II SA/Gl 1530/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w związku ze złożonym sprzeciwem od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1530/12 postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Zarządzeniem z dnia 19 marca 2013 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek R. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia i w ustawowym terminie wniósł sprzeciw. Tym samym, zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270. – zwanej dalej P.p.s.a. ) zarządzenie referendarza sądowego utraciło moc. W sprzeciwie podkreślił, że nie zrozumiał treści formularza, a brak profesjonalnej pomocy uniemożliwił mu jego prawidłowe wypełnienie. Dodatkowo wskazał, że przesłał do Sądu dokumenty wskazujące na jego trudne położenie materialne, a wobec tego istniała możliwość zbadania jego sytuacji i wydania w oparciu o te informacje rozstrzygnięcia. Dodatkowo podniósł, że podpisanie się pod nieprawidłowo wypełnionymi rubrykami mogłoby narazić go na odpowiedzialność karną w sytuacji, w której okazało by się, że poświadczył nieprawdę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kwalifikowanym pismem procesowym, którego formę określa ustawa w art. 252 § 2 P.p.s.a. Osoba fizyczna, ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy winna swój wniosek złożyć na druku urzędowego formularza (tzw. druk PPF), co wynika z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r., Nr 227, poz. 2245). Treść przytoczonych wyżej regulacji prawnych nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać ściśle określoną, przewidzianą przepisami prawa formę. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednakże nie uczynił tego na druku urzędowego formularza. Argumentacja zawarta w sprzeciwie zmierzająca do wykazania, że skarżący nie wypełnił druku formularza albowiem go nie zrozumiał nie jest dla Sądu przekonująca. Treść kierowanych do Sądu pism procesowych skarżącego przeczy bowiem podnoszonej tezie o braku biegłości w redagowaniu tego rodzaju wystąpień, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z twierdzeniami skarżącego zawartymi w sprzeciwie. Podkreślić trzeba, że na ostatniej stronie formularza PPF znajduje się precyzyjne pouczenie co do sposobu jego wypełnienia, a treść tego druku została zredagowana w taki sposób, aby każda osoba fizyczna, nawet bez odpowiedniego przygotowania lub wiedzy była w stanie w sposób poprawny udzielić informacji na temat swojego stanu majątkowego. Oświadczenia złożonego na druku urzędowego formularza nie mogą zaś zastąpić inne dokumenty nadesłane do Sądu przez stronę. W związku z powyższym uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej przepisami formie, a wobec tego, na podstawie art. 257 i art. 260 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.