II SA/Gl 153/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi E. P., J. P., P1. P. i P2. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 29 stycznia 2025 r. nr X/180/25 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miejskiej w Zawierciu Nr X/180/25 z dnia 29 stycznia 2025 r. w sprawie zmiany części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zawiercie dla obszarów obejmujących część południowo- zachodnią i śródmieście- etap II (uchwała), E. P. , J. P. , P P. i P1 P. (skarżący) reprezentowani przez pełnomocnika, zaskarżyli przedmiotową uchwałę wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Zarzucili uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie uchwały w treści sprzecznej z zapisami studium uwarunkowań dla miasta Zawiercie, w zakresie wskazanym w uzasadnieniu skargi; art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Konstytucja RP) w związku z przekroczeniem w zaskarżanej uchwale zakresu władztwa planistycznego przyznanego organowi na podstawie przepisów prawa poprzez nadmierną, nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności skarżących; art 15 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez niejednoznaczne sformułowanie wskazanych w uzasadnieniu postanowień uchwały skutkujące naruszeniem konstytucyjnej zasady praworządności. W uzasadnieniu skargi wskazali, że w treści uchwały zawarto następujące postanowienia: 1) § 2 pkt 4 o treści: w § 5 dodaje się ust. 17 w brzmieniu: "W całym obszarze planu, działalność polegająca na zbieraniu, magazynowaniu, przetwarzaniu, unieszkodliwianiu i odzysku odpadów, dopuszczalna jest wyłącznie w budynkach lub halach namiotowych."; 2) § 2 pkt 7 o treści: § 6 ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: ,, na całym obszarze objętym planem zakazuje się lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem: a) inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, kolejowej i drogowej, łączności publicznej, b) garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, c) zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, d) ośrodków wypoczynkowych lub hoteli wraz z towarzyszącą infrastrukturą, e) stacji paliw, f) centrów handlowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, g) szpitali, placówek edukacyjnych, kin, teatrów lub obiektów sportowych, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, h) parków rozrywki rozumianych jako obiekty przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z rozrywką lub rekreacją, i) zalesień;"; 3) § 2 pkt 8 o treści; § 6 ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: " na całym obszarze objętym planem dopuszcza się funkcjonowanie legalnych przedsięwzięć, w tym niezgodnych z przeznaczeniem terenu, istniejących w dniu wejścia wżycie planu, działających na podstawie ważnych decyzji administracyjnych i pozwoleń, w tym z zakresu następujących funkcji: produkcyjnych, usługowych, związanych ze zbieraniem, magazynowaniem i odzyskiem odpadów, które nie powodują uciążliwości wykraczających poza obszar, do którego podmiot posiada prawo do dysponowania oraz pod warunkiem zapewnienia odpowiednich standardów ochrony środowiska"; 4) § 2 pkt 26 o treści: § 13 ust. 9 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "na terenie oznaczonym symbolem 6P, jako kontynuacja legalnych przedsięwzięć, istniejących w dniu wejścia w życie planu, działających na podstawie ważnych decyzji administracyjnych i pozwoleń, dopuszcza się zagospodarowanie służące: a) lokalizowaniu działalności z zakresu gospodarowania odpadami-odzysku i unieszkodliwiania odpadów oraz związanego z tą działalnością magazynowania odpadów przeznaczonych do utylizacji, z wyjątkiem spalarni odpadów, b) zbieraniu i przetwarzaniu odpadów"; 5) § 2 pkt 27 o treści: w § 13 ust. 9 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "w całym obszarze planu ustala się zakaz lokalizacji nowych działalności z zakresu zbierania, magazynowania, przetwarzania i odzysku odpadów, z wyjątkiem sytuacji, o których mowa w pkt 2 i 3 oraz w § 6 ust. 1 pkt 3". Skarżący wyjaśnili, że są właścicielami działki o nr [...] , dla której Sąd Rejonowy w Z., V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Działka ta znajduje się na obszarze objętym zmianą planu wprowadzoną przedmiotową uchwałą. Interes prawny skarżących wynika więc z ich prawa własności, którego realizacja została wskutek zaskarżanego aktu istotnie ograniczona. Zaskarżana uchwała wpływa na sytuację prawnomaterialną skarżących w ten sposób, że w znaczący sposób utrudnia, a w dłuższej perspektywie czasowej wręcz uniemożliwia dalsze prowadzenie działalności gospodarczej związanej z odpadami w dotychczasowym charakterze i zakresie. Pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że w dniu 15 kwietnia 2025 r. przedłożył Prezydentowi Miasta Zawiercie wniosek o uchylenie wspomnianej uchwały. W uzasadnieniu wniosku wskazywano na niezgodność przyjętej uchwały z treścią studium, niejednoznaczność pojęć którymi posłużył się uchwałodawca, a także zwrócono uwagę na możliwość wkroczenia w materię uregulowaną ustawą. Organ nie przychylił się do argumentacji przedstawionej we wniosku odmawiając uchylenia przedmiotowej uchwały. Stwierdził, że w jego ocenie nie doszło do ograniczenia możliwości zagospodarowania terenu, na którym znajduje się działka skarżących, a także do naruszenia przepisów prawa ustanawiających obowiązek zgodności uchwalanego planu ze Studium. Zdaniem skarżących istnieje znacząca niezgodność pomiędzy nowo przyjętymi postanowieniami planu, a studium. W tym zakresie skarżący dokonali analizy zapisów studium wskazując, że należąca do nich działka znajduje się na terenie o oznaczeniu AGP oraz na obszarze z dopuszczeniem funkcji zbierania, magazynowania, odzysku, unieszkodliwiania i przetwarzania odpadów. Tereny oznaczone jako 6P zawierają się w obszarze oznaczonym w studium jako AGP. Studium dopuszcza tam zbieranie, magazynowanie, przetwarzanie i odzysk odpadów związanych z prowadzoną tam produkcją. Uchwała natomiast zezwala na lokalizowanie na tych terenach działalności związanych z odzyskiem, unieszkodliwianiem oraz związanym z tą działalnością magazynowaniem odpadów przeznaczonych do utylizacji (z wyjątkiem lokalizowania spalarni odpadów) oraz zagospodarowanie służące zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Z treści uchwały wynika więc, że magazynowanie odpadów na tych terenach jest możliwe w związku z odzyskiem i unieszkodliwianiem odpadów, a ujęte w kolejnym podpunkcie zbieranie i przetwarzanie odpadów już takiego magazynowania nie obejmuje. W treści uchwały nie odniesiono się również do kwestii gospodarowania odpadami związanymi z działalnością prowadzoną na tych terenach, w związku z obecnie przyjętymi regulacjami, nowa działalność produkcyjna której proces technologiczny związany będzie np. z przetwarzaniem odpadów, nie będzie mogła magazynować tych odpadów. Wskazali dalej, że Studium zezwala na lokalizowanie budynków, obiektów i urządzeń natomiast przyjęte w zaskarżonej uchwale ograniczenie możliwego zagospodarowania w przytoczonej wyżej formie powoduje, że całą działalność odpadową należy wykonywać tylko i wyłącznie w budynkach i halach namiotowych, studium natomiast zezwala na lokalizację w tym celu innych obiektów i urządzeń. W ocenie skarżących zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami studium, a rozwiązaniami przyjętymi w m.p.z.p. Dalej skarżący zarzucili organowi nadużycie władztwa planistycznego wskazując, że zarówno w uchwale jak i piśmie z dnia 14 maja 2025 r., nie wskazano powodu, uzasadniającego ustanowienie tak dotkliwego ograniczenia wykonywania prawa własności, jakim jest zakaz lokalizacji nowych przedsięwzięć w zakresie działalności związanej z odpadami. Zaakcentowali, że przekroczenie przez organ uprawnień planistycznych przez niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości ograniczenie prawa własności nieruchomości stanowi naruszenie zasad sporządzania planu. Dodatkowo zwrócili uwagę na niejednoznaczność pojęć zastosowanych przez uchwałodawcę i przedstawili argumenty na poparcie swego stanowiska. W ocenie skarżących poważne wątpliwości interpretacyjne budzą takie sformułowania, jak "powodowanie uciążliwości", czy "funkcjonowanie legalnych przedsięwzięć, w tym niezgodnych z przeznaczeniem terenu". Zdaniem skarżących także część postanowień przyjętych w zaskarżonej uchwale wkracza w materię regulowaną w przepisach odrębnych, co nie jest dopuszczalne w akcie prawa miejscowego. Podkreślili, że plan miejscowy powinien być sformułowany w sposób jednoznaczny nie pozostawiający wątpliwości interpretacyjnych, a normy planistyczne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą stanowić dostatecznie precyzyjną, pełną, wyczerpującą i zamkniętą konkretyzację ustawowych norm planowych. Ponadto w ocenie skarżących wskutek niejednoznaczności zastosowanych w uchwale sformułowań, doszło do naruszenia zasady określonej w art. 7 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pełnomocnik organu wskazał, że choć skarga dotyczy całości uchwały to podniesione w niej zarzuty dotyczą jej § 2 pkt 4, § 2 pkt 7, § 2 pkt 8, § 2 pkt 26 i § 2 pkt 27. Skarga nie zawiera zarzutów dotyczących pozostałych przepisów uchwały. Zauważył, że wprowadzone zmiany planu miejscowego polegają na zakazie lokalizacji inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, lokalizacji nowych działalności z zakresu zbierania, magazynowania, przetwarzania i odzysku odpadów - z zastrzeżeniem praw nabytych do przedsięwzięć uruchomionych przed wejściem w życie zmiany planu miejscowego. Oznacza to, że legalna działalność rozpoczęta przed dniem wejścia w życie uchwały z 29 stycznia 2025 r. może być prowadzona w dotychczasowym zakresie. Niedopuszczalna jest jednak lokalizacja nowych obiektów objętych zakazami wynikającymi z nowej uchwały. Prawa nabyte na podstawie przepisów dotychczasowych są chronione jednak działalność ta nie może być już rozszerzana. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności ewentualnych zmian w zakresie działalności, która jest już prowadzona stwierdził, że obejmuje je wprost regulacja § 5 ust. 17. Gmina w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego władna jest wprowadzać takie ograniczenia z uwagi na wymogi ochrony środowiska oraz zasady zrównoważonego rozwoju. Zdaniem organu wbrew zarzutom skargi uchwała nie narusza praw skarżących, nie ingeruje w treść decyzji i zezwoleń, gdyż skarżący mogą wykorzystywać swoją nieruchomość zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Podkreślił, że prawo własności nie jest wartością absolutną, a zakaz lokalizacji nowych przedsięwzięć z zakresu gospodarki odpadami nie jest nadużyciem władztwa planistycznego W ocenie organu prowadzone rozwiązania nie pozostają w sprzeczności ze Studium. Jeżeli Studium dopuszcza możliwość funkcjonowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w tym dopuszczenie możliwości zbierania, magazynowania, przetwarzania i odzysku odpadów to nie oznacza to automatycznie, że takie przeznaczenie musi się znaleźć w planie miejscowym. Studium stanowi nieprzekraczalne granice w ramach których prawodawca lokalny może się poruszać ustalając zapisy planu. Natomiast dopuszczenie w Studium nie jest równoznaczne z ustaleniem takiej działalności w planie. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że wnosi i wywodzi, jak w skardze oraz popiera dotychczasowe argumenty przedstawione we wniosku z dnia 15 kwietnia 2025 r. skierowanym do organu. Podkreślił, że organ nie wykazał, iż istnieją szczególne okoliczności uzasadniające tak daleką ingerencję w prawa skarżących. Pełnomocnik organu wnosił jak w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że część zarzutów zostało już skonsumowane, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydał wyrok o sygn. akt II SA/Gl 1169/25, w którym odniósł się do punktów 4 i 5 wskazanych w skardze. Pełnomocnik jednocześnie wskazał, że intencja lokalnego prawodawcy było to, żeby osoby prowadzące działalność legalnie mogły nadal ja prowadzić. Jeżeli chodzi o uciążliwości związane z prowadzeniem działalności należy odwołać się do norm określonych w prawie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 - dalej "p.p.s.a"). kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zaś granice sprawy wyznaczone są przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności, przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, w tym przede wszystkim na podstawie przedstawionych przez organ akt planistycznych i pism procesowych stron wraz z załącznikami. Analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie w aktach tejże sprawy. Uchwała Rady Miejskiej w Zawierciu Nr X/180/25 z dnia 29 stycznia 2025 r. w sprawie zmiany części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zawiercie dla obszarów obejmujących część południowo- zachodnią i śródmieście- etap II (uchwała), została zaskarżona przez E. P. , J. P. , P. P. i P1. P. (skarżący) w całości, jednakże podnoszone przez nich zarzuty dotyczą § 2 pkt 4, § 2 pkt 7, § 2 pkt 8, § 2 pkt 26 i § 2 pkt 27 zaskarżonej uchwały. Skarżący są właścicielami działki o nr [...] , dla której Sąd Rejonowy w Zawierciu, V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Działka ta znajduje się na obszarze objętym zmianą planu wprowadzoną przedmiotową uchwałą, a jej obszar oznaczony jako 6P zgodnie z zapisami Studium mieści się na terenie o oznaczeniu AGP oraz na obszarze z dopuszczeniem funkcji zbierania, magazynowania, odzysku, unieszkodliwiania i przetwarzania odpadów. Interes prawny skarżących wynika więc z ich prawa własności, którego realizacja została wskutek zaskarżanego aktu istotnie ograniczona. Nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że w Rada Miasta Zawiercie w treści zaskarżonej uchwały zawarła następujące postanowienia, 1) § 2 pkt 4 o treści: w § 5 dodaje się ust. 17 w brzmieniu: "W całym obszarze planu, działalność polegająca na zbieraniu, magazynowaniu, przetwarzaniu, unieszkodliwianiu i odzysku odpadów, dopuszczalna jest wyłącznie w budynkach lub halach namiotowych."; 2) § 2 pkt 7 o treści: § 6 ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: ,, na całym obszarze objętym planem zakazuje się lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem: a) inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, kolejowej i drogowej, łączności publicznej, b) garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, c) zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, d) ośrodków wypoczynkowych lub hoteli wraz z towarzyszącą infrastrukturą, e) stacji paliw, f) centrów handlowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, g) szpitali, placówek edukacyjnych, kin, teatrów lub obiektów sportowych, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, h) parków rozrywki rozumianych jako obiekty przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z rozrywką lub rekreacją, i) zalesień;"; 3) § 2 pkt 8 o treści; § 6 ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: " na całym obszarze objętym planem dopuszcza się funkcjonowanie legalnych przedsięwzięć, w tym niezgodnych z przeznaczeniem terenu, istniejących w dniu wejścia wżycie planu, działających na podstawie ważnych decyzji administracyjnych i pozwoleń, w tym z zakresu następujących funkcji: produkcyjnych, usługowych, związanych ze zbieraniem, magazynowaniem i odzyskiem odpadów, które nie powodują uciążliwości wykraczających poza obszar, do którego podmiot posiada prawo do dysponowania oraz pod warunkiem zapewnienia odpowiednich standardów ochrony środowiska"; 4) § 2 pkt 26 o treści: § 13 ust. 9 pkt 3 otrzymuje brzmienie: "na terenie oznaczonym symbolem 6P, jako kontynuacja legalnych przedsięwzięć, istniejących w dniu wejścia w życie planu, działających na podstawie ważnych decyzji administracyjnych i pozwoleń, dopuszcza się zagospodarowanie służące: a) lokalizowaniu działalności z zakresu gospodarowania odpadami-odzysku i unieszkodliwiania odpadów oraz związanego z tą działalnością magazynowania odpadów przeznaczonych do utylizacji, z wyjątkiem spalarni odpadów, b) zbieraniu i przetwarzaniu odpadów"; 5) § 2 pkt 27 o treści: w § 13 ust. 9 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: "w całym obszarze planu ustala się zakaz lokalizacji nowych działalności z zakresu zbierania, magazynowania, przetwarzania i odzysku odpadów, z wyjątkiem sytuacji, o których mowa w pkt 2 i 3 oraz w § 6 ust. 1 pkt 3". Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że skarżący wykazali istnienie i bezpośrednie naruszenie ich własnego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. na skutek podjęcia kwestionowanej uchwały w przedmiocie planu miejscowego, co warunkowało merytoryczne rozpoznanie skargi, co nie było również kwestionowane przez organ. Skarżący wyjaśnili również, że na działce o nr [...] prowadzą działalność gospodarczą w zakresie gospodarowania odpadami. W ocenie Sądu skarżący, inicjując postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., wykazali istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a ich indywidualną sytuacją prawną (interes prawny) oraz to, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na ich sytuację prawną. Natomiast od oceny, czy ingerencja taka mieściła się w prawnie wyznaczonych granicach władztwa planistycznego gminy, czy też je przekraczała – a zatem była bezprawna – zależała dopuszczalność stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Stwierdzonego wyżej naruszenia interesu prawnego skarżących nie można bowiem utożsamiać z naruszeniem prawa (w znaczeniu przedmiotowym: jako obiektywnego porządku prawnego) skutkującym "automatycznie" nieważnością tych postanowień. Samo stwierdzenie naruszenia interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę nie oznacza jeszcze konieczności uwzględnienia jego skargi. Obowiązek taki powstaje dopiero wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku uwzględnienia skargi na plan miejscowy nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Zdaniem Sądu wprowadzenie w zaskarżonym planie jakichkolwiek ograniczeń wynikających z ustalenia konkretnego przeznaczenia tych nieruchomości (działek) oraz określenia możliwego sposobu ich zagospodarowania narusza interes prawny właściciela, wypływający z przysługującego mu prawa własności, zdefiniowanego w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm. - dalej: k.c.). Skoro ustanowione w wyżej przywołanych ustawach warunki formalne i materialne dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego zostały w przedmiotowej sprawie zachowane, należało przejeść do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i ocenić, czy zaskarżona uchwała planistyczna, kontrolowana w granicach sprawy zakreślonych w skardze, naruszała przepisy obowiązujące w dacie jej podjęcia (znajdujące zastosowanie w danej sprawie). Kontrola ta podlegała jednak ograniczeniom wynikającym ze specyfiki skargi wnoszonej na podstawie art. 101 u.s.g. Charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku wniesienia skargi dotyczącej planu, sąd ma obowiązek w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Jeśli skarżący wywodzą swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tej nieruchomości – czy to poprzez jej objęcie swoimi postanowieniami, czy też oddziaływanie na zasadzie bezpośredniego sąsiedztwa (graniczenia) z konkretnym terenem objętym planem miejscowym. W następnej kolejności trzeba zaznaczyć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis art. 28 u.p.z.p., jako lex specialis, stanowi niewątpliwie modyfikację ogólnej reguły wyrażonej w art. 91 ust. 1 w związku z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którą uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, jeżeli naruszenie prawa jest istotne (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1981/16). Za istotne naruszenie prawa w tym zakresie, skutkujące nieważnością aktu planistycznego w całości lub w części, należy rozumieć jedynie takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania aktu planistycznego. Przystępując do oceny negowanej uchwały zająć się należy zarzutem jej niezgodności ze Studium. Na samym początku zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 z późn. zm.), która weszła w życie w dniu 24 września 2023 r., do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, w przepisach ustaw zmienianych niniejszą ustawą, z wyjątkiem ustawy zmienianej w art. 26, odnoszących się do planu ogólnego gminy, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z wyjątkiem spraw uchwalania planów ogólnych gminy. Ponadto zgodnie z art. 65 ust. 1 tej ustawy, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w sprawie znajdzie zastosowanie - mimo uchylenia - art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zastosowanie też znajdzie art. 15 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Także mimo, że z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w nowym brzmieniu wynika, że plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego, to w tym przypadku, zgodność ta ma dotyczyć przedmiotowego Studium. Analiza tych uregulowań prowadzi do wniosku, że punktem wyjścia do dokonania oceny Studium, o której mowa w art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jest zawsze przedmiot i sposób ujęcia jego ustaleń. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobodnego planowania miejscowego pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Natomiast plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację, czy wręcz całkowitą zmianę (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 729/21). Wymóg braku sprzeczności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. W ramach tego władztwa organ gminy nie może wyjść jednak poza ogólne ustalenia wynikające ze studium (zob. wyrok NSA z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt II OSK 3083/19). Oceny zgodności zaskarżonej uchwały ze Studium należy dokonać w odniesieniu do kierunków zagospodarowania, gdyż to ta część studium przedstawia ogólne założenia polityki przestrzennej na danym obszarze, które mają być ewentualnie w przyszłości uszczegółowione w planie miejscowym. Część dotycząca uwarunkowań i możliwości rozwoju przedstawia w głównej mierze dotychczasowe zagospodarowanie terenu, a więc nie może stanowić odniesienia dla wspomnianej oceny. Stosownie do tego stanowiska w Studium w części "II" zatytułowanej "Kierunki i polityka przestrzenna", a konkretnie w części 2.4 stwierdza się, że sankcjonuje się "istniejący stan zagospodarowania", na tych terenach funkcjonalnych, na których dotychczasowy sposób zagospodarowania i użytkowania terenu, koliduje z proponowanym przeznaczeniem. Właśnie ta część stanowi ustalenia jako wytyczne wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych. We wskazanej części Studium przyjmuje się, że plany miejscowe aprobujące dotychczasowy stan zagospodarowania nie naruszają ustaleń studium. Wskazuje się, że ta część Studium reguluje kwestie dopuszczalności w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zmiany i opracowania planów miejscowych. Przy czym w planach miejscowych dopuszcza się adaptację istniejących, nie ujawnionych na rysunku "Kierunki i polityka przestrzenna" funkcji: usługowych, produkcyjnych i związanych ze zbieraniem, magazynowaniem, odzyskiem i przetwarzaniem odpadów, prowadzonych na podstawie ważnych decyzji administracyjnych, pod warunkiem zapewnienia odpowiednich standardów ochrony środowiska Sięgając do Studium stwierdzić należy, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem AGP, AGU – tereny aktywności gospodarczej. W rozdziale 2 Studium cz. II Kierunki i polityka przestrzenna pt. "Kierunki zmian w strukturze przestrzennej miasta oraz w przeznaczeniu terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy" w pkt 4 "Kierunki zagospodarowania przestrzennego – podział na tereny funkcjonalne" w odniesieniu do terenów aktywności gospodarczej AGP i AGU wskazano, że: "Podstawowe przeznaczenie terenów AGP, AGU pod usługi oraz działalność produkcyjną, przetwórczą, bazy, składy, centra logistyczne, parki przemysłowe, parki technologiczne, parki produkcyjne, parki biznesu, inkubatory przedsiębiorczości, itp. Poza obiektami budowlanymi związanymi z funkcją podstawową możliwa jest lokalizacja obiektów administracyjno-technicznych, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, komunikacji ...". Dalej Studium stanowi, że spośród terenów aktywności gospodarczej wyróżnia się dwa rodzaje terenów, tj. AGP i AGU. Teren AGP to teren "z preferencją dla lokalizacji funkcji produkcyjnej. Na terenach tych dopuszcza się funkcjonowanie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana. Na terenach tych dopuszcza się zbieranie, magazynowanie, przetwarzanie i odzysk odpadów, w tym obcych, które wykorzystywane będą w procesach technologicznych związanych z produkcją przemysłową realizowaną na terenie AGP". W rozdziale 7 cz. II Studium pt. "Kierunki rozwoju systemów infrastruktury technicznej" w pkt 7.7 "Opady komunalne i przemysłowe" wskazano, że "... na wskazanych na rysunku "Kierunki i polityka przestrzenna" "Obszarach z dopuszczeniem funkcji zbierania, magazynowania, odzysku, unieszkodliwiania i przetwarzania odpadów", wykorzystywanych obecnie w tym celu, dopuszcza się gospodarowanie terenem służące lokalizowaniu działalności w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów oraz związanego z tą działalnością magazynowania odpadów przeznaczonych do utylizacji. Możliwie jest również lokalizowanie na tych terenach budynków administracji i zaplecza technicznego, obiektów i urządzeń służących magazynowaniu, przetwarzaniu oraz utylizacji odpadów, parkingów oraz zieleni urządzonej. Dopuszcza się funkcje zbierania, magazynowania i przetwarzania odpadów, jako kontynuację istniejącego zagospodarowania". Przy czym jak wynika z załącznika graficznego nr 4 do Studium pt. "Kierunki i polityka przestrzenna" obszar AGP, na którym położona jest działka skarżących, został oznaczony jako obszar z dopuszczeniem funkcji zbierania, magazynowania, odzysku, unieszkodliwiania i przetwarzania odpadów. Na obszarze, w którym znajduje się działka skarżących obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Zawiercie dla obszarów obejmujących część południowo – zachodnią i śródmieście – etap II, uchwalony uchwałą nr LII/499/18 Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 28 marca 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 11 kwietnia 2018 r. , poz. 2575- dalej m.p.z.p."). W myśl § 88 ust. 1 m.p.z.p., dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 6P ustalono przeznaczenie podstawowe pod zabudowę produkcyjną, tj. budynki produkcyjne, magazynowe i składowe. Ponadto w § 6 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. wskazano, że na terenach oznaczonych symbolami od 1P do 7P dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagana, za wyjątkiem: przedsięwzięć związanych z postępowaniem z paliwem jądrowym lub odpadami promieniotwórczymi, elektrowni konwencjonalnych i elektrociepłowni na paliwa kopalne, związanych z wytwarzaniem środków ochrony roślin oraz produktów biobójczych, składowisk odpadów, spalani odpadów i zwłok, związanych z chowem lub hodowlą zwierząt. Z kolei w myśl § 13 ust. 9 pkt 3 m.p.z.p. w zakresie gospodarki odpadami ustalono, że na terenie oznaczonym symbolem 6P dopuszcza się zagospodarowanie służące: a) lokalizowaniu działalności z zakresu gospodarowania odpadami – odzysku i unieszkodliwiania odpadów oraz związanego z tą działalnością magazynowania odpadów przeznaczonych do utylizacji, z wyjątkiem spalarni odpadów, b) zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Przeznaczenie działek skarżących nie uległo zmianie w związku z uchwaleniem zaskarżonego aktu, tj. działki te nadal znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem 6P. Oznaczenie graficzne działki nie zmieniło się natomiast zmieniło się jej oznaczenie tekstowe zaskarżone w zakresie § 2 pkt 4, § 2 pkt 7, § 2 pkt 8, § 2 pkt 26 i § 2 pkt 27 zaskarżonej uchwały. Zestawienie zapisów Studium z uregulowaniami zaskarżonej uchwały wskazuje, że teren działki skarżących w obu aktach traktowany jest w sposób odmienny jeżeli chodzi o prowadzenie działalności w zakresie odpadów, bowiem inaczej traktowane są podmioty, których legalna działalność rozpoczęta została przed dniem wejścia w życie uchwały z 29 stycznia 2025 r. (może być ona prowadzona w dotychczasowym zakresie). Niedopuszczalna jest jednak lokalizacja nowych obiektów objętych zakazami wynikającymi z nowej uchwały. Zalecenia te korespondują z § 4 zaskarżonej uchwały. Zdaniem Sądu, użyte w Studium sformułowanie "dopuszcza się" nie może być utożsamiane z zagwarantowaniem możliwości funkcjonowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i prowadzenia działalności polegającej na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów, na obszarze objętym ustaleniami planu. To, że Studium dopuszcza funkcjonowanie ww. przedsięwzięć i prowadzenie działalności z zakresu gospodarki odpadami nie oznacza, że plan miejscowy musi te postanowienia powtórzyć. Nadto w Studium jest mowa o dopuszczeniu działalności polegającej na zbieraniu, magazynowaniu i przetwarzaniu odpadów, ale jako kontynuacji istniejącego zagospodarowania. Wobec tego zacytowane wyżej zapisy Studium nie przesądzają kategorycznie o funkcjonowaniu ww. przedsięwzięć i możliwości prowadzenia działalności z zakresu gospodarki odpadami, lecz jedynie stwarzają taką możliwość. Studium daje jedynie przyzwolenie na zamieszczenie w planie postanowień dopuszczających tego rodzaju przedsięwzięcia. Stwierdzenie, że plan nie narusza studium w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p., nie oznacza, że wszystkie funkcje przewidziane w Studium muszą zostać wdrożone do planu. Przytoczone zapisy Studium, jak i wymienione przepisy planu miejscowego, dążą do ograniczenia realizacji inwestycji zaliczających się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (gdyż to w tym zakresie wprowadza się znaczne ograniczenia) oraz zmiany zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy. Potwierdzeniem zgodności ze Studium rozwiązań przyjętych w zaskarżonej uchwale są dokumenty planistyczne, w tym opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 26 listopada 2024 r. (k. 268 akt planistycznych) oraz "Prognoza oddziaływania na środowisko" z listopada 2024 r. sporządzona prze mgr. Inż. A. K. (K. 305 do 360 akt planistycznych). Jest to więc kolejny argument przemawiający za tym, że Rada Miejska uchwaliła zmiany części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zawiercie dla obszarów obejmujących część południowo - zachodnią i śródmieście - etap II który realizuje kierunki zagospodarowania przestrzennego Studium. Zasadę władztwa planistycznego gminy ustanawia przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalanie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Przy czym celem podejmowania uchwał w sprawie planów miejscowych jest nie tylko prawne usankcjonowanie obecnego stanu zagospodarowania przestrzennego na danym terenie, ale również dokonywanie prawnie wiążących zmian dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości objętych ustaleniami planu (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r., II OSK 1369/20). Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego lub interesów podmiotów prywatnych, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych lub interesu prywatnego z interesem publicznym. Własność i wynikające z niej prawa podmiotowe mogą w wyniku realizacji władztwa planistycznego doznawać szeregu ograniczeń, przy czym ingerencja we własność, tak jak w uznane i mające konstytucyjne gwarancje wolności, musi być uzasadniona i może nastąpić wyłącznie pod ściśle określonymi prawem warunkami (por. m.in. wyrok NSA z 19 października 2022 r., II OSK 1518/21). Wobec tego w istotę władztwa planistycznego gminy włączone jest uprawnienie polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności (prawa użytkowania wieczystego). W ramach realizacji tego uprawnienia gmina zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności (por. wyrok NSA z 6 marca 2018 r., II OSK 1196/16). Zdaniem Sądu, przyjęcie kwestionowanych przez skarżących postanowień uchwały zostało dokonane z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważania interesu publicznego oraz prywatnego. Podstawą weryfikacji tego, czy w zakresie objętym interesem prawnym Skarżącej doszło do nadużycia władztwa planistycznego są w pierwszej kolejności ustalenia Studium. Te zaś – jak już o tym była mowa – jedynie dopuszczają możliwość realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i prowadzenie działalności polegającej na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Zatem Studium nie przesądza kategorycznie o funkcjonowaniu ww. przedsięwzięć i możliwości prowadzenia działalności z zakresu gospodarowania odpadami. Nadto w Studium cz. II "Kierunki i polityka przestrzenna" pkt 1.5 "Zasady rozwoju przestrzennego Zawiercia" ustalono zasady realizacji kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zawiercia wskazując m. in. na ochronę terenów o wysokich walorach przyrodniczo-krajobrazowych (pkt 1 i 6) oraz zapewnienie bezpieczeństwa ludności i mienia – głównie w kontekście inwestowania, oraz zabudowywania obszarów o niekorzystnych warunkach geologiczno-inżynierskich, a także szerokości nowo widzialnych dróg (pkt 8). Organ był zatem upoważniony do tego, aby w zaskarżonej uchwale wprowadzić ograniczenia i zakazy dotyczące prowadzenia i lokalizowania działalności z zakresu gospodarowania odpadami. Następnie należy wskazać, że z "Prognozy oddziaływania na środowisko" sporządzonej w listopadzie 2024 r. wynika, że zmiana tekstowej części m.p.z.p. ma głównie charakter porządkujący ustalenia obowiązującego planu. Głównym celem jest uporządkowanie toczących się i przyszłych procesów zagospodarowania terenu, zapewnienie odpowiedniej ilości terenów zielonych, miejsc parkingowych przepuszczalnych, a także ograniczenie w całym obszarze planu nowych działalności z zakresu zbierania, magazynowania, przetwarzania i odzysku odpadów, z wyjątkiem kontynuacji legalnych przedsięwzięć, istniejących w dniu wejścia w życie planu, działających na podstawie ważnych decyzji administracyjnych i pozwoleń. Ponadto na całym obszarze objętym planem zakazuje się lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z dopuszczeniem kilku wyjątków, przy jednoczesnym usankcjonowaniu istniejących już działalności (str. 13-14). Dalej dokument ten wskazuje, że obszar opracowania położony jest w zasięgu GZWP 454 O. (zbiornik nieudokumentowany) oraz GZWP 327 L. (zbiornik udokumentowany). W obrębie GZWP 454 zlokalizowane są ujęcia wód głębinowych (str. 19). W przypadku braku realizacji projektu zmiany m.p.z.p. środowisko nie pozostanie na obecnym poziomie funkcjonowania. Będzie poddawane działaniu procesów zarówno naturalnych jak i antropogenicznych. Brak realizacji projektu pozostawi w działaniu, a tym samym w oddziaływaniu na środowisko istniejące zainwestowanie (str. 36). Projektowana zmiana części tekstowej m.p.z.p. ogranicza oraz eliminuje negatywne oddziaływanie na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru (str. 50-51). Jak wskazano w prognozie, zakres i natężenie potencjalnych skutków środowiskowych realizacji ustaleń m.p.z.p. z projektowanymi zmianami jest rezultatem nałożenia się specyficznych oddziaływań projektowanego przeznaczenia lub sposobu użytkowania terenu na cechy środowiska, w szczególności dotyczące jego wrażliwości i podatności na degradację. Problemy wynikające z funkcjonowania środowiska w warunkach wytworzonych przez projekt dokumentu są eliminowane i ograniczają negatywne oddziaływanie poprzez nowe zapisy. Wpływają one na korzystanie z zasobów ochrony środowiska, wód podziemnych, lasów, ograniczają odziaływanie hałasu, promieniowania elektromagnetycznego, zapewniają ochronę powietrza atmosferycznego (str. 53). Z kolei jako istniejące problemy ochrony środowiska - istotne z punktu widzenia realizacji projektowanej zmiany planu - w prognozie wskazano m. in. właściwe zagospodarowanie odpadów przemysłowych oraz ograniczenie ich uciążliwości do granic działek oraz ochronę wód zbiorników podziemnych przed zanieczyszczeniem (str. 38-39). Jednocześnie analiza postanowień zaskarżonej uchwały oraz uzasadnienia do projektu uchwały wskazuje, że organ - dążąc do realizacji polityki przestrzennej gminy w zgodzie z kierunkami przeznaczenia i zagospodarowania przestrzennego określonymi w Studium - wprowadził szereg rozwiązań mających na celu ograniczenie i minimalizację negatywnych oddziaływań na środowisko planowanych przedsięwzięć i zmian w zagospodarowaniu terenów. Wprowadzono nie tylko kwestionowane przez skarżących ograniczenia i zakazy, ale także m. in. zakaz przedsięwzięć prowadzących do obniżenia poziomu wód powierzchniowych, zaniku cieków wodnych oraz tworzenia lejów depresji (§ 2 pkt 19), zakaz przedsięwzięć prowadzących do pogorszenia jakości wód podziemnych oraz obniżenia poziomu wód podziemnych (§ 2 pkt 20), zakaz zagospodarowywania i użytkowania terenu działki budowlanej poza obrysem budynku w formie otwartych miejsc związanych z wykonywaniem pracy rzemieślniczej, wytwórczej i naprawczej (§ 2 pkt 3) czy zapis, że w całym obszarze planu, działalność polegająca na zbieraniu, magazynowaniu, przetwarzaniu, unieszkodliwianiu i odzysku odpadów, dopuszczalna jest wyłącznie w budynkach lub halach namiotowych (§ 2 pkt 4). Z uzasadnienia do projektu uchwały wynika ponadto, że ważenie interesu publicznego i interesów prywatnych nastąpiło poprzez utrzymanie w większości ustaleń i rozwiązań urbanistyczno-architektonicznych dotychczas obowiązującego m.p.z.p., zaś w zakresie wprowadzonych zmian w części tekstowej m.p.z.p. interesy te ważono przede wszystkim w oparciu o politykę przestrzenną gminy ustaloną w Studium, mając na uwadze zgłoszone wnioski i uwagi. Jednocześnie należy zauważyć, że do organu nie wpłynęły żadne uwagi, wnioski czy petycje ze strony przedsiębiorców i właścicieli działek sprzeciwiające się projektowanym rozwiązaniom. Sąd zauważa ponadto, że ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale postanowienia obydwu tych aktów planistycznych nie mogą również być ze sobą sprzeczne (patrz np. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 829/16 i 6 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1897/20). Zatem dla wprowadzenia w planie miejscowym zakazów lub ograniczeń w zabudowie nie jest konieczne, aby były one przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Istotne jest, by tego rodzaju zakazy lub ograniczenia pozostawały w zgodzie z kierunkami rozwoju przewidzianymi w studium dla danego terenu (por. np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. akt: II OSK 2727/22). Z powyższego wynika, że wartością, którą gmina uznała za ważniejszą są wymagania ochrony środowiska i zasada zrównoważonego rozwoju - w związku z negatywnymi skutkami, jakie dla środowiska wiążą się m. in. z działalnością polegającą na realizacji nowych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz polegających na gospodarowaniu odpadami, a także interes mieszkańców gminy. Ograniczenie prawa własności skarżących nastąpiło w imię realizacji dobra wspólnego jakim jest ochrona środowiska i było środkiem do realizacji celów wynikających z ustaleń Studium. Zachowano także proporcjonalność ograniczenia prawa własności w relacji do celu związanego z ochroną środowiska i interesem mieszkańców gminy. Zapisy zaskarżonej uchwały nadal umożliwiają skarżącym produkcyjne wykorzystywanie działek będących w jej użytkowaniu. Tym samym tereny te mogą być nadal użytkowane pod zabudowę produkcyjną, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Nadto zmiana planu nie skutkuje jednoczesną zmianą korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Zauważyć należy, że ograniczenia wolności działalności gospodarczej mogą zostać wprowadzone ze względu na ważny interes publiczny, a więc zwłaszcza ze względu na przesłanki wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji, tj. ochronę bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochronę środowiska, zdrowia publicznego, wolności i praw innych osób (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2014 r., SK 20/12, OTK-A 2014, nr 9, poz. 102). Sąd zauważa, że władztwo planistyczne gminy, które wynika z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p., nie jest bezwzględne, gdyż art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 1 ust. 3 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. chronią również interes indywidualny (własność). Tak jak prawo własności (art. 140 k.c.), również i władztwo planistyczne gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) nie jest prawem absolutnym. Ograniczenie prawa własności na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest też podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Co istotne, Sąd stoi na stanowisku, podzielając wcześniej przedstawioną argumentację organu, że uchwała w zaskarżonym zakresie w istocie utrzymała i utrwaliła dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, wprowadzając jedynie pewne – acz dotkliwe – ograniczenia, wykluczające na przyszłość niektóre rodzaje przedsięwzięć i sposoby ich prowadzenia. Zdaniem Sądu nie jest też zasadny zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez niejednoznaczne sformułowanie wskazanych w uzasadnieniu postanowień uchwały skutkujące naruszeniem konstytucyjnej zasady praworządności. Regulacje zaskarżonej uchwały precyzyjne ustala zakaz lokalizacji nowych działalności z zakresu zbierania, magazynowania, przetwarzania i odzysku odpadów. Sąd w pełni podziela argumentację organu w tym zakresie. Odnośnie zaś zapisu zaskarżonej uchwały w kontekście rozumienia słów "kontynuacja legalnych przedsięwzięć" należy zauważyć, że na działce będącej własnością skarżących jest już prowadzona działalność z zakresu gospodarowania odpadami, która prowadzona jest na "starych zasadach". Z tych też względów ww. postanowienie uchwały nie narusza interesu prawnego skarżących wynikającego z prawa własności. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zarzuty skargi okazały się nie zasadne, a tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.