II SA/Gl 1514/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego tej skargi w postaci jej jednego odpisu postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 września 2013 r. T. B. został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem jej odrzucenia. Ponadto, wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie jednego jej odpisu, celem doręczenia uczestniczce postępowania. Do wykonania tego wezwania zakreślono skarżącemu również termin 7 dni od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie, że nieusunięcie w/w braku formalnego skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie. Odpis zarządzenia oraz powyższe wezwanie zostały przesłane na podany w skardze adres do korespondencji w miejscowości J., gdzie przesyłkę w dniu 30 września 2013 r. odebrał dorosły domownik – ojciec skarżącego. Siedmiodniowy termin upłynął jednak bezskutecznie. W dniu 21 października 2013 r. (data nadania na poczcie) skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania powyższych czynności, uiszczając wymaganą opłatę sądową oraz nadsyłając jeden odpis skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w okresie od 27 września do 11 października 2013 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym w [...], a następnie do dnia 14 października 2013 r. w [...]. W świetle tej okoliczności nie miał możliwości zapoznania się z treścią wezwania oraz odpisu zarządzenia sądowego. Przeszkoda ta ustała dopiero w dniu 15 października 2013 r., tj. w momencie przekazania mu listu przez mamę. W załączeniu skarżący nadesłał kserokopię biletów lotniczych potwierdzających jego pobyt poza granicami kraju w w/w okresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 Ppsa, pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 Ppsa) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa). Zauważyć przy tym należy, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, dla których skuteczności określony jest ustawowy termin. Brak winy oznacza więc, że strona nawet przy dołożeniu jak najwyższych starań nie była w stanie zapobiec jego uchybieniu. Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że zgłoszony przez skarżącego wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 15 października 2013 r., tj. w dniu, w którym skarżący zapoznał się z treścią wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zaś wniosek nadano na poczcie w dniu 21 października 2013 r. Ponadto, skarżący dokonał uchybionych czynności, czyli nadesłał odpis skargi oraz uiścił wpis sądowy w kwocie 100 zł. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego w wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Sąd poszedł do przekonania, że powyższa przesłanka nie została spełniona. Zauważyć przede wszystkim wymaga, że w dniu 30 września 2013 r. przesłaną do skarżącego przesyłkę sądową, na wskazany przez niego adres do korespondencji, odebrał dorosły domownik. Stanowiło to podstawę do uznania skuteczności tego doręczenia dla skarżącego, zgodnie z art. art. 72 § 1 Ppsa. Od tej daty rozpoczął zatem bieg siedmiodniowy termin do wykonania przez skarżącego wezwań sądowych i upłynął z dniem 7 października 2013 r. Jak uprawdopodobnił skarżący w okresie od 27 września do 11 października 2013 r. przebywał on poza granicami kraju. Niewątpliwie okoliczność ta uniemożliwiła skarżącemu dokonanie w terminie wymaganych czynności procesowych. Jednakże jego powrót do kraju nastąpił już w dniu 11 października 2013 r. i w tej dacie, skarżący należycie dbając o swoje interesy winien podjąć działania mające na celu zapoznanie się z treścią skierowanej do niego korespondencji sądowej. W uzasadnieniu wniosku skarżący nie podaje żadnej okoliczności, która wskazywałaby, że w okresie po powrocie do kraju nie mógł, z przyczyn przez siebie niezawinionych, zapoznać się z treścią wezwań sądowych. Okoliczności takiej nie stanowi wyłącznie fakt pobytu w okresie od 11 do 14 października 2013 r. poza miejscem wskazanym w skardze jako adres do korespondencji. Inicjując postępowanie sądowe skarżący winien mieć na względzie możliwość kierowania do niego korespondencji sądowej. W takim też celu wskazał w skardze adres do korespondencji. Opuszczając zatem to miejsce powinien dołożyć jak najwyższych starań, aby mieć informacje odnośnie doręczenia mu na ten adres korespondencji sądowej. Tymczasem skarżący nie podjął żadnych czynności w tym zakresie i mimo, że wrócił do kraju w dniu 11 października 2013 r. z korespondencją sądową zapoznał się dopiero 4 dni później. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie mógł zatem odnieść skutku wobec braku uprawdopodobnienia, aby niedopełnienie czynności wynikło z braku jego winy. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.