II SA/Gl 1541/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. L., L. L. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania obiektu budowlanego 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...]; 2. Zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: ŚWINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, z późn. zm., tekst jednolity, dalej: k.p.a) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, tekst jednolity z późn. zm., dalej: Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania A.L. i L.L. (dalej: skarżący) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: PINB) nr [...], z dnia [...]r. umarzającą postępowanie w sprawie legalności wykonania obudowy ujęcia wód podziemnych, studni wierconej zlokalizowanej na działce nr ewid. 1 w M. (L.), stanowiącej własności A.C. (dalej: inwestor). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku pismem skarżących, będących właścicielami działki nr ew. 3, w sprawie nieprawidłowości dotyczących zabudowy działek nr ewid. 1 i 2 w M., stanowiących własność inwestora, PINB po ustaleniu i pisemnym zawiadomieniu stron postępowania wszczął postępowanie administracyjne, w ramach którego w dniu [...] r. przeprowadzono oględziny wskazanych powyżej działek. W trakcie oględzin stwierdzono, że w górnej, zachodniej części działki nr ew. 1 w odległości około 0,5 m od ogrodzenia z sąsiednią działką nr ew. 3 znajduje się właz obudowy ujęcia wody podziemnej wykonany w formie studni wierconej, zaopatrującej budynek mieszkalny w wodę pitną. Ustalono jednocześnie, że zatwierdzony projekt zagospodarowania działki nie przewidywał lokalizacji studni w tym miejscu. Zgodnie bowiem z zatwierdzonym projektem budowlanym zaopatrzenie w wodę przewidziano ze studni usytuowanej na działce nr ew. 2 należącej również do inwestora, który oświadczył, że aktualnie ujęta w projekcie i wykonana na działce nr ew. 2 studnia nie jest użytkowana. Natomiast nowa, wiercona na działce nr ew. 1 na głębokość do 30 metrów studnia została wykonana w roku 2014 i to z tej studni obecnie budynek zasilany jest w wodę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] PINB umorzył postępowanie w sprawie legalności wykonania obudowy ujęcia wód podziemnych, studni wierconej zlokalizowanej na działce nr ewid. 1 w M. (L.), stanowiącej własność inwestora. Uzasadniając powyższą decyzję PINB na podstawie przeprowadzonych oględzin oraz załączonej do akt sprawy mapy zasadniczej stwierdził, że odległość wykonanej na działce nr ew. 1 studni wierconej od zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr ew. 3 zbiornika na nieczystości ciekłe wynosi około 23 m. Ponadto w okolicy studni nie ma rowu przydrożnego oraz przewodów rozsączających z indywidualnych biologicznych oczyszczalni ścieków. Brak jest również budynków inwentarskich oraz innych obiektów budowlanych związanych z gromadzeniem nieczystości ciekłych i nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych. Z tych względów w sprawie zastosowanie może mieć § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019 poz. 1065), który dopuszcza możliwość lokalizacji studni w odległości mniejszej niż 5,0 m od granicy działki, nie określając jednocześnie żadnej minimalnej odległości. PINB przywołał także ustalenia poczynione w trakcie oględzin, z których wynika, że wprowadzona w grunt rura odwiertu studni z instalacją pompującą została zabezpieczona obudową zamkniętą włazem żeliwnym zlokalizowanym w odległości 50 cm od ogrodzenia dzielącego działki nr ew. 1 i 3. Natomiast teren wokół włazu wyłożony został luźno położonymi kamieniami bez spoin i wyprofilowania spadku nawierzchni na zewnątrz ujęcia. Ponadto PINB wskazał na przekazaną. drogą mailową informację o wykonaniu utwardzenia terenu wokół ujęcia wody podziemnej zgodnie z warunkami technicznymi, przy czym w załączniku do tej informacji zostały zmieszczone fotografie dokumentujące aktualny stan terenu wokół studni. Z załączonych do akt fotografii zdaniem organu I Instancji wynika, że teren wokół włazu do studni w pasie około1,0 m został utwardzony kamieniami zatopionymi w wylewce betonowej, wyprofilowanej na zewnątrz ujęcia ze spadkiem większym niż 2%. Z uwagi na zbliżenie się lokalizacją studni do ogrodzenia z sąsiednią działką 3 od strony ogrodzenia w wylewce zamontowano blachę wystającą ponad teren utwardzony, co zabezpiecza ujęcie przed ewentualnym napływem wody podziemnej. Skarżący nie zgodzili się z decyzją organu I instancji. W odwołaniu podnieśli, że porozumienie, na podstawie którego studnia zlokalizowana została w odległości poniżej 5 metrów od granicy działki zostało podpisane tylko przez skarżącego. Natomiast skarżąca, która jest współwłaścicielką nieruchomości nie wyraziła zgody na usytuowanie studni w odległości poniżej 5 m. od granicy działki. Skarżący podnieśli także, iż PINB w Z. powinien był w niniejszej sprawie zastosować przepisy obowiązujące w dniu wykonania studni. Odwołanie nie przyniosło jednak skutku, gdyż zaskarżoną decyzją ŚWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie ŚWINB wskazał, że PINB w Z. za podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania Natomiast sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Według organu na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie nie znajduje podstaw do wydania nakazów lub zakazów. ŚWINB wskazał, że kwestie wykonania obudowy ujęcia wód podziemnych regulują przepisy art. 29 ust. 2 pkt. 10 i art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tymi przepisami inwestor zwolniony jest z obowiązku wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia wykonania obudowy ujęć wód podziemnych organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jednakże w czasie wykonania spornej inwestycji obowiązywało inne brzmienie powyższych przepisów. Zgodnie bowiem z ustawą Prawo budowlane obowiązującą w czasie wykonania inwestycji (Dz. U. 2013 poz. 1409) "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu ujęć wód śródlądowych powierzchniowych o wydajności poniżej 50 m3/h oraz obudowy ujęć wód podziemnych". Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty te wymagały zgłoszenia odpowiedniemu organowi. Natomiast kwestie techniczne budowy ujęcia wód podziemnych w formie studni wierconej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. ŚWINB przytoczył przy tym treść § 31 oraz § 33 tego rozporządzenia. Na podstawie przeprowadzonych oględzin oraz załączonej do akt sprawy mapy zasadniczej ŚWINB stwierdził, że odległość wykonanej na działce nr ew. 1 studni wierconej od zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr ew. 3 zbiornika na nieczystości ciekłe wynosi około 23 m., ponadto w okolicy studni nie ma rowu przydrożnego oraz przewodów rozsączających z indywidualnych biologicznych oczyszczalni ścieków. Brak jest również budynków inwentarskich oraz innych obiektów budowlanych związanych z gromadzeniem nieczystości ciekłych i nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych. Na tej podstawie ŚWINB przyjął, że w niniejszej sprawie możliwe jest zastosowanie wyjątku przewidzianego w § 31 ust. 2 Rozporządzenia, który dopuszcza sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 m. od granicy działki, a także studni wspólnej na granicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5 rozporządzenia. W oparciu o powyższe ustalenia ŚWINB uznał, że odległość studni wierconej jest zgodna z wymogami określonymi w § 31 ust. 2 warunków technicznych, a z akt sprawy wynika także, iż teren wokół studni został utwardzony, z zachowaniem spadku w kierunku zewnętrznym, które to wymogi są określone w powyższych przepisach. Organ odwoławczy uznał także, że wykonanie spornej studni nie narusza warunków, określonych w obowiązującym dla działki nr 1 w M. (L.) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] (Dziennik Urzędowy nr [...] poz. [...] z dn. [...]). Odnosząc się do zarzutów odwołania ŚWINB wskazał, że zgoda skarżących jako właścicieli działki sąsiedniej nie była konieczna, aby można było zmniejszyć odległość lokalizacji studni od granicy działki sąsiedniej. Wyjątek w tym zakresie wynika bowiem wprost z przepisów prawa. W podsumowaniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji ŚWINB zauważył, iż w dniu wykonywania inwestycji przepisy przewidywały konieczność zgłoszenia takich robót odpowiedniemu organowi, jednakże biorąc pod uwagę prawidłowość wykonanych prac, a także obecną liberalizację przepisów budowlanych w zakresie wykonywania ujęć wód podziemnych organ uznał, iż sytuacja inwestora nie może być mniej korzystna tylko z powodu wykonania przedmiotowego ujęcia krótko przed zmianą przepisów regulującą powyższe kwestie. Skarżący nie zgodzili się z decyzją ŚWINB. W skardze wniesionej w ich imieniu przez pełnomocnika będącego radcą prawnym zarzucono naruszenie: art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, podczas gdy postępowanie nie było bezprzedmiotowe, a z uwagi na treść przepisów prawa materialnego organ miał obowiązek wydania stosownej decyzji w sprawie; art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, a tym samym nieustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez nieustalenie parametrów technicznych budowli w postaci studni wierconej zlokalizowanej na działce nr ewid. 1 w M. (L.), takich jak jej głębokość, wydajność oraz przeznaczenie, co ma kluczowe znaczenie dla właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego; art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez powołanie się przez organ na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy organ w istocie oparł swoje rozstrzygnięcia nie na akcie prawa miejscowego, a na rozmowie z pracownikiem Urzędu Gminy, który stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera ograniczeń w zakresie wykonywania studni głębinowych, która to informacja nie znajduje odzwierciedlenia w treści właściwego planu zagospodarowania przestrzennego, czego organ nie zweryfikował. W skardze zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 48 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 7, w związku z pkt 6, w związku z pkt 1, w związku z pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 t.j. z późn. zm. aktualnymi na czerwiec 2014 r.) poprzez uznanie, że brak było podstawy prawnej do wydania przez organ decyzji administracyjnej, podczas gdy zgodnie z naruszonymi przepisami prace budowlane w postaci wykonania odwiertu na potrzeby wykonania budowli w postaci studni wierconej, a także prace budowlane polegające na montażu instalacji pompującej w wybudowanej obudowie ujęcia wody pitnej wymagają uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym zachodzą przesłanki do wydania decyzji administracyjnej w trybie naruszonego przepisu. Pełnomocnik skarżących zarzucił także naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 59 ust. 1, w związku z art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2008.199.1227 z późn. zm.), w związku z § 3 ust. 1 pkt 42) ppkt b) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez uznanie że brak było podstawy prawnej do wydania przez organ decyzji administracyjnej, podczas gdy zgodnie z naruszonymi przepisami prace budowlane w postaci wykonania odwiertu na potrzeby wykonania budowli w postaci przedmiotowej studni wierconej mogły wymagać pozwolenia na budowę jako znacząco oddziałujące na środowisko. Zarzucono ponadto: - naruszenie 49b ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodziły podstawy do wydania decyzji administracyjnej, podczas gdy zgodnie z naruszonym przepisem (w brzmieniu z dnia prowadzenia prac budowlanych) prowadzenie prac budowlanych w postaci budowy obudowy ujęcia wody wymagała uprzedniego ich zgłoszenia do właściwego organu administracji budowlanej, a tym samym zachodził przesłanki do wydania przez organ decyzji w trybie naruszonego przepisu; - naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 37 pkt 1) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2001.115.1229 z późn. zm.) poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do wydania decyzji, w warunkach gdy przedmiotowe prace budowlane winny zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego, jako szczególne korzystanie z wód polegające na poborze wody na potrzeby działalności gospodarczej, a tym samym inwestor nie miałby możliwości prowadzenia takich prac budowlanych, bowiem organ winien odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłosić sprzeciw do złożonego zgłoszenia, a o uzyskanie których to dokumentów inwestor niezgodnie z prawem nie wystąpił lub których nie złożył; - naruszenie § 10 ust. 1 pkt 1 ppkt a uchwały nr [...] Rady Gminy w C. z [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. poprzez uznanie, że wykonanie obiektu budowlanego w postaci kolejnej studni wierconej na nieruchomości inwestora było zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy akt ten przewiduje możliwość zaopatrzenia w wodę wyłącznie z już istniejących ujęć, a tym samym nie pozwala na budowę nowych ujęć wody na nieruchomościach, na których wykonano już jedno ujęcie wody, jak ma to miejsce w przypadku przedmiotowej nieruchomości; - naruszenie § 31 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1-4, § 33 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 z późn. zm.) poprzez uznanie, że budowla w postaci studni wierconej zlokalizowanej na działce o nr ewidencyjnym nr 1 w M. (L.) spełnia właściwe normy techniczne prawa budowlanego, podczas gdy przedmiotowa budowla norm tych nie spełnia, co do jej położenia w odległości zbyt niskiej w stosunku do działki nr 3, czy też działki nr 2, a także nie spełnia wymagań przewidzianych w § 32 oraz § 33 Rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie oraz utrzymane nim w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji naruszają bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W powyższym kontekście wskazać należy, że w świetle § 33 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie: Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) przy ujęciu wód podziemnych za pomocą studni wierconej teren w promieniu co najmniej 1 metra od wprowadzonej w grunt rury należy zabezpieczyć w sposób określony w § 32 ust. 4, a przejście rury studziennej przez nawierzchnię utwardzoną należy uszczelnić. Jak natomiast stanowi § 32 ust. 4 Rozporządzenia teren otaczający studnię, w pasie o szerokości co najmniej 1 m, licząc od zewnętrznej obudowy studni, powinien być pokryty nawierzchnią utwardzoną, ze spadkiem 2% w kierunku zewnętrznym. W kontekście powyższych wymogów zauważyć należy, że organ odwoławczy stwierdził zgodność wykonanych prac z warunkami technicznymi nie zwracając uwagi na to, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji, znajdujący się w aktach przekazanych organowi odwoławczemu, nie był wystarczający do tego, aby uznać, że spełniony został przywołany powyżej wymóg z § 33 Rozporządzenia. W protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. (karta 7 akt administracyjnych) brak jest bowiem informacji pozwalającej na stwierdzenie spełnienia powyższego wymogu. Co więcej, z załączonej do protokołu fotografii wynika, że wymóg ten nie był wówczas spełniony, a to ze względu na to, że właz do studni był jedynie obłożony kamieniami, które nie tworzyły szczelnej powierzchni. Natomiast na karcie nr 9 akt administracyjnych organu I instancji znajduje się wydruk informacji mailowej, w której inwestor informuje, że w celu dostosowania do stanu zgodnego z warunkami technicznymi wykonał utwardzenie terenu wokół obudowy ujęcia wody podziemnej zgodnie z ustalaniami, oraz że załącza na tę okoliczność dokumentację fotograficzną. Jako załącznik do wydrukowanego maila w aktach sprawy umieszczono wyłącznie wydruk jednej fotografii. Przedstawia ona widok studni od góry oraz niewielki fragment pasa wkoło studni. W ocenie Sądu wskazany powyżej materiał dowodowy nie był wystarczający do tego aby uznać, że inwestor spełnił wymóg wynikający z § 33 Rozporządzenia. W celu spełnienia tego wymogu za co do zasady dopuszczalne należało uznać wykonanie stosownych prac już po przeprowadzeniu oględzin. Jednak prace te powinny zostać zweryfikowane przez organ I instancji poprzez przeprowadzenie dodatkowych oględzin. Zauważyć przy tym należy, że ujęcie przedstawione na znajdującej się w aktach sprawy fotografii nie pozwala na ustalenie, czy zachowany został 2% spadek w kierunku zewnętrznym, a także, czy spełniony został wymóg dotyczący minimalnej szerokości pasa, w którym wykonano deklarowane przez inwestora utwardzenie. Ponadto nie można w oparciu o nią zweryfikować ustaleń dotyczących zamontowania blachy wystającej ponad teren utwardzony i tego, że zabezpiecza ona ewentualny napływ wód z terenu sąsiedniej działki nr ew. 3. W istocie znajdująca się w aktach sprawy fotografia nie pozwala nawet przyjąć, że dotyczy ona tej samej studni, która stanowiła przedmiot oględzin. W ocenie Sądu organy nie wyjaśnił również także należycie kwestii dotyczącej głębokości spornego ujęcia. Poleganie w tym zakresie na oświadczeniu inwestora nie może być uznane za wystarczające. Nie wyjaśniono także kwestii dotyczącej przepustowości studni oraz przeznaczenia wody z niej pochodzącej. Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania oraz art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uzupełnić materiał dowodowy i na tej podstawie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydać swoje rozstrzygnięcie. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) i koszty zastępstwa procesowego (497 zł, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.