II SA/Gl 1516/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. O.– O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości p o s t a n a w i a: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1516/13 w ten sposób, że na stronie pierwszej w wersie szóstym od dołu, zdanie pierwsze ostatniego akapitu "Z kolei uczestnicy postępowania sądowego – B. Z., J. Z. i E. L. zwrócili się o oddalenie tego wniosku wskazując, że zaskarżona decyzja nie nakłada na nikogo żadnych obowiązków ani też nie zakazuje jakiegokolwiek zachowania, w tym samym nie nadaje się do wykonania." zastąpić zdaniem "Z kolei uczestnicy postępowania sądowego – J. B. i A. B. zwrócili się o oddalenie tego wniosku wskazując, że zaskarżona decyzja nie nakłada na nikogo żadnych obowiązków ani też nie zakazuje jakiegokolwiek zachowania, w tym samym nie nadaje się do wykonania". W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014 r. oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W wyniku oczywistej omyłki w uzasadnieniu przywołanego postanowienia na stronie pierwszej w wersie szóstym licząc od dołu, Sąd błędnie wskazał krąg uczestników postępowania, którzy w odpowiedzi na przedmiotowy wniosek zwrócili się o jego oddalenie. Jak wynika z akt sprawy zasadność wniosku zakwestionował w piśmie z dnia 23 grudnia 2013 r. pełnomocnik uczestników postępowania J. B. i A. B., a nie jak to błędnie napisano – B. Z., J. Z. i E. L. W myśl art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 166 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Czynności sprostowania mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia. Wobec powyższego wskazaną omyłkę należało sprostować z urzędu stosownie do art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 p.p.s.a.