II SA/Gl 1530/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Z.G., M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania legalizacji drewna oddala skargę. Starosta C. postanowieniem z dnia [...] r. działając na podstawie art.14a ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 6, dalej u.o.l.) oraz art. 123 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej k.p.a.) odmówił wydania zgody stwierdzającej legalność ocechowania i wydania świadectwa legalności pozyskania drewna z działki nr 1, obręb [...], gmina [...] na rzecz Z. i M. G. . Od wskazanego powyżej postanowienia strony postępowania wniosły zażalenie, w którym podniosły naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. oraz dokonanie przez organ niewłaściwej wykładni art. 336 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.). Podnieśli, że opłacają podatek leśny od przedmiotowej nieruchomości, co zostało poświadczone zaświadczeniem wydanym przez Wójta Gminy [...] , jednakże nie mogą zostać wpisani do rejestru gruntów jako posiadacze samoistni, bowiem nie upłynął określony w 172 k.c. termin do zasiedzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, kiedy określony podmiot ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wtedy, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Nie można zatem wydać zaświadczenia stwierdzającego hipotetyczny stan, niewynikający z danych ujawnionych w rejestrze bądź ewidencji. Zaakcentował, że w ewidencji gruntów dla działki nr 1, jako władający figuruje K. G. (władanie samoistne). Natomiast, wnioskodawcy pomimo wezwania organu nie wykazali, że są posiadaczami samoistnymi przedmiotowej nieruchomości w drodze dziedziczenia po K. G. . W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Nie zamieścili szczegółowego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 14a ust. 1 – 3 u.o. l. drewno pozyskane w lasach podlega ocechowaniu. Obowiązek cechowania drewna spoczywa na właścicielach lasów, z zastrzeżeniem ust. 3. Drewno pozyskane w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa cechuje starosta, który wystawia właścicielowi lasu dokument stwierdzający legalność pozyskania drewna. Zasadniczym celem cechowania drewna pozyskanego w lasach jest potwierdzenie legalności jego pozyskania, a tym samym ułatwienie wykrywania kradzieży leśnych oraz bezprawnych wyrębów w lasach prywatnych. Samo cechowanie drewna stanowi czynność techniczną, opisaną w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 lutego 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad cechowania drewna, wzorów urządzeń do cechowania i zasad ich stosowania oraz wzoru dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna (Dz. U. Nr 36, poz. 201 z późn. zm.). Z kolei wystawienie właścicielowi lasu dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna, o którym mowa w art. 14a in fine, stanowi jedynie prawną konsekwencję tej czynności, potwierdzającą, że pozyskane drewno pochodzi z legalnego źródła. Jednocześnie art. 14a ust. 1 – 3 u.o.l. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.o.l. wymaga wykazania tytułu do uzyskania takiego zaświadczenia. Skarżący nie wykazali, by taki tytuł posiadali, skoro jako posiadacz samoistny wykazany był w ewidencji gruntów K. G.. Nie można wydać ww. dokumentu stwierdzającego hipotetyczny stan, niewynikający z danych ujawnionych w rejestrze bądź ewidencji. Nie jest zatem możliwe wydanie stosownego dokumentu w odniesieniu do stanu, który w określonej dacie nie był ujawniony. Wnioskodawcy też, pomimo wezwania organu nie wykazali, że są posiadaczami samoistnymi przedmiotowej nieruchomości w drodze dziedziczenia po K. G.. W pierwszej kolejności skarżący winni zatem uregulować stan prawny nieruchomości, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w stosownej dokumentacji, w tym w ewidencji. Organ wydający ww. dokument dotyczący drewna nie ma kompetencji, by w trybie zawnioskowanym przez ww. strony prowadzić postępowanie odnoszące się do stanu prawnego nieruchomości oraz prawidłowości wpisów do ewidencji gruntów. Postępowanie tego rodzaju jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym na zupełnie innej podstawie prawnej, tj. z zakresu ewidencji gruntów i budynków (zob. rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, j.t Dz. U. z 2019 r., poz. 393 ze zm., w szczególności §10 ust. 2, §11 i §12). W sensie materialnym są to odrębne sprawy administracyjne. . Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art.14a ust. 3 u.o.l., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.