacji regionalnej. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga nie mogła zostać uwzględniona. Bezspornym w sprawie jest, iż w miesiącach [...] r. zmieszane odpady komunalne odebrane od właścicieli nieruchomości z terenu gminy H. nie zostały przez skarżącą Spółkę przekazane do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, tylko odpowiednio do sortowni odpadów komunalnych "B" i kompostowni pryzmowej "B". Regionalną instalacją do przetwarzania odpadów dla Regionu I (w obrębie którego znajduje się gmina H.) była, zgodnie z Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa [...] 2014", instalacja [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w S., ul. [...], a instalacja należąca do "B" stanowiła instalację zastępczą (status instalacji regionalnej uzyskała dopiero na mocy Uchwały Nr IV/50/6/2014 z dnia 5 maja 2014 r. ogłoszonej dnia 12 maja 2014 r., w Dzienniku Urzędowym Woj. Śląskiego pod pozycją 2820, obowiązującej po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia). Okoliczności tych skarżąca Spółka nie zakwestionowała. Przedmiotem kontrowersji pomiędzy Spółką a orzekającymi w sprawie organami jest zatem nie fakt nieprzekazania odpadów do RIPOK lecz przyczyny takiego postępowania, zdaniem Spółki usprawiedliwione. Choć bowiem regionalna instalacja w przedmiotowym okresie działała i strona nie wykazała jej awarii to jednak w ocenie Spółki RIPOK nie miała wystarczających mocy przerobowych by móc przyjmować ww. odpady. Wskazać zatem należy, iż stosownie do art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje odebranych zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania, do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów – podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 do 2.000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Decyzja w przedmiocie kary ma charakter związany, a jedynie wysokość kary pozostawiono uznaniu organu. Przywołany przepis ma zatem charakter sankcyjny w stosunku do regulacji zamieszczonej w art. 9e ust. 1 pkt 2 tejże ustawy, który nakłada na podmiot odbierający takie odpady komunalne od właścicieli nieruchomości obowiązek przekazywania ich do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Z kolei przepis art. 9l ustawy, w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie deliktu, jak i w datach orzekania przez organ I i II instancji, zawierał wyjątek od tej zasady, zgodnie z którym w przypadku wystąpienia awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, uniemożliwiającej odbieranie ww. odpadów, odpady te przekazuje się do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu, wskazanych w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. W konsekwencji w ocenie Sądu bez znaczenia prawnego pozostają wyliczenia dokonane przez skarżącą Spółkę z których miałoby wynikać, że regionalna instalacja nie była w stanie przyjąć odpadów w ilości zebranej na terenie gminy, bowiem przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewidywały w okresie, w którym skarżąca nie odprowadzała odpadów, możliwości nieprzyjęcia przez RIPOK odpadów dostarczonych i nie dopuszczały dostarczania przez przedsiębiorcę odpadów do instalacji zastępczej odpadów w innej sytuacji niż awaria, która co jest bezspornym w przedmiotowym okresie w RIPOK nie miała miejsca. Na marginesie wskazać można w tym miejscu, że nowelizacja art. 9l ustawy, która weszła w życie z dniem 1 lutego 2015 r. (a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji) rozszerzyła przypadki, w których odpady zmieszane mogą być przekazane do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu ujmując obecnie nie tylko awarię instalacji regionalnej lecz także (poprzez odesłanie do ustawy o odpadach) inne przyczyny uniemożliwiające RIPOK przyjmowanie ww. odpadów. Nawet jednak teraz przepisy nie przewidują, aby podmioty zobowiązane do odbierania od właścicieli nieruchomości odpadów komunalnych same dokonywały oceny mocy przerobowych instalacji regionalnej i same dokonywały wyboru instalacji do której dostarczają odpady. W konsekwencji przedłożone przez skarżącą Spółkę wyliczenia i dokumenty mające w intencji skarżącej zobrazować niewystarczające moce RIPOK i uzasadnić zarzut nieprzeprowadzenia przez organy stosownej kontroli regionalnej instalacji nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca, wobec nie zaistnienia awarii RIPOK, była bowiem bezwzględnie zobowiązana do dostarczenia do niej zmieszanych odpadów i żadne dokonane przez Spółkę oceny nie mogły usprawiedliwić złamania ukształtowanego ustawą obowiązku. Strona nie wykazała zaś by zawiozła odpady do instalacji regionalnej, a RIPOK nie był w stanie ich przyjąć i odmówił ich przyjęcia (na co zresztą przepisy nie zezwalały). Cała bowiem argumentacja opiera się na samodzielnie dokonanych przez Spółkę ocenach i samodzielnej decyzji o odprowadzeniu odpadów nie do RIPOK lecz do własnej instalacji zastępczej. W konsekwencji zarzuty skargi formułujące tezę, iż przedsiębiorca w przedmiotowym okresie był uprawniony do oceny mocy przerobowych RIPOK nie znajdują oparcia w przepisach prawa Poprawnie zatem organ I instancji wymierzył Spółce karę albowiem wbrew ustanowionemu w ustawie obowiązkowi w przedmiotowym okresie Spółka nie odprowadzała odpadów, o których mowa powyżej, do regionalnej instalacji. Zdaniem Sądu organ nie wykroczył też poza granice uznania administracyjnego ustalając maksymalną wysokość kary – 2.000 zł. albowiem, jak wskazały organy, biorąc pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu, złamanie prawa przez Spółkę nie miało charakteru jednorazowego lecz działalność sprzeczna z ustawą trwała przez całe miesiące. Argumentację tę należy zaakceptować. Wbrew twierdzeniom skargi postępowanie było prowadzone poprawnie i wyczerpująco wyjaśniło stan sprawy. Wymierzając karę organ I instancji wadliwie sformułował natomiast naruszenie prawa jakiego Spółka się dopuściła, poprawnie zatem organ odwoławczy zaistniałe redakcyjne uchybienie skorygował (trafnie zauważając, że karze podlega nieprzekazywanie zmieszanych odpadów do instalacji regionalnej, a nie przekazywanie odpadów do innej instalacji niż regionalna) w pozostałej części utrzymując zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane w art. 107 k.p.a. elementy, a obszerne uzasadnienie wnikliwie analizuje i ocenia stan faktyczny i prawny sprawy. Nie do zaakceptowania jest także sformułowany w skardze przez pełnomocnika Spółki zarzut, iż skierowane do skarżącej pismo z dnia [...] r. wskutek wadliwego, zdaniem pełnomocnika, tytułu, pozbawiło ją uprawnień płynących z art. 10 k.p.a., nie powiadomiło bowiem poprawnie o zakończeniu postępowania. Z pisma absolutnie jednoznacznie wynika bowiem, że organ informuje o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w ciągu 14 dni albowiem zamierza wydać w sprawie decyzję. Wskazano też Spółce miejsce przechowywania akt, a także możliwość telefonicznego kontaktu. Słusznie zaś Kolegium zauważa, że kodeks postępowania administracyjnego wymaga umożliwienia stronie czynnego udziału w tej fazie postępowania, przepisy nie narzucają natomiast określonego tytułu pisma informującego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.